tag:blogger.com,1999:blog-1117909258289043222012-02-10T17:38:04.665+07:00...အလင္းစက္မ်ားhttp://www.blogger.com/profile/17251203852165364649noreply@blogger.comBlogger2461100tag:blogger.com,1999:blog-111790925828904322.post-38172805101409236782012-02-03T22:37:00.010+07:002012-02-04T00:52:16.600+07:00<div style="text-align: justify;"><br />ဒီေန ့ဘန္ေကာက္မိုး အစိုးမရ ရြာခ်လိုက္ျပန္သည္။ လမ္းေလ်ာက္ထြက္မည္ဟု ဆံုးျဖတ္ထားေသာ စိတ္ကို ေလ်ာ့ခ်လို ့ မျဖစ္။ <a href="http://kohtut27.blogspot.com/" target="_blank">ကိုထြဋ္</a>လို Six Package မရခ်င္ေန။ ဗိုက္ခ်ပ္ခ်ပ္ေလးေတာ့ ျဖစ္ေနခ်င္ေသးသည္။ မငယ္ေတာ့ေသာ္လည္း အက်ည္းတန္ မျဖစ္ခ်င္ေသးပါ။ လမ္းထြက္မေလ်ာက္ခင္ ပဲသီးနဲ ့ ၾကက္ဥ ေၾကာ္ထားခဲ့ဦးမွဟု စဥ္းစားသည္။ ထမင္းက မနက္ကထည္းက ခ်က္ထားတာ က်န္သည္။ ညေနစာ ေလာက္၏။ Carbohydrate ေလ်ာ့စားမည္။ အသီးအရြက္က Fiber နဲ ့ ၾကက္ဥက Protein ရမည္။ ဗိုက္တာမင္ က ခိုးေၾကာင္ခိုး၀ွက္ ပါလာႏိုင္သည္။<br /><br />အိုေက ... ပဲသီးလွီးမည္။ အျမန္ခ်က္ခ်င္ေသာ္လည္း ဇီဇာ ေၾကာင္သည့္ စိတ္ေၾကာင့္ ပဲသီးကို လက္နဲ ့ ခ်ဳိးဖဲ့ဖို ့ စိတ္ကူးမရ။ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း <a href="http://mglay97.blogspot.com/" target="_blank">အိကု</a> လမ္းစဥ္ လိုက္ေနရပံုရသည္။ :D ဟင္းခ်က္တိုင္းလည္း <a href="http://khinoomay77.blogspot.com/" target="_blank">သူမ</a> ကို အားနာေနမိသည္။ :P အလုပ္မ်ားလို ့ ခ်က္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူးဟု ထင္သည္ (ထင္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေပးသည္ :P)။ ဓါးလိုက္ရွာသည္။ မေတြ ့ေရးခ် မေတြ ့ေခ်။ စာေရးစားပြဲေပၚ လွန္ေလွာရွာသည္။ PC ေအာက္ မၾကည့္သည္။ တစ္ခါတစ္ရံ (အခ်စ္ကို သတိရတုိင္း) “အဟမ္း” ပန္းသီး ခြဲစားတတ္သည္ မဟုတ္လား။ It does not show up. တိုလီမုတ္စ ပံုးထဲ ဖြသည္.. မရွိ။ အနည္းငယ္ တင္းလာသည္။ လာထား........ ေဒါသအေလ်ာက္ လက္ျဖင့္ ခ်ဳိးဖဲ့ ပစ္လုိက္ရာ ပဲသီးေတာင့္မ်ား တရားခံ ျဖစ္သြားရွာသည္။<br /><br />ပဲသီးေတာင့္ ကုန္သြားမွ ၾကြပ္ၾကြပ္အိပ္ကို ပစ္ရန္ လွမ္းဆဲြသည္။ အဲ့သည္မွာ ကိုေရႊဓါးက ဂေလာက္ ကနဲ ထြက္က်လာသည္။ စိတ္မ်ား ရွည္လုိက္သည္ ျဖစ္ခ်င္း။ လႊင့္ပစ္လုိက္ဖို ့ေတာ့ စိတ္ကို ထိမ္းရသည္။ ျပတင္းေပါက္ကေန ပစ္ခ်လိုက္မွ ေအာက္ကလူ စိုက္ၿပီး တရားခံ ျဖစ္မည္။ ၾကက္သြန္နီ လွီးပစ္မယ္ သိလား နင့္ကို..... လို ့ ၾကိမ္းေမာင္းကာ ၾကက္သြန္ခြာသည္။ သူ (ဓါး) ေတာ့ မသိ ကိုယ္က မ်က္ရည္က်သည္။ “လြမ္းတတ္တာ ငါကိုး” :P<br /><br />ပဲသီးေဆးၿပီးေနာက္ ေရပံုးထဲသို ့ ၾကက္သြန္ဖတ္မ်ား ပစ္ခ် ပစ္လုိက္သည္။ အားရား........ ကေတာက္ ... တစ္ဖတ္ခ်င္း ျပန္လုိက္ဆယ္ရသည္။ သူရို့လည္း မတက္ခ်င္ တက္ခ်င္ႏွင့္ လက္ထဲ ကပ္ပါလာသည္။ ဤေနရာမွာ သူရို့ဟု သံုးႏႈန္းလုိက္သည္....... (<a href="http://mglay97.blogspot.com/" target="_blank">အိကု</a>စတိုင္)။ ခရမ္းခ်ဥ္သီး ကို ေခါင္းျဖတ္ပစ္သည္။ သူ ့ကို လွီးမည္။ ၾကက္ဥ ၂ လံုး Frig ထဲက ထုတ္သည္။ မီးဖိုေလး ပလပ္ေပါက္ ဓါတ္လိုက္ခိုင္းကာ ေၾကာ္ဖုိ ့ ျပင္သည္။ အပူခ်ိန္ 120 C ထားေပမယ့္ တရုတ္က လာတ့ဲ ေကာင္မို ့ စိတ္မျငိမ္တုိင္း ထထ ပူတတ္သည္။<br /><br />ဆီထည့္လုိက္ၿပီ။ ဖုန္း၀င္လာသည္။ ဖုန္း Ring Tone က Scotty MacCreey ရဲ့ <span style="font-size:100%;"><a href="http://www.youtube.com/watch?v=ZVq8nEHCKd4&amp;ob=av2e" class="yt-uix-tile-link" dir="ltr" title="Scotty McCreery - I Love You This Big">I Love You This Big</a></span>။ ေမာင္းကြဲႀကီးထုသံႏွင့္ သီခ်င္းလုိက္ဆိုၿပီး တရုတ္သားမီးဖိုကို ပလပ္က ျဖဳတ္လုိက္သည္။ ဖုန္းကိုင္သည္။ “ေခၚထို ့ခ” (ေတာင္းပန္ပါတယ္) ဘာညာကြိကြ **&amp;&amp;**@@ ဟု ေျပာခ်င္ရာ ေျပာၿပီး ခ်သြားသည့္ ေၾကာ္ျငာ ဖုန္း ျဖစ္ေနသည္။ နားမလည္ေသာ္ျငား စိတ္ခ်မ္းသာသာ ေျပာပါေစေတာ့ ...... ဆိုၿပီး ဖုန္းမခ်လိုက္ ... ဟိုကလည္း မနားမေန ေျပာသြားသည္ “ေခၚခြန္းခ” (ေက်းဇူးေနာ္) ဟု ေျပာမွ ဖုန္းကို အသာခ်သည္။ ပလပ္ ျပန္ထုိးသည္။<br /><br />ပူလာၿပီ။ ဆီထည့္ ဆားထည့္ အသားမႈန္ ့ ထည့္ကာ ေၾကာ္သည္ ေလွာ္သည္။ ျမည္းၾကည့့္သည္ မိုက္သည္။ ကိုယ့္လက္ရာ ကိုယ္ သိပ္သေဘာက်သည္။ ပန္းကန္ထဲ ေျပာင္းထည့္လုိက္ၿပီးမွ ၾကက္ဥ ၂ လံုးက ျပတင္းေပါက္ ေဘာင္ေပၚမွာ ငုတ္တုတ္ လွမ္းၾကည့္ေနသျဖင့္ ရွက္ကိုးရွက္ကန္း ျဖစ္ကာ ႏႈတ္ခမ္းကို <a href="http://blog-aunghtut.blogspot.com/" target="_blank">အိုင္အိုေအာင္ထြဋ္</a> (ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္ေခၽြ သိုင္းကို တစ္ဖက္ကမ္း ခတ္ေလေသာ) စတိုင္ႏွင့္ ျပံဳးျပၿပီး လွမ္းယူကာ ပန္းကန္ထဲ သို ့ ေဖာက္ထည့္လုိက္သည္။ ထုိ ့ေနာက္ ဇြန္းျဖင့္ ေမႊလုိက္သည္။ ပူေနတာပဲ ၾကတ္ေပါ့ဟာ....... မၾကတ္လဲေန...... Half-boiled ေတာင္ ေသာက္ေသးတာပဲဟာ။ ဗလပ္ ဗလပ္ႏွင့္ ေမႊကာ ဒယ္အိုးအဖံုးႏွင့္ ပန္းကန္ကို အုပ္ခ်လုိက္သည္။ ဒယ္အိုးေလးကို ေရစိမ္သည္။ လမ္းေလ်ာက္ျပန္လာတာႏွင့္ အေမာေျဖကာ တန္းစားမည္။ ေရခ်ဳိးရင္း ပန္းကန္ေဆးမည္။ ေစ့စပ္လုိက္တဲ့ငါ။ ငါၾကီးပြားဦးမွာဟု (ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ သိပ္မရွိေသာ္လည္း) ကိုယ့္ကိုယ္ကို အားေပးသည္။ <a href="http://madankoo.blogspot.com/" target="_blank">လိေမၼာ္သီးသိုင္း လင္မယား</a> သိပါက မနာလို ျဖစ္မည္မွန္းလည္း ရိပ္မိ၏။ သို ့ေသာ္ မတတ္ႏိုင္ေခ်။ ေမြးရာပါ ေတာ္ေနတာကိုက ကိုယ့္ အားနည္းခ်က္။<br /><br />လမ္းေလ်ာက္ထြက္ဖို ့ ျပင္သည္။ ေဘာင္းဘီ အတို အမဲ၊ Sport Shirt အျဖဳကို ေကာက္စြပ္သည္။ ေျခအိပ္ အသစ္မ၀တ္လိုေတာ့....... မနက္က အျပင္ထြက္သည့္ ေျခအိပ္ပဲ ျပန္စြပ္သည္။ အားကစားသြားတာ ေျခအိပ္ ဘယ္သူ လာစစ္မွာတုန္း။ ေန..... ဂရုမစိုက္။ ပန္းေရာင္ (လူမ်ားမကိုင္ေသာ အေရာင္ႏွင့္) Nokia C3 သည္ ျမန္မာေဖာင့္ မဖတ္ႏိုင္ေပျငား Facebook ၀င္ႏိုင္၊....... သီခ်င္း ေတြ နားေထာင္ႏိုင္ေစေသာ သစၥာရွိသည့္ အေဖာ္မြန္ေလးပင္ ျဖစ္ေပသည္။။ သူ ့ထဲမွာ 1-2 Call ကဒ္ထည့္ထားသည္။ ဒီကဒ္က အေရးႀကီးသည္။ ခင္မင္ရေသာ မိတ္ေဆြမွန္သမွ်တုိ ့၏ ဖုန္းနံပါတ္မွန္သမွ် အဲ့သည္မွာ ရွိသည္။ US President O-Burma ၏ ဖုန္းနံပါတ္ပင္ ပါႏိုင္သည္။ Detac ကဒ္ကို ဖုန္းအေဟာင္းထဲ ထည့္ထားသည္။ ဒီကဒ္မွာ သူငယ္ခ်င္း ကရင္ေလး ႏွင့္ မဲေဆာက္က ဘေလာက္ဂါ <a href="http://kyanaww.blogspot.com/" target="_blank">အစ္ကိုႀကီး</a> မွအပ လာပြားမည့္သူ မရွိ။ Microphone ကို Nokia C3 ႏွင့္ခ်ိတ္ၿပီး နားမွာ ဆို ့လုိက္သည္။ ဖိနပ္စီးၿပီးၿပီ ကိုယ့္ကိုယ္ကို မွန္ထဲ ျပန္ၾကည့္သည္။ Perfect! (ဟု ကိုယ့္ဖာသာ ေျပာသည္)။<br /><br />အဲ....... ေၾကာင္စာ အိပ္ေလး ေမ့လို ့မျဖစ္ေခ်။ အိမ္အသစ္ေျပာင္းလို ့ ေၾကာင္မေမြးႏိုင္ေသာ္ျငား လမ္းေလ်ာက္ထြက္တုိင္း ေလးငါး ဆယ္ဘတ္ဖိုး ေၾကာင္စာေလးေတြ ထုပ္သြားၿပီး လမ္းေဘးက သန္းေခါင္စာရင္း မရွိေသာ ဖိုးေၾကာင္၊ မိေၾကာင္ေလးမ်ားကို ခ်ခ်ေၾကြးသည္။ <a href="http://mglay97.blogspot.com/" target="_blank">အိကု </a>ကေတာ့ ေျပာသည္... စလံုးက အဘုိးႀကီး၊ အဘြားႀကီးေတြ အဲ့သည္လိုပဲ..... တဲ့။ ဘာေျပာေျပာ..... ဂရုမစိုက္ႏုိင္ပါ။ ကိုယ့္ Crazy နဲ ့ ကိုယ္ေပါ့။ အခန္းတံခါးပိတ္သည္၊ မီးပိတ္သည္၊ ျခင္ဇကာ ပိတ္သည္။ အားလံုးၿပီးၿပီ။ ေသာ့ ေဘာင္းဘီထဲ ေရာက္မေရာက္ ၾကည့္ၿပီး ေလာ့ခ်ကာ ဆြဲပိတ္သည္။ ေသာ့ အထဲမွာေမ့ထားၿပီး ေလာ့ခ်မိလို ့ အိမ္ရွင္ဆီမွာ ေသာ့ သြားေတာင္းရေပါငး္လည္း မနည္းေတာ့ၿပီ။ အသက္ကေလး ရလာခဲ့ၿပီ မဟုတ္ပါလား။ “ငါသည္ မုတ္ခ် ေသရမည္။ အေသမဦးမီ ဥာဏ္ဦးေအာင္ ..... ” ဆိုတာေလး ငယ္ငယ္က တရားစခန္းမွာ ဆိုရတာ ဖ်တ္ခနဲ ေခါင္းထဲ ၀င္လာျပန္သည္။ ေနာက္ေတာ့ ဖုန္းေလးထဲက အဆိုေတာ္ ၀တုတ္ Adele ရဲ့ Someone like you ထဲ ေမ်ာသြားျပန္သည္။ ေအာ္..... လူ လူ လူ...... ။<br /><br />ဆူကြန္ဗစ္ လမ္းမ အတုိင္း ပန္းျခံထိ ေလ်ာက္သည္။ လမ္းမွာ ဖိုးေၾကာင္တို ့ နဲ ့ ေတြ ့ေနက် ေနရာမွာ ခဏ နားၿပီး အစာေၾကြးသည္။ ဒါက ထံုးစံ။ ဒီေန ့ေတာ့ မိုးရြာထား၍ထင္ ဖိုးေၾကာင္တုိ ့ မိေၾကာင္တို ့ ေပ်ာက္ေနရွာသည္။ ဒီေန ့ ေၾကာင္ေတြ ရွာမေတြ ့မွ ထိုင္းေက်ာင္းသူမေလး တစ္စု .. ကုန္းကုန္း ကုန္းကုန္း လုပ္ေနေသာ က်ေနာ့္နား ရစ္သီ ရစ္သီ လာလုပ္ၾကသည္။ ဂုမစိုက္ပါ။ ကိုယ္က ရင္ၾကပ္.... အဲေလ --- ရင့္ၾကတ္ေနၿပီဟုတ္။ သူတုိ ့ကလည္းေတာ္ရံုနဲ ့ မသြားႏိုင္၊ မိေၾကာင္တုိ ့ကလည္း ဒီေန ့မွ ေတာ္ရံု ထြက္မလာ။ ငါးမိနစ္ေလာက္ေနမွ ဆင္မယဥ္သာ ေျခလွမ္းမ်ားနဲ ့ ကားမွတ္တုိင္ခံုေအာက္က (မိုးခိုရင္းအိပ္ေပ်ာ္ေနပံုရသည္) ထြက္လာၾကသည္။ က်ေနာ့္ျမင္ေတာ့ .. ဟြားကနဲ ့သမ္းေ၀ကာ အပ်င္းေၾကာ တစ္ခ်က္ ႏွစ္ခ်က္ ဆန္ ့ၾကသည္။ မွီအု ဟု ေအာ္ကာ ေျခေထာက္ကို လာတုိးသည္။ ထုိင္းေက်ာင္းသူမေလး တစ္စု ကြိက်ိ ကြိက် လုပ္ကာ ကပ္လာၾကျပန္သည္။<br /><br />အစာထုပ္ကေလးကို သူတုိ ့ဖက္ကမ္းေပးလုိက္ၿပီး ျမန္မာလိုပဲ “ေရာ့ အင့္ နင္တုိ ့ေကၽြး... ကုသိုလ္ရတယ္” ဟု ဆိုကာ လက္ညိဳးညႊန္ျပလုိက္သည္။ က်ေနာ္၏ International လမ္းေကြ ့ကို သူတုိ ့ သေဘာ ေပါက္ပံုရသည္။ အစာထုပ္ေလး လွမ္းယူၿပီး ေကာ္ပန္းကန္ေလးကို တစ္ရႈးေလးေတြႏွင့္ သုပ္ကာ အစာခ်ေကၽြးသည္။ မိေၾကာင္တုိ ့ ဖိုးေၾကာင္တုိ ့လည္း ဘယ္သူေကၽြးေကၽြး ID မေတာင္းၾကည့္ၾကပါ။ ခ်က္ခ်င္း စားၾကသည္။ ဗိုက္ဆာေနပံုလည္းရသည္။ က်ေနာ္လာမေကၽြးရင္ေရာ... သူတို ့ သည္လိုပဲ ဆက္အိပ္ၾကမည္လား ??? မေတြးခ်င္ပါ။ မိေၾကာင္တို ့ စားတာ ၾကည့္ၿပီး မိထိုင္းမေလးေတြ ကြိက်ိ ကြက် ေအာ္ကာ ေပ်ာ္ေနၾကျပန္သည္။ သူတုိ ့ ေပ်ာ္သလို က်ေနာ္လည္း ေပ်ာ္ပါသည္။ သို ့ေသာ္ ပန္းျခံကို ဆက္ေလ်ာက္ရမည္။ <a href="http://kohtut27.blogspot.com/" target="_blank">ကိုထြဋ္</a>ရဲ့ Six Package ကို အားက်ေနသူ က်ေနာ္ မဟုတ္ပါလား။ ေက်ာင္းသူမေလးေတြက “ပိုင္လေယာက္ ဆုိလား..... ဘာလား” ေအာ္သည္။ သြားဘီလားဟု ႏႈတ္ဆက္သည္ ယူဆကာ “ေအး.... သြားၿပီေနာ္........ တာ့တာ” ဟု ေျပာခဲ့သည္။ သူမေလး တို ့ တစ္သိုက္ မိေၾကာင္ ဖိုးေၾကာင္ေတြဖက္ ျပန္လွည့္သြားၾကသည္။ က်ေနာ္လည္း ပန္းျခံကို ခ်ီတက္ခဲ့သည္။<br /><br />ပန္းျခံထဲေရာက္ေတာ့ ပိတ္ရက္ျဖစ္ေနသည့္ အေလ်ာက္ လူမ်ားလွသည္။ တစ္ပတ္ ပတ္သည္။ ခိုေနက် ဘားတန္းေနရာ ေရာက္သည္။ အေနာက္မွာ အျဖဴေကာင္ တစ္ေကာင္ ကပ္ပါလာသည္။ သည္ေကာင္ က်ေနာ္နဲ ့ ဘားတန္း လုခိုေနၾကေကာင္.... ဒင္းထက္ေတာ့ အရင္ဦးမွ ျဖစ္မည္။ ဒင္း.. ခိုရင္ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ ၾကာသည္။ ကိုယ္က ၅ မိနစ္ေတာင္ မျပည့္ခ်င္။ အဲ့သည္ေတာ့ ကိုယ္အရင္ဦးရမည္။ ေျခသုတ္ႏွင္သည္။ အဟ...... ဘားတန္းေရွ့ ငါအရင္ေရာက္သည္။ အေမာမေျဖႏိုင္ က်ေနာ့ အရပ္ 5' 10" သမား ခုန္ၿပီးဆြဲရေသာ ဘားတန္းကို ေလာဘတစ္ႀကီး လွမ္းခုန္ခိုလိုက္သည္။ “ခြက္....... ဂေလာက္” သြားရွာၿပီ က်ေနာ့ Nokia C3 ေလး။ အသဲအသန္ လိုက္ေကာက္ၾကည့္ေတာ့ Screen ဘယ္ဖက္ျခမ္း တစ္၀က္ ဘာမွ ေပၚေတာ့။ ခက္ဘီ။ ဖုန္းနံပါတ္မ်ား မည္သူ မည္၀ါမွန္း ၾကည့္မရေတာ့ေခ်။ ညာဖက္ တစ္ျခမ္း မေပၚရင္ေတာင္ ကိစၥ မရွိေသး။ မည္သူဆက္လဲ၊ မည္သူ ့ကို ျပန္ဆက္ရမည္လဲ သိႏိုင္ေသးသည္။ ခုေတာ့..... :(<br /><br />စိတ္ဆိုးဆိုးႏွင့္ ဘားတန္းကို လက္လႊတ္လုိက္ရေတာ့ ၿပိဳင္ဖက္ အျဖဴေကာင္က ဦးအံ့ေက်ာ္ စတိုင္ႏွင့္ ျပံဳးကာ သူ ့အလုပ္သူ ဆက္လုပ္သည္။ ဒင္းေပ်ာ္သြားၿပီ..... ကေတာက္။ ေအာ္....... ေပ်ာ္ပါေစေလ ဟု စိတ္ထဲ က်လိ က်လိျဖင့္ ႏွစ္သိမ့္ကာ Belly ရိုက္ဖို ့ ခုံကို သြားသည္။ Belly စရိုက္သည္.... တစ္ ... ႏွစ္...... သံုး...ေလးးးး “ဂ်လိ”...... သြားၿပီ တစ္ျခမ္းျမင္ Nokia ေလး ၀က္ခႏၶာကိုယ္ႏွင့္ သစ္သားခံု အၾကား ေပါင္ ၁၇၀ ေက်ာ္စာ မိသြားၿပီ။ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဘာမွကို မျမင္ရေတာ့ေခ်။ တစ္၀က္ မျမင္ရတာနဲ ့ စာရင္ အားလံုး မျမင္ရလည္း ေကာင္းတာပဲဟု ၾကံဖန္ႏွစ္သိမ့္ မိျပန္သည္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အသံုးမက်လုိက္တာဟု သိပ္မေျပာခ်င္ေတာ့ (ေနတိုင္းေျပာေနက်မို ့)။ သီခ်င္းေတာ့ နားေထာင္ရေနေသးသည္။ ရမ္းသမ္းႏွိပ္သည္။ သီခ်င္းသံလာသည္။ အိုေက....။ SMS ၀င္လာသည္။ သြားလုိက္ေတာ့........ နားလုိက္ေတာ့...... ငါဘာမွ မျမင္ရပါဘူးဆိုေနမွဟု ထက္ထက္မိုးဦး စကား အငွားသံုးသည္။ ပါးေတာ့ မရိုက္ျဖစ္လုိက္ေခ်။<br /><br />သည္လိုႏွင့္ အိမ္ျပန္ေရာက္သည္။ (ၾကားထဲက ဇတ္လမ္း အခ်ဳိ့ ဆင္ဆာမိသြားသည္) ၾကားလို ့ မသင့္ေတာ္ ဘူးထင္ကာ ...... ကိုယ့္ဖာသာပဲ “အဲ့သည္ အခန္း ျဖတ္” လုပ္ပစ္လုိက္သည္။ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ထမင္း ပလုတ္ပေလာင္းျဖင့္ လက္တစ္ဖက္က ဘေလာ့၀င္သည္။ ဖတ္သည္။ ေက်ာ္ဖတ္သည္။ ေက်ာ္ခြ ဖတ္ျခင္း မဟုတ္။ Run Through လုပ္ျခင္း :D။ ေအာ္စတီက <a href="http://pyoyuwathone.blogspot.com/" target="_blank">အစ္မတစ္ေယာက္ </a>ဘေလာက္ကို ဖတ္သည္။ သူမလည္း စာေရးေကာင္းသည္။ က်ေနာ့္၏ မျဖစ္ညစ္က်ယ္ Dracula ပိုစ့္ကို လာအားေပးရွာသည္။ သူမ ပိုစ့္ကို ဖတ္ေနတုန္း (တစ္၀က္ေက်ာ္ၿပီ) ဖုန္း၀င္လာသည္။ မကိုင္ခ်င္ေသာ္လည္း အားနာရသည့္ ဘဘ တစ္ေယာက္။ (မကိုင္ခ်င္ ဆိုသည္မွာ အလုပ္မ်ားေနလို ့ ဟု ဆိုလိုျခင္းသာ ျဖစ္သည္) ကိုင္လုိက္သည္။ ႏိုင္ငံေရးေတြ ေဟာသည္။ သူ ့ပိတ္သတ္က က်ေနာ္ တစ္ေယာက္ထည္း၊ ဒါေပမယ့္ သူက စင္ျမင့္ေပၚမွာ နားအူေအာင္ မိုက္ခဲသည္။ သူက အန္တီ -- အန္တီစု ျဖစ္ပါသည္။ အေဖက လက္နဲ ့ ေရး သမီးက ေျခနဲ ့ ဖ်က္တဲ့။ “သူ ့မွာလည္း ေရြးဖို ့ လမ္းမွ မရွိတာ အန္ကယ္ရာ” လို ့ ေလး တစ္ခ်က္ ျပန္ေျပာမိပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ နာရီ၀က္ ထပ္ပြားခံရျပန္သည္။ ေသဘီဆွာ။<br /><br />ဟုတ္ကဲ့..... ဟုတ္ကဲ့...... လိုက္ရင္း။ အင္း... ငါ့အခ်ိန္ေတြ ကုန္တယ္။ ဒီဖက္က ဟုတ္ရင္း တစ္ဖက္ကလည္း ေကာ္မန္ ့ေရးမွ လို ့ (ေကာ္မန္ ့သည္ အားေဆးဟု ထင္သည္၊ ကိုယ္ဘေလာက္ စေရးတုန္းက အိမ္က အစ္မေတြ လာမန္ ့တာက စလို ့ မကြမ္း ႏွင့္ အျခား ဘေလာ့ဂါ စီနီယာမ်ားရဲ့ ေကာ္မန္ ့ေတြျဖင့္ ဘ၀ကို ရွင္သန္ခဲ့ဖူးသည္ မဟုတ္လား) ဆံုးျဖတ္ကာ ပိုစ့္ ဖတ္လို ့ မဆံုးေသးေသာ္ျငား၊ ကို<a href="http://nyiyethit.blogspot.com/" target="_blank">ညီရဲသစ္</a> မန္ ့တာေလး ကို ေစြေစာင္းၾကည့္ၿပီး ေရာေယာင္ခ်သည္။ သည္အစ္မ ငါ့အခန္းဆက္ေရးဖို ့ လာၾကပ္တာ သူလည္း အခန္းဆက္ေတာ့ ေရးမွာပဲဟု ေတြးကာ (တစ္ဖက္ကလည္း ဟုတ္ကဲ့ လုိက္ရင္းက) “““အစ္မ ပိုစ့္ေလးက သိပ္ေကာင္းတာပဲဗ်ာ...... ဘာဆက္ျဖစ္မလဲ ေနာက္အခန္းက် လာဖတ္မယ္””” ဟု မ်က္ႏွာေျပာင္တုိက္၏။<br /><br />ႏိုင္ငံေရးတရား Free ရႈိး နာၿပီးေနာက္ <a href="http://pyoyuwathone.blogspot.com/" target="_blank">ဟိုအစ္မ</a>၏ ဘေလာက္ပိုစ့္အား Refresh လုပ္လုိက္ရာ... “ဟင္... ကိုလတ္... အစ္မ ပိုစ့္က အခန္းဆက္ ဟုတ္ဘူးေလ” ဟု ဖတ္မိသျဖင့္ အင္မတန္ မႊန္ထူကာ ပဲသီးေၾကာ္မ်ား ပလုပ္ပေလာင္း စားပစ္၏။ ထမင္း အိုးလည္း ေျပာင္သလင္းခါသြား၏။ ပထမေတာ့ လိမ္မည္ဟု စိတ္ကူးသည္။ သို ့ေသာ္ လိမ္ညာျခင္း အတတ္ပညာ၌ အင္မတန္ ကၽြမ္းက်င္ေလေသာ ကိုယ့္အေၾကာင္း ကိုယ္အသိဆံုးမို ့ အမွန္အတုိင္း ေျပာကာ ေတာင္းပန္လုိက္ၿပီး ပိုစ့္တစ္ခု ေရးပါမည့္ အေၾကာင္း၊ ဤသို ့ျဖစ္ရျခင္းမွာ ျပင္ပ အဖ်က္အေမွာင့္၊ ျပည္တြင္းျပည္ပ အဖ်က္သမားမ်ား ႏွင့္လည္း သက္ဆိုင္သည္ ျဖစ္ေၾကာင္း ကိုေက်ာ္ဆန္းစတိုင္ျဖင့္ ငိုမဲ့မဲ့ လုပ္ကာ အေၾကာင္းျပန္လုိက္၏။ ထို ့ေနာက္ မွန္မွာ ငိုမဲ့မဲ့ လုပ္ၾကည့္ေလရာ ကိုေက်ာ္ဆန္းထက္ အဆေပါင္း ၂ သိန္းခန္ ့ ရုပ္ဆိုးေၾကာင္းသိရသည့္ ေနာက္ စိတ္မေကာင္းစြာႏွင့္ ပဲသီးေၾကာ္မ်ား အကုန္သြပ္လုိက္ ေလေတာ့သည္။<br /><br />ဤတြင္ 109 - 110 ဇတ္လမ္း နိတၳိတန္ေလေတာ့သည္။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/111790925828904322-3817280510140923678?l=www.justice999burma.com' alt='' /></div>...အလင္းစက္မ်ားhttp://www.blogger.com/profile/17251203852165364649noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-111790925828904322.post-19496443120900683732012-01-29T18:13:00.005+07:002012-01-29T18:31:19.474+07:00<div style="text-align: justify;">လူသားထဲက လူသားတစ္ေယာက္သာ ျဖစ္တဲ့ ခႏၶာကိုယ္ ခ်ဳိ့တဲ့ေနသူ တစ္ေယာက္ အေၾကာင္းပါ။ Nick Vujicic လို ့ ေခၚပါတယ္။ သူဟာ 1982 Dec 4 ရက္ေန ့ Australia မွာ ေမြးဖြားခဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။ သူဟာ Tetra-amelia Syndrome လို ့ ေခၚတဲ့ ေမြးရာပါ ေရာဂါတစ္ခုကို ခံစားေနရသူျဖစ္ပါတယ္။ အဲ့ဒါကေတာ့ ေမြးရာပါ ေျခေထာက္နဲ ့ လက္ ပါရွိမလာခဲ့ျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အသက္ရွင္ေနထုိင္ဖုိ ့ အတြက္ အနည္းဆံုးေသာ လႈပ္ရွားလုပ္ကိုင္မႈေတြ အတြက္ လိုအပ္တဲ့ ေျခလက္ မပါရွိလာတဲ့သူဟာ ဘယ္လုိမ်ား ရပ္တည္ အသက္ရွင္ႏိုင္မလဲ မေတြးရဲစရာပါပဲဗ်ာ။<br /></div><br /><div style="text-align: justify;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-XDTWhFSobpc/TyUrVw11iuI/AAAAAAAACz8/zo6nAlThmDU/s1600/1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 183px; height: 275px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-XDTWhFSobpc/TyUrVw11iuI/AAAAAAAACz8/zo6nAlThmDU/s400/1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5703012156022557410" border="0" /></a><br />သူစသိတတ္စ အရြယ္ကထဲက စိတ္ထိခိုက္ၿပီး အျမဲလိုလို သိမ္ငယ္ေနရသူ တစ္ဦးသာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူ ့ရဲ့ တစ္ကိုယ္လံုးမွာ သံုးႏိုင္ျပဳႏိုင္တယ့္ အရာဆိုလို ့ ဘယ္ဖက္ ေျခေထာက္မွာ ေျခေခ်ာင္းေလး ႏွစ္ေခ်ာင္းသာ ပါရွိလာခဲ့ပါတယ္။ အျခား ဖြံ ့ျဖိဳးမႈ အပိုင္းေတြမွာေတာ့ သာမန္ အတိုင္းရွိေနခဲ့ပါတယ္။ ဦးေႏွာက္ဥာဏ္ရည္လည္း ျပည့္မွီခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ Australia က ဥပေဒေတြ အရ ေက်ာင္းတက္ခြင့္ကို သူ ပထမပိုင္းမွာ မရရွိခဲ့ပါဘူး။ ေနာက္ေတာ့ ဥပေဒ အေၾကာင္းအရာေတြ ျပင္ဆင္ၿပီးတဲ့ ေနာက္ သူ ေက်ာင္းတက္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-QM2Eq1ha-dQ/TyUrWPToxSI/AAAAAAAAC0I/7vb12zlaV0Y/s1600/4.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 160px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-QM2Eq1ha-dQ/TyUrWPToxSI/AAAAAAAAC0I/7vb12zlaV0Y/s400/4.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5703012164200613154" border="0" /></a><br />ေက်ာင္းမွာလည္း အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာ စိတ္ခံစား သိမ္ငယ္မႈေတြၾကားက ျဖတ္သန္းခဲ့ရာကေန အသက္ ၈ ႏွစ္မွာ စတင္ၿပီး Suicide လုပ္ဖုိ ့ ၾကံစည္မိလာခဲ့ပါတယ္။ အသက္ ၁၀ မွာ သူ ့ကိုယ္သူ ေရနစ္ေသေစဖုိ ့ လုပ္ခဲ့ေပမယ့္ မေအာင္ျမင္ခဲ့ပါဘူး။ အဲ့ဒီေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ လူသား တစ္ဦးစီရဲ့ အသက္ရွင္ရပ္တည္မႈဟာ အဓိပၸါယ္ ကိုယ္စီရွိေနၾကတယ္ ဆိုတာကို သေဘာေပါက္လာၿပီး ရွင္သန္ရုန္းကန္ဖုိ ့ ၾကိဳးစားပါေတာ့တယ္။<br /><br />သူရဲ့ ေျခတုိနံ ့နံ ့ေလးေတြကို အသံုးခ်ၿပီး ကြန္ျပဳတာ အသံုးျပဳႏိုင္လာတယ္။ စကိတ္ဘုတ္ စီးႏိုင္လာတယ္။ ဒါအျပင္ Tennis ၊ Drum တီးျခင္း၊ ကိုယ္တိုင္ ေသာက္ေရခြက္နဲ ့ ေသာက္ႏိုင္လာျခင္း၊ ဆံပင္ဖီးျခင္း၊ သြားတုိက္ျခင္း၊ ဖုန္းေျဖျခင္း၊ မုတ္ဆိတ္ရိတ္ျခင္း စတဲ့ တစ္ကိုယ္ေရ ကိတ္စေတြကို ျပဳလုပ္ႏုိင္လာခဲ့ပါတယ္။<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-DpWA0MI2AMM/TyUrWdFMCOI/AAAAAAAAC0U/WChaCYAowJY/s1600/3.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 219px; height: 230px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-DpWA0MI2AMM/TyUrWdFMCOI/AAAAAAAAC0U/WChaCYAowJY/s400/3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5703012167898106082" border="0" /></a><br />အသက္ ၁၇ ႏွစ္ အရြယ္မွာ <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Non-profit_organization" title="Non-profit organization" class="mw-redirect">non-profit organization</a> လို ့ေခၚတဲ့ ေျခလက္ မသန္စြမ္းသူ (သို ့) မရွိသူမ်ား အတြက္ အသင္းအဖြဲ ့ကို ဖြဲ ့စည္း တည္ေထာင္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ သူ ့အသက္ ၂၁ ႏွစ္မွာေတာ့ သူဟာ <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Griffith_University" title="Griffith University">Griffith University</a> ကေန Accounting နဲ ့ Financial Planning ဘာသာရပ္ ၂ ခု နဲ ့ ဘြဲ ့ ရခဲ့ပါတယ္။ အ့ဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ သူဟာ စိတ္ဓါတ္ျမင့္တင္ေရး ေဟာေျပာသူ အျဖစ္ ႏုိင္ငံတကာမွာ လိုက္လံ စြမ္းေဆာင္ေနခဲ့ပါၿပီ။<br /><br />သူကိုယ္တိုင္ ေဟာေျပာထားတဲ့ DVD အေခြေတြဟာ လူထုေတြထဲမွာ ပ်ံ့ႏွံ့ေနေစခဲ့ပါေတာ့တယ္။ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္မွာေတာ့ Life Without Limits: Inspiration for a Ridiculously Good Life အမည္နဲ ့ ကိုယ္တိုင္ေရး စာအုပ္ကုိ ျဖန္ ့ခ်ီႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ခုဆိုရင္ သူ ့ရဲ့ <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Non-profit_organization" title="Non-profit organization" class="mw-redirect">non-profit organization</a> ဟာ လူမႈေရး လုပ္ငန္းေတြမွာ က်ယ္က်ယ္ ျပန္ ့ျပန္ ့ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ သူကိုယ္တုိင္ သီဆိုထားတဲ့ Something More ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေလးကိုလည္း နားေထာင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါတယ္။ သိပ္ကို ထိေရာက္တဲ့ စာသားေလးေတြနဲ ့ပါ။<br /><br /><div style="text-align: center;"><iframe src="http://www.youtube.com/embed/5XB3SrzecxU" allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" width="560"></iframe><br /></div><div style="text-align: center;">လက္ရွိကာလမွာ Nick Vujicic ဟာ United States, <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/California" title="California">California</a> မွာ ေနထိုင္လ်က္ရွိပါတယ္။<br /></div><br />ကဲ........ ဘယ္သူေတြ ညစ္ေနၾကေသးလဲ။ မညစ္ၾကပါနဲ ့။ ကိုယ့္မွာ ေျခလက္ ေတြ အေကာင္းတိုင္း ရွိေနေသးတယ္ဟုတ္...... ေပ်ာ္လိုက္ၾကပါစို ့လား။ ေလာကႀကီးကို အလွဆင္ႏုိင္ၾကပါေစသားဗ်ား။<br /><br /><a href="http://madankoo.blogspot.com/" target="_blank">ကိုရင္</a> ေပးတဲ့ လင့္ကေလးကေန စသိတာပါ။ ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္ ခ်ေရးလုိက္မယ္ စိတ္ကူးေပမယ့္ မေရးျဖစ္ႏုိင္တာနဲ ့ပဲ ... သူ ့အေၾကာင္းသာ အနည္းအက်ဥ္းတင္ေပးလုိက္ပါတယ္။ ေလာေလာဆယ္ ဘေလာ့ လည္လည္ ထြက္ႏိုင္ဦးမွာ မဟုတ္ေသးလို ့ မေရာက္ျဖစ္ခဲ့ရင္ စိတ္မဆိုးၾကပါနဲ ့လုိ ့ ေတာင္းပန္အပ္ပါတယ္ လို ့ ဦးဦး၊ ေဒၚေဒၚ၊ ကိုကို၊ မမ မ်ားခင္ဗ်ား (မွတ္ထား ငါအငယ္ဆံုးျဖစ္ေရာ... အဲ့ဒါ) :D။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/111790925828904322-1949644312090068373?l=www.justice999burma.com' alt='' /></div>...အလင္းစက္မ်ားhttp://www.blogger.com/profile/17251203852165364649noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-111790925828904322.post-48692161205810914482012-01-20T19:37:00.004+07:002012-01-20T20:02:26.019+07:00<div style="text-align: justify;"><br />လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ ရက္ေက်ာ္ (အဂၤါေန ့ “၁၇”) ရက္ေန ့က က်ေနာ္ National Museum, BKK ဖက္ကို ေရာက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အေၾကာင္းကေတာ့ လူႀကံဳ တစ္ေယာက္ကို သြားေတြ ့တာပါ။ National Museum ဆိုတာ က်ေနာ္တို ့ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြ ထိုင္းကို ေရာက္တုိင္း သြားဖူးေနက် ျမဘုရား (Emerald Temple) နဲ ့ မလွမ္းမကမ္းမွာ ရွိပါတယ္။ အဲ့သည္နားမွာ စနမ့္လြန္ (Sanam Luang) အားကစားကြင္းႀကီးရွိပါတယ္။ အဲ့သည္ ၃ ခုရဲ့ ဆန္ ့က်င့္ဖက္ မွာေတာ့ ဥေရာပတုိက္သားမ်ား၊ အေမရိကန္လူမ်ဳိးမ်ား လာေရာက္ ေပ်ာ္ပါးရာ “ေခါက္စန္ရြတ္” (Khaosan Road) ရွိပါတယ္။<br /><br />က်ေနာ္ အရင္တခါတုန္းက တင္ခဲ့ဖူးတဲ့ <a href="http://www.justice999burma.com/2011/07/phu-khao-thong-bangkok.html">ေရႊေတာင္ကုန္းေက်ာင္းေဆာင္ </a>နဲ ့ မလွမ္း မကမ္းမွာ ရွိတဲ့ ေနရာေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ စနမ့္လြန္ ကစားကြင္းႀကီးနဲ ့ ပတ္ပတ္လည္မွာ ညဖက္ ဆိုရင္ အျဖဴေတြ၊ အညိဳေတြနဲ ့ ထုိင္းလူမ်ဳိး အိမ္ေျခရာေျခမဲ့ ေတြ လာေရာက္ အိပ္စက္ၾကပါတယ္။ ဥေရာပႏိုင္ငံေတြနဲ ့ အေမရိကန္ႏိုင္ငံက အေျခခံ လူတန္းစား အျဖဴေတြဟာ အ၀တ္တစ္ထည္ ကိုယ္တစ္ခုနဲ ့ ထိုင္းႏိုင္ငံကို အလည္အပတ္ ေရာက္ရွိလာၿပီး ၾကံဳသလို အိပ္စက္ၾကပါတယ္။ အခ်ဳိ့ကလည္း ၀ါသနာအရ စနစ္တက် ျပင္ဆင္လာၿပီး Camp ၀င္သလို လုပ္ၾကပါတယ္။ အခ်ဳိ ့လည္း ထိုင္းမနဲ ့ ျငားၿပီး ကြဲၾက ကြာၾကတဲ့အခါ ဘာမွာ မက်န္ေတာ့တဲ့ အတြက္ ရြာကိုလည္း မျပန္ခ်င္ ထိုင္းမွာလည္း ေနစရာ မရွိနဲ ့မို ့ စနမ့္လြန္ကြင္း ကို အိမ္လုပ္ေနရတဲ့သူေတြ ဒုနဲ ့ ေဒး ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />က်ေနာ္ အဓိက ေျပာခ်င္တာကေတာ့ အဲ့သည္ေန ့က ကားလမ္းကူးဖုိ ့ ေစာင့္ေနတုန္း ျဖစ္ပ်က္သြားတဲ့ အံ့ေအာစရာ အျဖစ္အပ်က္ေလးကိုပါပဲ။ က်ေနာ္က ကင္မရာ တကားကားနဲ ့မို ့ ရသေလာက္ ရိုက္လုိက္ႏုိင္သြားေပမယ့္ ေဘးက အျဖဴစံုတြဲေတြ မမွီလိုက္ၾကပါဘူး။ သူတို ့လည္း တအံ့တေအာနဲ ့ ကြိက်ိ ကြက် ေတြ ေျပာကုန္ပါတယ္။ အေၾကာင္းကေတာ့ ေခြးတစ္ေကာင္ လမ္းျဖတ္ကူးသြားတဲ့ ကိစၥပါပဲ။ ေအာက္က ပံုေတြမွာ ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါတယ္။<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-9gIUWOEv5ow/TxWJqA3cMtI/AAAAAAAACwk/22xtYvES_lU/s1600/IMG_1653.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-9gIUWOEv5ow/TxWJqA3cMtI/AAAAAAAACwk/22xtYvES_lU/s400/IMG_1653.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5698612258387276498" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">မီးပြိဳင့္အႀကီးကို ျဖတ္ၿပီး လမ္းလယ္ကၽြန္းမွာ ေလ်ာက္ေနၾကတာပါ။ ဟိုဖက္မွာ လူကူးမ်ဥ္းက်ားနဲ ့ လမ္းတစ္ခု။<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-aZXK6TKsPzA/TxWJpxNSIlI/AAAAAAAACwY/TfqUrWgSXME/s1600/IMG_1652.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-aZXK6TKsPzA/TxWJpxNSIlI/AAAAAAAACwY/TfqUrWgSXME/s400/IMG_1652.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5698612254183924306" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">လမ္းလယ္ကၽြန္းမွာ ညအတြက္ ၾကိဳတင္ ေနရယူထားတာေတြပါ။ ထိုင္း Massage ေတြလည္း ရွိတတ္ပါတယ္။<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-XdQoSVXsZ1Q/TxkiaT40qfI/AAAAAAAACz0/y4YzQQX9n3c/s1600/IMG_1655.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-XdQoSVXsZ1Q/TxkiaT40qfI/AAAAAAAACz0/y4YzQQX9n3c/s400/IMG_1655.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5699624638824622578" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">လမ္းလယ္ကၽြန္းမွာပါပဲ။ ဘုန္းဘုန္းရဲ့ ေနာက္မွာ ေခြးအနက္ေလး တစ္ေကာင္ ပါလာပါတယ္။<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-rC59owHoRj8/TxkiZ-GEo3I/AAAAAAAACzk/5nJCs2UVyH4/s1600/IMG_1656.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-rC59owHoRj8/TxkiZ-GEo3I/AAAAAAAACzk/5nJCs2UVyH4/s400/IMG_1656.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5699624632974615410" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">ဒီမွာ ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာက အလ်င္လုိေနၿပီထင္တယ္။ မီးစိမ္းမျပေသးေပမယ့္ သူကူးမယ္ျပင္ေနတယ္။<br /><br /><div style="text-align: justify;">က်ေနာ္တို ့ အားလံုး မီးစိမ္းေလးျပတဲ့ အခ်ိန္ကို ေစာင့္ေနပါတယ္။ ကားေတြ ဆိုင္ကယ္ေတြကေတာ့ ခပ္က်ဲက်ဲ ျဖတ္သြားေနတုန္းပါ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဘာေတြ အလ်င္လုိေနတယ္ မသိတဲ့ ကိုေခြးနက္က ကားနည္းနည္းရွင္းေတာ့ လမ္းမေပၚ ျဖတ္ကနဲ ဆင္းခ်သြားပါတယ္။ တြန္ ့ဆုတ္ျခင္း အလ်င္း မရွိပါဘူး။ က်ေနာ္အပါအ၀င္ အျဖဴအုပ္စု၊ ထုိင္းဘုန္းဘုန္းနဲ ့ အျခားလူေတြ ကေတာ့ ျဖတ္ကူးဖို ့ ေစာင့္ေနတုန္းပါ။ အဲ့ဒီမွာ ထုိင္းဘုန္းဘုန္းက သူ ့ေခြးကို တစ္ခုခု လွမ္းေအာ္လုိက္ပါတယ္။<br /></div></div><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-VtnRQreJMVU/TxWJrE5bK_I/AAAAAAAACxI/8liyXbzwmeI/s1600/IMG_1657.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-VtnRQreJMVU/TxWJrE5bK_I/AAAAAAAACxI/8liyXbzwmeI/s400/IMG_1657.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5698612276649208818" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">ထိုင္းဘုန္းဘုန္း လွမ္းေအာ္လုိက္ေတာ့ ကိုေအာင္နက္က ျပန္လွည့္လာပါတယ္။<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-C1ikCxAmn9s/TxWNTxYIahI/AAAAAAAACxU/rWYiN1UNo9Y/s1600/IMG_1658.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-C1ikCxAmn9s/TxWNTxYIahI/AAAAAAAACxU/rWYiN1UNo9Y/s400/IMG_1658.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5698616274318813714" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">ဒါေပမယ့္ ပလက္ေဖာင္းေပၚ တက္လာတာမဟုတ္ပဲ။ အံ့ေအာစရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ကို လူကူးမ်ဥ္းက်ားေပၚ တည့္တည့္မွာ လမ္းတက္ေလ်ာက္ပါေတာ့တယ္။<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-d9KwktoaIC4/TxWNUC4_BFI/AAAAAAAACxg/RSxfI-Ly9XA/s1600/IMG_1659.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-d9KwktoaIC4/TxWNUC4_BFI/AAAAAAAACxg/RSxfI-Ly9XA/s400/IMG_1659.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5698616279020012626" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">ကဲ...... ကိုေအာင္နက္ ခပ္တည္တည္ပဲ ျဖတ္ကူးသြားလုိက္ပါၿပီ။ က်ေနာ္ေတာ့ျဖင့္ တအံတေအာ ျဖစ္က်န္ခဲ့ပါတယ္။ ေတြးမိတာက (သူ လူကူးမ်ဥ္းက်ား ရဲ့ အဓိပၸါယ္ ကို နားလည္ေလသလား) ေပါ့ဗ်ာ။<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-3e6i0dVLA2w/TxkiZmmGaaI/AAAAAAAACzU/o5hi28IP9Jk/s1600/IMG_1660.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-3e6i0dVLA2w/TxkiZmmGaaI/AAAAAAAACzU/o5hi28IP9Jk/s400/IMG_1660.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5699624626666498466" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">မီးမစိမ္းေသးေပမယ့္ ကိုေအာင္နက္ျဖတ္ကူးေနလို ့ ကားနဲ ့ဆိုင္ကယ္ေတြက ရပ္ေပးလုိက္ၾကတဲ့ အခါ လူတစ္ေယာက္က သူ ့ေနာက္က ကသုတ္ကရက္နဲ ့ လုိက္ကူးပါတယ္။<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-ahtLVk-DpnQ/TxkiZe0OnrI/AAAAAAAACzM/XUzgJVdqhtk/s1600/IMG_1661.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-ahtLVk-DpnQ/TxkiZe0OnrI/AAAAAAAACzM/XUzgJVdqhtk/s400/IMG_1661.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5699624624578272946" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">သူတုိ ့ျဖတ္လို ့ ရပ္ေပးလုိက္တဲ့ ကားနဲ ့ ဆိုင္ကယ္ေတြပါ။ သူတုိ ့ေတြ ကားရဲ့ ဟိုဖက္ျခမ္းမွာ ကြယ္ေနပါတယ္။<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">တဒဂၤေလးမွာ ျဖစ္ပ်က္သြားတာေလးက က်ေနာ္အပါအ၀င္ လူျဖဴေတြကို အေတာ္ေလး အံ့ေအာသြားေစပါတယ္။ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ လူကူးမ်ဥ္းက်ားဟာ ျဖတ္ကူးသူေတြ အတြက္ အခြင့္အေရး တစ္ခု ျဖစ္တယ္ ဆိုတာကို ကိုေအာင္နက္ နားလည္ေနပံုပါပဲ။ မ်ဥ္းက်ားေပၚက မကူးပဲ လမ္းေပၚတက္ေနတုန္းက သူ ့ေနာက္က ဘုန္းဘုန္းေအာ္လိုက္လို ့ သူ ့အျပစ္ သူနားလည္ပံုနဲ ့ မ်ဥ္းက်ားေပၚ တက္တာေလး တစ္ခုက အေတာ္ကို အံ့ေအာစရာ ျဖစ္ေစပါတယ္။ သူ ့မွာ ဒီမ်ဥ္းက်ားက ျဖတ္ကူးဖို ့ အခြင့္အေရး ရွိကို ရွိတယ္ေပါ့။<br /><br />တိရစာၦန္ ျဖစ္တဲ့ အတြက္ အခ်က္ျပမီး စိမ္းေနတာ၊ နီေနတာ သူ သိမယ့္ပံုေတာ့ မရတာ ေသခ်ာပါတယ္။ သို ့မဟုတ္ အေရးအင္မတန္ႀကီးတဲ့ ကိစၥမ်ား ရွိေနလုိ ့လား။ သူကူးတဲ့ေနာက္ သူ ့ေနာက္မွာ လူတစ္ေယာက္ပါ အခြင့္အေရး ရတုန္း ဆိုၿပီး ျဖတ္ကူးလိုက္ပါတယ္။ အဲ့သည္မွာ ျမင္ရတဲ့ လူေတြ အဖို ့ စိတ္ထဲ တစ္ခုခု ျဖစ္က်န္ခဲ့တာ အမွန္ပါပဲဗ်ာ။ ေခြးတစ္ေကာင္နဲ ့ ပံုၾကီးခ်ဲ့တယ္လို ့ မ်ား ထင္ၾကမလား မေျပာတတ္ေတာ့ပါဘူး။ က်ေနာ္ ၂၀၀၆ တုန္းက ဆူးေလမွာ မ်ဥ္းက်ားက မကူးလုိ ့ ရဲဖမ္းတာ ခံလုိက္ရတာေလး အမွတ္ရမိလိုက္ပါတယ္။ အဲ့သည္တုန္းက ကားႀကီးေပၚတင္ ရံုးကိုေရာက္၊ ရံုးမွာ ေငြ ၂၀၀၀ ေဆာင္ၿပီး ျပန္လႊတ္ေပးလုိက္တာ မွတ္မိပါေသးတယ္။ :D<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-ynYhebQbekY/TxWPTTHZdiI/AAAAAAAACyo/VnX5Gj3XB9o/s1600/IMG_1697.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-ynYhebQbekY/TxWPTTHZdiI/AAAAAAAACyo/VnX5Gj3XB9o/s400/IMG_1697.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5698618465218819618" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">လူၾကံဳကို ရွာမေတြ ့တာနဲ ့ စိတ္ေမာလူေမာ ျဖစ္ကာ အေမာေျပ လမ္းပတ္ေလ်ာက္တယ္။<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-BNrwUrtiSco/TxWNU8Ilx-I/AAAAAAAACyE/Kag2EwsxiOg/s1600/IMG_1672.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-BNrwUrtiSco/TxWNU8Ilx-I/AAAAAAAACyE/Kag2EwsxiOg/s400/IMG_1672.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5698616294386288610" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">ညေနဖက္ မွာ လမ္းေလ်ာက္သူ၊ စက္ဘီးစီးသူ၊ ေလညွင္းခံသူမ်ားနဲ ့ စည္ကားေနပါတယ္။<br /><br /></div><div style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-7-YzMvvAPMY/TxWPSWFoVEI/AAAAAAAACyg/DYxwZzLDV34/s1600/IMG_1695.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-7-YzMvvAPMY/TxWPSWFoVEI/AAAAAAAACyg/DYxwZzLDV34/s400/IMG_1695.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5698618448836842562" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">ျမဘုရားနဲ ့ ကပ္လ်က္ ျဖစ္တဲ့ အတြက္ ဓါတ္ပံုတစ္ပံု လွမ္းရိုက္လိုက္ပါေသးတယ္။<br /><br /></div><div style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-Q1or_rugwFY/TxWPSF07NXI/AAAAAAAACyQ/-rYb5BW9OvU/s1600/IMG_1687.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-Q1or_rugwFY/TxWPSF07NXI/AAAAAAAACyQ/-rYb5BW9OvU/s400/IMG_1687.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5698618444471809394" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">ခံုတန္းေလးမွာ ထိုင္ရင္း အေပၚကို ေမာ့ၾကည့္မိေတာ့ တစ္ခ်က္ လက္စြမ္းျပလိုက္တယ္။ ဘာရယ္ညာရယ္ ေတာ့ မဟုတ္။<br /><br /></div><div style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-0kEXefps0C0/TxWPTjZowuI/AAAAAAAACy0/Xp0d6SsON6s/s1600/IMG_1702.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-0kEXefps0C0/TxWPTjZowuI/AAAAAAAACy0/Xp0d6SsON6s/s400/IMG_1702.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5698618469590287074" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">ဒါကေတာ့ “<a href="http://khinoomay77.blogspot.com/" target="_blank">သူမ</a>” ၏ လက္ရာမ်ားကို အစဥ္တစ္စိုက္ အားက်ေနခဲ့ေသာ က်ေနာ့ရဲ့ လက္စြမ္း ျဖစ္ပါတယ္။ Golden Mount က သူရဲခို ကို လွမ္းရိုက္လုိက္တာပါ။<br /><br /><div style="text-align: justify;">Presentation ကေတာ့ ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူး။ ေတြးခ်င္ရာ ေတြးၾကေပါ့။ က်ေနာ္လည္း စိတ္ထဲေပၚရာ ေရးခ်ထားတာပဲဟာ။ ေခြးတစ္ေကာင္ ကားလမ္းကူးတာကို ဇီဇာခ်ဲ့တယ္ ဆိုရင္လည္း ဟုတ္မွာပါ။ ေနာက္ဆံုးပံုေလးကိုေတာ့ အေတာ္ သေဘာက်တယ္။ ရွားရွားပါးပါး လက္ရာေလးမို ့ ဟဲဟဲ။ ေလာေလာဆယ္ “<a href="http://khinoomay77.blogspot.com/" target="_blank">သူမ</a>” ဦးပိန္တံတားက ျပန္မဆင္းရေသးလုိ ့ ေလတိုက္ၿပီး အသားေတြ မဲကုန္တယ္လို ့ ၾကားမိပါတယ္။ :P<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/111790925828904322-4869216120581091448?l=www.justice999burma.com' alt='' /></div>...အလင္းစက္မ်ားhttp://www.blogger.com/profile/17251203852165364649noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-111790925828904322.post-36107521997335644742012-01-18T17:31:00.005+07:002012-01-18T17:40:11.499+07:00<div style="text-align: justify;"><br />ျပီးခဲ့တဲ့ အပတ္က ရန္ကုန္မွာ ႏိုင္ငံျခားသား ဧည့္သည္ေတြရာ ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြပါ အံ့ၾသသြားေစလာက္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ တစ္ခု ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ လြတ္လပ္ျခင္းအႏုပညာ ဆိုတဲ့ ရုပ္ရွင္ပြဲေတာ္ကို ျပည္လမ္းေတာ္ဝင္စင္တာမွာ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ က်င္းပႏိုင္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ အားလံုးကို အံ့အားသင့္ေစခဲ့တယ္ ဆိုတာကေတာ့ တကယ့္ကို ႏုိင္ငံမွာ ဒီမိုေကရစီ ရေနတဲ့အလား လြတ္လြတ္လပ္လပ္ က်င္းပႏိုင္ခဲ့လို ့ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒီလို က်င္းပႏိုင္ဖို ့ ဆိုတာ လြယ္တဲ့ ကိစၥ တခုေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ကာယကံရွင္ေတြ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈေၾကာင့္သာ ခုလို က်င္းပႏိုင္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ခုတပါတ္ ဒီအေၾကာင္း ေဆြးေႏြးတင္ျပ သြားပါမယ္။ ဒီ လြတ္လပ္ျခင္း အႏုပညာ ရုပ္ရွင္ပြဲေတာ္တခု ျဖစ္ေျမာက္ဖို ့ စိတ္ကူးခဲ့သူကေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သူ့ရဲ့ စိတ္ကူးကို အက်ဥ္းေထာင္က လြတ္ေျမာက္လာတဲ့ ကိုသူရ ေခၚ လူရႊင္ေတာ္ ဇာဂနာကို ထုတ္ေဖာ္ တိုင္ပင္ပါတယ္။ ကိုသူရက ဒီတာဝန္ သူထမ္းေဆာင္ပါ့မယ္ ဆိုျပီး အေကာင္အထည္ ေဖာ္ပါတယ္။ သူနဲ ့အတူ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ကေတာ့ ဒါရိုက္တာ မင္းထင္ကိုကိုႀကီးပါ။<br /><br />သူတို့ နွစ္ေယာက္ တိုင္ပင္ျပီးတာနဲ ့ အခ်ိန္မဆိုင္းဘဲ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲ လုပ္၊ ရုပ္ရွင္ပြဲေတာ္မွာ ျပိဳင္ပြဲဝင္မယ့္ ဇာတ္ကားေတြ ေပးပို ့ဖို ့ ဖိတ္ေခၚပါတယ္။ အားလံုးအေနနဲ ့ အခ်ိန္က သိပ္မရၾကပါဘူး။ ရုပ္ရွင္ ဇတ္လမ္းတိုေတြ မွတ္တမ္းရုပ္ရွင္ေတြ ဖန္တီးမယ့္သူေတြအတြက္ ရက္ေပါင္း ၅၀၊ ရုပ္ရွင္ကို အကဲျဖတ္ ေရြးခ်ယ္ ဆုေပးမယ့္ အဖြဲ ့ေတြအတြက္ စုစုေပါင္းအခ်ိန္က ၁၀ ရက္၊ ဆုေပးပြဲ က်င္းပမယ့္ေန ့က ၂၀၁၂ ဇန္နဝါရီ ၄ ရက္ လြတ္လပ္ေရးေန ့ ။ ဒီလို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကိုယ္တိုင္ ဦးစီးက်င္းပမယ့္ ရုပ္ရွင္ပြဲေတာ္အတြက္ ျပိဳင္ပြဲဝင္ဇာတ္ကားေတြ ဖိတ္ေခၚခဲ့သည့္တိုင္ အားလံုးကေတာ့ မယံုရဲရဲပါပဲ။ အစိုးရ ဆင္ဆာအဖြဲ ့ ႀကီးစိုးတဲ့ ဒီႏိုင္ငံမွာ ဒီလို ရုပ္ရွင္ပြဲေတာ္ တစ္ခု ဘယ္လိုမ်ား လြတ္လြတ္လပ္လပ္ လုပ္ႏိုင္မွာလဲေပါ့။<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-1QHWHU--yJI/TxafmEKpaoI/AAAAAAAACzA/W5HKHFGmUp8/s1600/3-300x2251.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 225px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-1QHWHU--yJI/TxafmEKpaoI/AAAAAAAACzA/W5HKHFGmUp8/s400/3-300x2251.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5698917854786185858" border="0" /></a><br />လြတ္လပ္ျခင္းအႏုပညာ ရုပ္ရွင္ပြဲေတာ္အဲလို ေတြးမယ္ဆိုရင္လည္း ေတြးထင္စရာပါ။ အေၾကာင္းကေတာ့ ႏွစ္စဥ္က်င္းပေနၾက ဥေရာပ ရုပ္ရွင္ပြဲေတာ္မွာေတာင္ သက္ဆိုင္ရာ ပြဲက်င္းပတဲ့ သံရံုးေတြဟာ စိတ္ႀကိဳက္ဇာတ္ကားေတြ ျပသခြင့္ရတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဆင္ဆာအဖြဲ ့ကို ႀကိဳတင္ျပသရၿပီး သူတို ့ မႀကိဳက္တဲ့ကားေတြဆို ပယ္ေပးရတဲ့ အစဥ္အလာက ရွိေနခဲ့လို ့ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္လက္ေတြ ့ ဒီပြဲေတာ္အတြက္ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ရာမွာလည္း အဲဒီအတိုင္း ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ရုပ္ရွင္လုပ္ငန္းအဖြဲ ့က ကိုသူရကို ေခၚေတြ ့ပါတယ္။ ေနာက္ ဆင္ဆာအဖြဲ ့ မူဝါဒနဲ ့အညီ ဒီရုပ္ရွင္ပြဲေတာ္ကို က်င္းပမယ့္အေၾကာင္း သူတို ့ဘာသာ သူတို ့ တဖက္သတ္ သတင္းထုတ္ျပန္ပါတယ္။ ကိုသူရတို ့ ဖက္ကေတာ့ ဘာတခုမွ မတံု ့ျပန္ပါဘူး။ေနာက္ပိုင္း ျပိဳင္ပြဲဝင္မယ့္ ဇတ္ကားေတြ လက္ခံရရွိတာေကတာ့ အံ့ၾသစရာ ေကာင္းပါတယ္။ စုစုေပါင္း ၁၈၈ ကားပါ။<br /><br />ဒါေတာင္ ႏုိင္ငံျခားကသူေတြက အင္တာနက္ကေန တဆင့္ေပးပို ့တာကို ျမန္မာႏုိင္ငံထဲက အင္တာနက္လိုင္း အေျခအေနေၾကာင့္ ေဒါင္းလုဒ္ မလုပ္ႏိုင္ပါဘူး။ ေနာက္ စာတိုက္ကေန ေပးပို ့တာေတြကိုလည္း ဆင္ဆာက သိမ္းဆည္းသြားျပီး သူတို ့ စိစစ္ျဖတ္ေတာက္ျပီးမွသာ ေပးမယ္ဆိုတာေၾကာင့္ အဲဒါေတြကိုလည္း အသံုးမျပဳႏိုင္ပါဘူး။ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ မထင္မွတ္ေလာက္ေအာင္ မ်ားျပားတဲ့ ရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားေတြ လက္ခံရရွိခဲ့ပါတယ္။ ဒီ ရုပ္ရွင္ဇတ္ကားေတြ လက္ခံရရွိျပီး အမ်ားျပည္သူကို ရံုတင္ျပသဖို ့ နီးလာေလလ ဆင္ဆာအဖြဲ ့က ကိုသူရနဲ ့ မင္းထင္ကိုကိုႀကီးကို ေခၚေလေလ ျဖစ္လာပါတယ္။ သူတို ့ စိစစ္ေပးဖို ့ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနပါျပီ။ လာျပလို ့ရပါျပီ။<br /><br />ဒါေပမယ့္ ဒါကို ကိုသူရေရာ မင္းထင္ကိုကိုႀကီး ႏွစ္ေယာက္လံုးက လ်စ္လ်ဴရႈထား လိုက္ၾကပါတယ္။ ဒီအတြက္ ဆင္ဆာအဖြဲ ့ ဘာမွ မတတ္နိုင္ပါဘူး။ အစိုးရထိပ္ပိုင္း အာဏာရွိသူေတြ ကိုယ္တိုင္က ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို လုပ္ကိုင္ခြင့္ျပဳထားတဲ့ အတြက္လည္း ဘာ ဖိအားမွ မေပးႏိုင္ပါဘူး။ ဒီလိုနဲ ့ ဖြင့္ပြဲည ေရာက္လာပါတယ္။ ဖြင့္ပြဲညမွာ စၿပီး ျမင္ေတြ ့ လိုက္ၾကရတာကေတာ့ သီဆိုတီးမႈတ္ၾကသူေတြ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေဖ်ာ္ေျဖၾကျခင္းပါ။ အရင္ ဘယ္ေနရာမွာမွ ဆိုခြင့္ တီးခြင့္မရတဲ့ သီခ်င္းေတြကို ရန္ကုန္ျမိဳ ့က အႀကီးဆံုး ေတာ္ဝင္ ေစ်းဝယ္စင္တာ ေဟာခန္းႀကီးမွာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ခံစားခ်က္အျပည့္နဲ ့ သီဆိုေဖ်ာ္ေျဖ ၾကပါတယ္။ ဒါက အစပဲ ရွိပါေသးတယ္။ ေနာက္တေန ့ ရုပ္ရွင္ရံုငယ္ ၃ရံုမွာ ဇတ္ကားေတြ စျပျပန္ေတာ့လည္း အံ့ၾသၾကရျပန္ပါတယ္။<br /><br />ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ တရားဝင္ ဘယ္ေနရာမွာမွ ခြင့္ျပဳမွာ မဟုတ္တဲ့ ဇာတ္ကားမ်ဳိးေတြကို ျပသႏိုင္ပါတယ္။ လာေရာက္ၾကည့္ရႈသူ ပရိတ္သတ္ေတြကလည္း ႏိုင္ငံတကာ ရုပ္ရွင္ပြဲေတာ္ေတြနဲ ့ ျခားနားစြာ ၃ ရံု စလံုး တစ္ေန ့ ၅ ပြဲ ရံုျပည့္ရံုလွ်ံ အားေပးခဲ့ၾကလို ့ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီ ရုပ္ရွင္ပြဲေတာ္မွာ ျပိဳင္ပြဲကို ေပးပို ့လာတဲ့ ၁၈၈ ကားအနက္က လက္ေရြးစင္ ၅၄ ကားကို ရံုတင္ျပသေပးခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီကားေတြထဲမွာ ၂၀ဝ၇ သံဃာ့အေရးအခင္း ေနာက္ခံ မွတ္တမ္းရုပ္ရွင္လည္း ပါဝင္ျပီး ၾကည့္ရႈသူတခ်ဳိ့ မ်က္ရည္မဆည္ႏိုင္ ျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။<br /><br />အထူးအံ့ၾသၾက သူေတြကေတာ့ ပြဲေတာ္လာ ႏိုင္ငံျခားသားေတြနဲ ့ သတင္းေထာက္ေတြပါ။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ဒီလို ဇာတ္ကားမ်ဳိးေတြ ျပသခြင့္ရေနသလား ဆိုတဲ့ မ်က္ႏွာမ်ဳိးေတြနဲ ့ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒီလိုနဲ ့ ဆုေပးပြဲေန ့ ေရာက္ရွိလာျပီး ပိုျပီးေျပာစမွတ္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဆုေပးပြဲအတြက္ တက္ေရာက္လာတဲ့ ပရိတ္သတ္နဲ ့ သတင္းေထာက္ေတြဟာ ေထာင္နဲ ့ခ်ီ ရွိျပီး ေတာ္ဝင္စင္တာ ၇ ထပ္က အလြန္က်ယ္ဝန္းတဲ့ ခန္းမ မဆန္ ့ေတာ့လို ့ အဲဒီ အထက္ထပ္ကိုတက္တဲ့ ဓာတ္ေလွခါးကိုေတာင္ ပိတ္လိုက္ရတဲ့ အေနအထား ေရာက္သြားပါတယ္။ အေပၚထပ္ဝင္ခြင့္ ပိတ္လိုက္ရတဲ့အတြက္လည္း ဒီအခမ္းအနားကို ေတာ္ဝင္စင္တာေရွ့ ျပည္လမ္းေဘးက ႀကီးမားတဲ့ အယ္လ္အီးဒီ စခရင္ႀကီးမွာ အမ်ားျပည္သူကို ျပသေပးလိုက္ရပါတယ္။ အဲဒီ စခရင္ႀကီးေရွ့မွာ ျပည္သူ ေထာင္နဲ ့ခ်ီျပီး ၾကည့္ရႈအားေပး ၾကပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ မိန္ ့ခြန္းေျပာျပီးခ်ိန္ လက္ခုပ္ေတြ တီး အားေပးတာ၊ သံဃာေတာ္ေတြ ေနာက္ခံ ရိုက္ကူးထားတဲ့ ဓာတ္ပံုသတင္းေထာက္ ေလာအယ္စိုးအေၾကာင္း ရုပ္ရွင္ျပတဲ့အခါ ဝမ္းနည္းေျဖမဆည္ႏိုင္ ျဖစ္ၾကတာ၊ သံဃာေတာ္ေတြ ပါတဲ့အခန္းမွာ ထိုင္ျပီး လက္အုပ္ခ်ီရွိခိုးၾကတာ၊ အစိုးရ ဆင္ဆာအဖြဲ ့ကို ေဝဖန္ထားတဲ့ အဲဒီအခန္းျဖတ္ ရုပ္ရွင္ျပတဲ့အခါ လက္ခုတ္တေျဖာင္းေျဖာင္း တီးၾကတာ ျပည္လမ္းေပၚမွာ ဒီမိုကေရစီ ရေနသလိုလို ၂၀ဝ၇ ခုႏွစ္ကို သတိရေစသလိုလို ျဖစ္ေစခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီလို ျမန္မာျပည္မွာ အႀကီးက်ယ္ အခမ္းနားဆံုး ရုပ္ရွင္ပြဲေတာ္ႀကီးတခုကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ့ ဦးေဆာင္မႈ၊ ဇာဂနာနဲ ့ မင္းထင္ကိုကိုႀကီးတို ့လို ရဲဝံ့သတၱိရွိသူ ေတြရဲ့ အေကာင္ အထည္ေဖာ္မႈေတြေၾကာင့္ ေအာင္ျမင္ေအာင္ က်င္းပႏုိင္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကိုၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ့ မွန္ကန္တဲ့ ဦးေဆာင္မႈေအာက္မွာ ျပည္သူေတြဟာ ဇာဂနာတို ့ မင္းထင္ကိုကိုႀကီးတို ့လို အရည္အေသြးရွိရွိ ပါးပါးနပ္နပ္ သတၱိရွိရွိ ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကရင္ျဖင့္ ဒီမိုကေရစီပန္းတိုင္ကို မလြဲမေသြ ေရာက္ၾကရမွာ ျဖစ္ေၾကာင္း တင္ျပလိုက္ရပါတယ္။<br /><br />ဖတ္ေလ ဖတ္ေလ အားရွိေလမို ့ DVB မွာ ခြင့္ေတာင္းၿပီး ပိုစ့္တင္လုိက္ပါတယ္။ မူရင္းကို <span style="font-size:100%;"><a href="http://burmese.dvb.no/archives/19894">ဒီမွာ</a></span> ဖတ္ရႈႏိုင္ပါတယ္ဗ်ာ။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/111790925828904322-3610752199733564474?l=www.justice999burma.com' alt='' /></div>...အလင္းစက္မ်ားhttp://www.blogger.com/profile/17251203852165364649noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-111790925828904322.post-30805579959281683672012-01-17T22:21:00.005+07:002012-01-17T22:38:36.762+07:00<div style="text-align: center;"><div style="text-align: justify;"><br />ကိုယ့္ႏုိင္ငံရဲ့ ေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္ဟာ သူမ်ား ႏိုင္ငံရဲ့ ထင္ရွားေက်ာ္ၾကားလွတဲ့ လူစုေတြ အတြက္ အထင္ႀကီးေလးစား စရာ သိပ္ေကာင္းတဲ့ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနတယ္လုိ ့ သိရ ျမင္ရ ၾကားရတာဟာ အရမ္းကို ၾကက္သီးထ စရာ ေကာင္းလွပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ၂၀ ေက်ာ္ဟာ ပုဇြန္ဦးေႏွာက္ေတြေၾကာင့္ ျမန္မာျပည္သူ တစ္ရပ္လံုး သူမ်ား ေအာက္ေျခကို ေရာက္ခဲ့ရတယ္။ ခုလည္း ေနာက္မက်ေသးပါဘူး။ အေျပာင္းအလဲ အတြက္ က်ေနာ္တုိ ့ ၾကိဳဆိုေနပါတယ္ သမၼတႀကီးနဲ ့ ေနာင္တ ရလာတဲ့ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ား ခင္ဗ်ာ။<br /></div><br /><iframe src="http://www.youtube.com/embed/sjjwW9L2P68" allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" width="420"></iframe><br /><br />အန္တီစု ခင္ဗ်ာ ေကာ္နက္ရွင္ ျပတ္ေတာင္း ျပတ္ေတာင္းေလးနဲ ့ အားထည့္ ေျပာရရွာတယ္။<br /><br /><div style="text-align: justify;">ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေတြသာ ကိုယ္စားၿပီးသမွ်ေလးနဲ ့ ေက်နပ္ၾကၿပီး ရင္၀ယ္သား သမီး ျပည္သူ ျပည္သားေတြ အတြက္ တစ္ခ်က္ ျပန္ငွဲ့ၾကည့္ၾကမယ္ဆိုရင္ ျပည္သူေတြ အေနနဲ ့ မိဖ အရင္းလုိ ့ ဆက္ဆံလာၾကမွာ မလြဲပါဘူး။ ဒါမွန္ေသာ စကားပါပဲ။<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/111790925828904322-3080557995928168367?l=www.justice999burma.com' alt='' /></div>...အလင္းစက္မ်ားhttp://www.blogger.com/profile/17251203852165364649noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-111790925828904322.post-25762627332888020232012-01-13T02:32:00.005+07:002012-01-13T03:11:17.784+07:00<div style="text-align: justify;">(((အထူးကု ဆရာ၀န္ႀကီးႏွင့္ သူနာျပဳဆရာမေလး အိုင္းဗီ တို ့ေရွ့မွ ေဒါက္တာေရခ်မ္း တစ္ေယာက္ လ်င္ျမန္စြာ ခုန္ထြက္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည့္ ေနာက္၀ယ္ --- ၀ုန္း ---- ခြမ္း ---- စေသာ ဆူညံက်ယ္ေလာင္ေသာ လံုးေထြး သတ္ပုတ္မႈမ်ား ကို ၾကားလိုက္ရေလသည္။))) <a href="http://www.justice999burma.com/2012/01/blog-post_09.html">အပိုင္း (၂) မွ အဆက္..</a></div><div style="text-align: justify;"><br />ေသြးစုပ္ေကာင္ႏွင့္ သမန္း၀ံပုေလြ တစ္ေကာင္တို ့၏ တိုက္ခိုက္မႈ၌ မည္သူက ခြန္အားသာလြန္သည္ဟု မေ၀ခြဲႏိုင္ပါ။ ေဒါက္တာေရခ်မ္း ျဖစ္တလဲ သမန္း၀ံပုေလြ ႏွင့္ ေသြးစုပ္ေကာင္ သန္ ့စင္ တို ့ တိုက္ခိုက္မႈမွာ မည္သည့္ အမုန္းတရားမွ မပါ၀င္ပါ။ ေဒါက္တာေရခ်မ္းက သူ၏ သနားစရာေကာင္းလွေသာ လူနာ ကေလးမေလး အတြက္ ကာကြယ္ တုိက္ခုိက္ျခင္း ျဖစ္သလို သန္ ့စင္မွာလည္း လူစိတ္ေပ်ာက္သည့္ အခိုက္ သူ ့အား တုိက္ခိုက္လာေသာ သမန္း၀ံပုေလြကို ျပန္လည္ ခုခံ တိုက္ခိုက္ျခင္းသာ။<br /><br />ထိန္းခ်ဳပ္မႈ စြမ္းအား ျမင့္မားသူမ်ား ျဖစ္ေနၾကသည့္ အေလ်ာက္ သူတို ့၏ တဒဂၤ အမွားကို ခ်က္ခ်င္း သိျမင္လုိက္ၾကသည္။ သို ့ေသာ္ အခ်ိန္ေႏွာင္းခဲ့ေပၿပီ။ သန္ ့စင္သည္ သူအလြန္ေတာင့္တ လ်က္ရွိေသာ ေသြးအခ်ဳိ့ကို စုပ္ယူ ေသာက္သံုးလိုက္မိခဲ့ေခ်ၿပီ။ ထို ့အတူ ေဒါက္တာေရခ်မ္းမွာလည္း ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ သာမန္လူသားဘ၀ျဖင့္ ဖံုးကြယ္ထားခဲ့ေသာ လူသားတစ္ပိုင္း တိရစာၦန္တစ္ပိုင္း ဘ၀ကို ေဖာ္ထုတ္လုိက္မိၿပီ။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ --- သူနာျပဳဆရာမေလး အိုင္းဗီ တစ္ေယာက္ သူတို ့ ႏွစ္ေယာက္အား ေကာင္းစြာ ျမင္ေတြ ့သြားခဲ့ေခ်ၿပီ။<br /><br />အထူးကုဆရာ၀န္ႀကီး ေရာက္လာခဲ့ခ်ိန္၀ယ္ သူတို ့၂ ေယာက္လံုး ခြဲစိတ္ေဆာင္ အျပင္သို ့ ခုန္လႊား ေပ်ာက္ကြယ္ သြားၾကၿပီး ျဖစ္ေလသည္။ အေရးေပၚေဆာင္၏ ေကာ္ရစ္ဒါ ၀ယ္ သူနာျပဳ ဆရာမေလး အိုင္းဗီ တစ္ေယာက္ မေ၀ခြဲႏိုင္ျခင္း၊ မယံုၾကည္ႏိုင္ျခင္း တုိ ့ ကိုေပြ ့ပိုက္လ်က္ ေငးေၾကာင္ကာ ရပ္လ်က္ေနသည္။ သူမ အေနႏွင့္ ဤျဖစ္ရပ္ကို ထပ္မံဖြင့္ေျပာဖို ့ မစြမ္းသာပါ။ သူမ ရူးသြပ္သြားၿပီဟုသာ အားလံုး ထင္ျမင္ၾကေပေတာ့မည္ မဟုတ္ပါလား။<br /><br />အထူးကုဆရာ၀န္ႀကီးမွ ေၾကာင္အေငးေမာ လ်က္ရွိေသာ ဆရာမေလး အိုင္းဗီကို ယေန ့ည အနားယူဖို ့ ဂ်ဴတီ အစားထုိးေပးလုိက္သည္။ ဆရာမေလး အိုင္းဗီတစ္ေယာက္ ၀န္ထမ္းမ်ား နားေနခန္းအတြင္း တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ျခားမႈမ်ား၊ မေ၀ခြဲႏိုင္ျခင္းမ်ား ျဖင့္ အိမ္ျပန္ရန္ ျပင္ဆင္ေနခဲ့သည္။ ခြဲစိတ္ေဆာင္ အပ်က္အစီးမ်ားအား ရွင္းလင္းၿပီးေနာက္ အားလံုး ျပန္လည္ တိတ္ဆိတ္သြားခဲ့ေလသည္။ သို ့ေသာ္ မုန္တိုင္းမ၀င္ခင္ တိတ္ဆိတ္ ျငိမ္သက္သြားျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။<br /><br />အသက္ရႈကိရိယာမ်ား၊ Monitor မ်ားျဖင့္ ျငိမ္သက္လ်က္ရွိေသာ သနားစဖြယ္ လူနာမေလး မိေႏွာင္း-- သူမ၏ လိုအင္ဆႏၵမ်ား ျပည့္၀ခဲ့ၿပီ။ သူမ၏ သန္ ့စင္ေသာ ေသြးသည္ ေသြးစုပ္ေကာင္ ၏ အာသာဆႏၵအား ဆြဲေဆာင္ ႏိုင္လြန္းလွေပသည္။ ေသြးစုပ္ေကာင္၏ အဆိပ္မ်ား သူမ၏ ေသြးေၾကာအတြင္း စီး၀င္လာခဲ့သည္။ တစ္ကိုယ္လံုးသို ့ အဆိပ္ပ်ံ့ႏွံ ့ လာမႈေၾကာင့္ ပူေလာင္ ျပင္းျပလွေသာ ေ၀ဒနာ ခံစားရၿပီး ႏွလံုးခုန္ျခင္း ရပ္တန္ ့ ကာ အေရးေပၚလူနာေဆာင္ တစ္ခုလံုး Alarm သံမ်ားျဖင့္ ဆူညံသြားေလေတာ့သည္။ တာ၀န္က် ဆရာ၀န္ႏွင့္ သူနာျပဳဆရာမ ေရာက္လာၾကသည္။ သူမအား အေရးေပၚ အသက္ကယ္ျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္သင့္သည့္ အတုိင္း ျပဳလုပ္ၾကသည္။ သို ့ေသာ္ သူမ၏ ႏွလံုးကား ျပန္ခုန္လာျခင္း မရွိပါေခ်။<br /><br />အစကထည္းက ဆရာ၀န္အားလံုး ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မထားႏိုင္ေတာ့ၿပီျဖစ္ေသာ သူမ (သို ့) မိေႏွာင္း၊ အေရးေပၚ အသက္ကယ္ျခင္းမ်ား မစြမ္းသာၿပီ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အာရံုေၾကာ အထူးကု ဆရာ၀န္ႀကီး၏ ညႊန္ၾကားခ်က္အရ ကိရိယာ အားလံုး သူမ ကိုယ္ေပၚမွ ျဖဳတ္သိမ္းကာ ေဆးရံု၏ ေရခဲတိုက္မွ လာေရာက္ေခၚေဆာင္ရန္ ပိတ္ျဖဳစ ပတ္လ်က္ ေစာင့္ဆုိင္းေနၿပီျဖစ္ေသာ ခႏၶာကိုယ္ တစ္ခု။ အရာအားလံုး မဲေမွာင္ေနေသာ အခ်ိန္၀ယ္ သူမ --- မ်က္လံုး ျပန္လည္ ပြင့္လာခဲ့သည္။ ကိုယ္ေပၚတြင္ပတ္ထားေသာ ပိတ္ျဖဴစကို အသာအယာ ဖယ္လုိက္ကာ ကုတင္ေအာက္သို ့ ေျခခ်လိုက္သည္။ အိုး --- မထင္မွတ္လွစြာ ေပါ့ပါးလ်က္ရွိေနပါလား။ ဦးေခါင္းက ပတ္တီးကို အသာျဖည့္ခ်လိုက္သည္။ က်ည္ဆံမွန္ထား၍ ကြဲအက္ စုတ္ျပတ္ေနေသာ ဦးေခါင္းခြံသည္ ယခုေတာ့ အရာရာ အေကာင္းအတုိင္း--- အစြန္းအထင္းပင္ မက်န္ေခ်။ Immortal Life ၏ စြမ္းပကား ကား ထူးျခားလွေပစြ။ သူမ အိမ္ျပန္ရမည္။ လူမာမာ အဘိုးႏွင့္ အဘြား ခ်မ္းတုန္ကာ မီးဖိုေပးမည့္ သူမကို ေမွ်ာ္ေနရွာေရာ့မည္။<br /><br />သူမ ကုတင္ေပၚမွ ျဖတ္ကနဲ ထထုိင္လုိက္သည္။ သူမ ကိုယ္လံုးသည္ မ်က္ႏွာက်က္သို ့ ကပ္လုနီးပါး ၾကြတက္သြား၏။ အံ့ေၾသာ၀မ္းသာမႈ၊ ခြန္အားမ်ား ျပည့္ေနသကဲ့သို ့ ခံစားရမိေနေသာ သူမ-- ျပတင္းတံခါးမွ အသာအယာ ခုန္ခ်ကာ ဆင္းသက္လုိက္သည္။ ေျမျပင္သည္သူမအား အသာအယာ ၾကိဳဆိုေနေလသည္။ သူမ Car Parking သို ့ ေလ်ာက္လာခဲ့လိုက္သည္။ Car Parking တြင္ စက္ႏႈိးထားေသာ ကားတစ္စီး --- မထြက္ေသးပဲ ရပ္ဆိုင္းထားသည္။ အိမ္ျပန္ဖို ့ အတြက္ သူမ အကူအညီေတာင္းရေပမည္။<br /><br />ဆရာမေလး အိုင္းဗီ --- သူမ အဖို ့ ဒီည အိမ္ျပန္ အနားယူရေပေတာ့မည္။ အျဖစ္အပ်က္တို ့ကား မယံုႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ဆန္းက်ယ္လွသည္။ သူမ တိတ္တခိုး ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေနရေသာ သန္ ့စင္သည္ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ ေကာင္းလွေသာ အေကာင္တစ္ေကာင္ ျဖစ္လို ့ေနသည္။ ထို ့အတူ တည္ျငိမ္ေအးခ်မ္းလွေသာ ႏူးညံ့ေပ်ာ့ေျပာင္းသည့္ ေဒါက္တာ ေရခ်မ္းသည္လည္း ထိတ္လန္ ့တုန္လႈပ္စရာ သတၱ၀ါ တစ္ေကာင္သာ ျဖစ္ေနခဲ့သည္။ သူမ ဘာကိုယံုၾကည့္ရမည္လဲ။<br /><br />သူမ ကားေပၚတက္၊ စက္ႏႈိးထားၿပီး ခ်က္ခ်င္း ေမာင္းမထြက္ႏုိင္ပဲ ေတြေ၀ေနခဲ့သည့္ အခိုက္၀ယ္ --- မိန္းကေလး တစ္ဦး--- သူမ ကားေနာက္တစ္ခါးကို ေခါက္ကာ “ (----) လမ္း ကို လမ္းၾကံဳလိုက္ခ်င္လို ့ပါရွင္---” ဟု တိုးညင္းစြာ ေျပာလာေလသည္။ သေဘာထားေကာင္းသည့္ သူမ၊ လူတကာကို ကူညီဖို ့ လက္မေႏွးေသာ သူမ သနားစဖြယ္ မိန္းကေလးအား မည္သူ မည္၀ါဟုပင္ ေမးျမန္းစံုစမ္းျခင္း မျပဳႏိုင္ပဲ ကားေပၚတက္ရန္သာ လက္ျပလုိက္မိသည္။ ေမွာင္ရိပ္ႀကီးစိုးေနေသာ Car Parking ၀ယ္ မည္သူမည္၀ါမွန္းလည္း သိႏုိင္ရန္ ခက္လွသည္မဟုတ္လား။ သူမ၏ ခဲေရာင္ကားေလးကို ေဆးရံု၀န္းထဲမွ အသာအယာ ေမာင္းထြက္ခဲ့ေတာ့သည္။ ဤသည္ကား သူမဘ၀၏ ေနာက္ဆံုးအၾကိမ္ သူတပါးအား ကူညီခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း သူမ ၾကိဳမသိႏုိင္ခဲ့ပါေပ။<br /><br />ၿမိဳ့စြန္တစ္ေနရာ ေတာအုပ္ဆီမွာ --- ေဒါက္တာေရခ်မ္းႏွင့္ သူငယ္ခ်င္း သန္ ့စင္တို ့ အႀကီးအက်ယ္ အခ်င္းမ်ားေနၾကသည္။ သန္ ့စင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို မထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ခဲ့သျဖင့္ မိမိျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ ေနေသာ သနားစဖြယ္ လူနာမေလး တစ္ေယာက္ က်ိမ္စာသင့္ဘ၀ ကို ေရာက္ရေတာ့မည္။ ထို ့ အျပင္ ဘ၀သစ္ ေျပာင္းသြားမည္ ျဖစ္ေသာ သူမအား --- မည္သို ့ မည္ပံု ထိန္းခ်ဳပ္ရမည္နည္း --- ဤသည္ကား အဓိက ျပႆနာႀကီးပင္တည္း။ သန္ ့စင္အား မည္သည့္ လူသားႏွင့္မွ မတူေအာင္ ဆြဲေဆာင္ႏိုင္ေသာ သူမ၏ ေသြးသားသည္ ေသြးစုပ္ေကာင္ ဘ၀ ေရာက္ခဲ့လွ်င္ သူမတူေအာင္ ဆိုးသြမ္းေသာင္းက်န္း ေပလိမ့္မည္။ အဲ့ဒီအတြက္ သူတို ့မွာ နည္းလမ္း ႏွစ္သြယ္သာ ေရြးခ်ယ္စရာ က်န္ေတာ့သည္။ ---<br /><br />မိေႏွာင္းကို ဘ၀ ခ်ဳပ္ျငိမ္းေစျခင္း ႏွင့္ ဆက္လက္ရွင္သန္ေစၿပီး မိမိတို ့ မ်က္ေစ့ေအာက္တြင္ပင္ ထိန္းေက်ာင္း ေလ့က်င့္ေပးျခင္း --- ထို နည္းလမ္း ၂ ခုသာ။ သူတို ့ ၂ ေယာက္ အႀကီးအက်ယ္ ေဆြးေႏြးေနခ်ိန္မွာပင္ သန္ ့စင္၏ အာရံု၌ လူသားတစ္ဦး ရက္စက္စြာ ဘ၀ ခ်ဳပ္ျငိမ္းရေတာ့မည္ကို ျမင္လုိက္ရသျဖင့္ သူတုိ ့ ၂ ဦးစလံုး ခ်က္ခ်င္း တုန္လႈပ္သြားၾကသည္။ ေသြးစုပ္ေကာင္ တို ့ မ်ဳိးႏြယ္တူခ်င္း လူသားတစ္ဦးကို ေသြးစုပ္ေတာ့မည္ ဆိုပါက အခ်င္းခ်င္းသာ သိႏိုင္ၾကေသာ အာရံုခံစားမႈမ်ဳိး ၊ --- သန္ ့စင္တစ္ေယာက္ မိမိ၏ စြမ္းအားျဖင့္ မိေႏွာင္းတစ္ေယာက္ ရွိေနမည့္ ေနရာကို ေျခရာခံလုိက္ၿပီး လ်င္ျမန္စြာ ထြက္ခြာသြား လိုက္ၾကေတာ့သည္။ သူတို ့ မိေႏွာင္းကို ကယ္တင္ဖို ့(သို ့) သားေကာင္ လူသား တစ္ဦးတစ္ေယာက္ကို ကယ္တင္ဖုိ ့ မွီႏိုင္ၾကပါဦးမလား။<br /><br />သူနာျပဳဆရာမေလး အိုင္းဗီ ---- လႈပ္ရွားေနေသာ စိတ္ကို တည္ျငမ္ေအာင္ထိန္းၿပီး ကားကို အညင္သာဆံုးျဖစ္ေအာင္ ေမာင္းထြက္ခဲ့သည္။ ဘာကိုမွ မေတြးျဖစ္ေအာင္လည္း ၾကိဳးစားေနလုိက္ပါသည္။ ထိုစဥ္မွာပင္ မိမိကားေနာက္ခန္းမွ --- သနားစဖြယ္ လူနာမေလး ျဖစ္တလဲ -- ရက္စက္ၾကမ္းက်ဳတ္ေသာ ေသြးစုပ္ေကာင္ မိေႏွာင္း --- ကားေရွ့ခန္းမွ ေမာင္းႏွင္ေနေသာ သူနာျပဳဆရာမေလးကို ဗိုက္အလြန္စာေနသည့္ အခ်ိန္ ရုတ္တရက္ ျမင္လုိက္ရသည့္ စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္ရာ အျဖစ္ ျမင္ေယာင္လာခဲ့ေပၿပီ။ ဆရာမေလး၏ လည္တိုင္ေက်ာ့ေက်ာ့ ရွင္းရွင္းေလးသည္ အရသာ ခ်ဳိျမိန္လွေသာ အခ်ဳိယမကာ အိတ္တစ္လံုးအျဖစ္ ခ်က္ခ်င္း ေျပာင္းလဲသြားခဲ့သည္။ သူမ ဗိုက္ဆာလာၿပီ။ ---<br /><br />သူမကိုယ္တိုင္ ဘာမွန္းမသိလိုက္ခ်ိန္မွာပင္ သူမ၏ ပါးစပ္မွ အစြယ္ရွည္မ်ား ထြက္က်လာၿပီး လက္သည္းမ်ားမွာလည္း သားေကာင္ေခ်ာင္းေနေသာ ေျခေသၤ့ကဲ့သို ့ ရွည္ထြက္လာခဲ့သည္။ ထို ့ေနာက္ အရသာေကာင္းမြန္မည္ဟု ျမင္ေယာင္ေနေလေသာ ကားေရွ့ခန္းက အခ်ဳိယမကာ တံုးအခဲႀကီးအား သန္မာလွေသာ လက္အစံုျဖင့္ ဆုပ္ကိုင္လုိက္ကာ အားရ ပါးရ ကိုက္ခ်လိုက္ေလေတာ့သည္။ အားပါး --- အခ်ဳိယမကာ အတံုးအခဲႀကီးကား စားျမိန္လွေပစြ၊ တစ္သက္ႏွင့္တစ္ကိုယ္ ဤမွ် ေကာင္းလွေသာ အရသာကို မခံစားဖူးသည့္ အလား၊ အျခားသူမ်ား လုယူစားသံုးမည္ကို ေၾကာက္ေနသည့္ႏွယ္ အားပါးတရ စုပ္ယူစားသံုး ေနပါေတာ့သည္။<br /><br />ဆရာမေလး အိုင္းဗီမွာ ကားေမာင္းေနရင္း ေနာက္ၾကည့္မွန္မွ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ ျဖဴစြတ္စြတ္ မ်က္ႏွာႀကီး တစ္ခု သူမ လည္တိုင္နား တိုးကပ္လာသည္ကို ျမင္လုိက္ရၿပီးေနာက္၊ မိမိ၏ ခႏၶာကိုယ္အား ရွည္လ်ားခၽြန္ထက္လွေသာ လက္သည္းရွည္မ်ားပါသည့္ သာမန္ခုိင္ျမဲေသာ လက္ေခ်ာင္းမ်ားျဖင့္ ထိုးေဖာက္ ခ်ဳပ္ကိုင္ျခင္းခံလုိက္ရသည္။ သူမ အတင္းရုန္းကန္ပါေသာ္လည္း မည္သို ့မွ မလြတ္ေျမာက္ႏိုင္၊ လိပ္ျပာလြင့္မတတ္ ေၾကာက္ရြံ့ တုန္လႈပ္မႈေၾကာင့္ အေက်ာအခ်ဥ္မ်ား တဆတ္ဆတ္ တုန္ရင္လာကာ ကားလီဗာကို ဖိနင္းမိသည္။ အေ၀းေျပးလမ္းမႀကီးေပၚ၀ယ္ သူမ၏ ကားကေလး ရမ္းခါၿပီး ေျပးလႊားေနေတာ့သည္။<br /><br />မိမိအား ခ်ဳပ္ကိုင္ထားေသာ ထိုအရာသည္ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာ အသံမ်ားျပဳလ်က္ မိမိ၏ လည္မ်ဳိအား အားရပါးရ ကိုက္ခဲေဖာက္ထြင္း လုိက္ေလသည္။ က်န္းမာျဖတ္လတ္ေသာ သူမ၏ ခႏၶာကိုယ္မွ ေသြးစိမ္းရွင္ရွင္ တုိ ့ သည္ လည္မ်ဳိ ေသြးေၾကာမႀကီး တုိ ့ မွ ဒလေဟာ ပန္းထြက္က်လာသည္။ ထိုသတၱ၀ါေကာင္သည္ မိမိ၏ ေသြးစမ္းရွင္ရွင္တုိ ့အား တရႈိက္မက္မက္ စုပ္ယူမ်ဳိခ်လ်က္ ရွိေလသည္။ သူမ ခြန္အားရွိသမွ် ရုန္းကန္ ေအာ္ဟစ္ရင္း ေသြးထြက္ လြန္လာသည့္ေနာက္ တစ္စထက္ တစ္စ ခြန္အားမ်ား ဆုတ္ယုတ္လာကာ နက္ရႈိင္းလွေသာ အေမွာင္ထုႀကီးထဲသို ့ တိုး၀င္သြားေလသည္။ ထို ့အတူ ထိန္းခ်ဳပ္မည့္သူ ကင္းမဲ့သြားေသာ ကားေလးသည္လည္း အရွိန္ျပင္းစြာျဖင့္ အေ၀းေျပးလမ္းမမွ ေခ်ာ္ထြက္ကာ လမ္းေဘး ေခ်ာက္နက္ထဲသို ့ တရွိန္ထိုး - ထုိးဆင္းသြားေတာ့သည္။<br /><br />ေခ်ာက္နက္ထဲ တြန္ ့ လိမ္ေၾကမြလ်က္ရွိေသာ ကားေလးအတြင္းမွ လူသားဟု မည္ရံုမွ်သာ ရွိေလေတာ့ေသာ မိေႏွာင္းတြန္းကန္ကာ ထြက္လာသည္။ သူမ ကိုယ္တိုင္ ကားေမွာက္သည့္ ဒဏ္ေၾကာင့္ က်ဳိးပဲ ေၾကမြလ်က္ရွိေသာ္လည္း ေသြးစုပ္ေကာင္တုိ ့၏ စြမ္းအားမ်ားေၾကာင့္ ခ်က္ခ်င္းပင္ အေကာင္းပကတိသို ့ ေရာက္၏။ ထုိ ့ေနာက္ သူမကိုယ္တုိင္ ထိုျဖစ္ရပ္ကို ေၾကာက္ရြံတုန္လႈပ္သြားကာ လ်င္ျမန္လွေသာ အဟုန္ျဖင့္ မိမိ၏ ခ်စ္လွစြာေသာ အဘိုးအိုႏွင့္ အဘြားအိုတုိ ့ ေနထိုင္ရာ အိမ္သို ့ ေျပးထြက္သြားခဲ့သည္။<br /><br />ေဒါက္တာေရခ်မ္းႏွင့္ သန္ ့စင္တို ့ ေရာက္ရွိလာခ်ိန္၀ယ္ အရာရာ ေနာက္က်ခဲ့ေလၿပီ။ စိတ္သေဘာထား ေကာင္းလွေသာ သူနာျပဳဆရာမေလး၊ အလုပ္တာ၀န္မ်ား ေက်ျပြန္လွေသာ လူသားတစ္ဦးကို သူတို ့ လက္လႊတ္ ဆံုးရႈံးလိုက္ရၿပီ။ ေၾကမြေနေသာ ကားေလးအတြင္း၀ယ္ ခႏၶာကိုယ္တြင္း ရိုးတြင္းခ်ဥ္ဆီထိ ခမ္းေျခာက္ေအာင္ ေသြးစုပ္ယူ ခံထားရေသာ အိုင္းဗီတစ္ေယာက္ ျငိမ္သက္လ်က္၊ သူမေရာ ျပန္လည္ ရွင္သန္ ထေျမာက္လာဦးမည္ေလာဟု --- ေမးစရာရွိသည္။ မည္သို ့မွ် မျဖစ္ႏုိင္ပါ။ ေသြးစုပ္ေကာင္ ကိုက္ခံရတိုင္း ေသြးစုပ္ေကာင္ မျဖစ္လာေပ။ ထို ့အတူ မိမိကိုယ္ကို ထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္ျခင္း လံုး၀ ကင္းမဲ့ေနေသးေသာ မိေႏွာင္းလို သားသတ္မုဆိုး လက္သစ္ႏွင့္ ေတြ ့ၾကံဳရေသာ သားေကာင္မွန္သမွ် ၀ိဥာဥ္ခ်ဳပ္ျငိမ္းဖို ့ရာသာ ရွိေပေတာ့မည္။<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-ZQf26ViybMw/Tw83GldYtkI/AAAAAAAACv0/8zjh1AyhAJU/s1600/1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 284px; height: 177px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-ZQf26ViybMw/Tw83GldYtkI/AAAAAAAACv0/8zjh1AyhAJU/s400/1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5696832639921075778" border="0" /></a><br />သူတုိ ့ လက္စလက္စ ေဖ်ာက္ဖုိ ့ ျပင္ရၿပီ။ အိုင္းဗီ၏ အသက္မဲ့ ရုပ္ခႏၶာ ကို ကားႏွင့္အတူ မီးသၿဂၤဳိလ္ လိုက္သည္။ ထို ့ေနာက္ သူတို ့ မိေႏွာင္းေနာက္ကို လ်င္ျမန္စြာ ေျပးလုိက္သြားၾကသည္။ သူတုိ ့ ကင္တယ္ရဦးမယ့္သူေတြ ရွိေနေသးသည္ မဟုတ္ပါလား။ ခိုကိုးရမဲ့၊ ခုခံစြမ္းအားမဲ့ အဘိုးႏွင့္ အဘြား တစ္စံု --- သူတို ့ေရာ ေသြးဆာေနသည့္ မုဆိုးလက္မွ လြတ္ေျမာက္ႏိုင္ပါမည္လား။<br /><br />ျမိဳ့စြန္တစ္ေနရာရွိ အိမ္အိုကေလးသည္ အသက္ရွိသတၱ၀ါ ကင္းမဲ့ေနသည့္ အလား တိတ္ဆိတ္လ်က္ရွိေနသည္။ အိမ္၀င္တံခါး၀သည္ ပြင့္ဟလ်က္၊ အေအးဒဏ္ကာကြယ္ဖုိ ့ ဖိုထားသည့္ မီးလင္းဖို မွ အလင္းေရာင္ေလးသည္ တံခါးမွ အိမ္အျပင္သို ့ လွ်ံက်ေနသည္။ ေဒါက္တာေရခ်မ္းေရာ၊ သန္ ့စင္ပါ ႏွလံုးသဲပြတ္မ်ား ေၾကကြဲပဲ့က်သလို ခံစားလုိက္ရသည္။ ေသြးညွီနံ ့ကို ဟိုးအေ၀းကပင္ သူတုိ ့ ရေနၾကၿပီ။ ေဒါက္တာေရခ်မ္း တစ္ေယာက္ မိမိ၏ အျပစ္ဟု ခံစားလိုက္မိသည္။ သန္ ့စင္ေျပာသည့္ အိမ္မက္ဆိုတာကို သူ ေသေသခ်ာခ်ာ နားေထာင္သင့္သည္။ ေသြးစုပ္ေကာင္တို ့သည္ ေရွ့ေျပးနိမိတ္မ်ားကို အာရံုခံစားႏုိင္ၾကသည္ ဆိုတာကို သူလံုး၀ ေမ့ျပစ္ထားခဲ့မိသည္။<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-oWhVpkty1MU/Tw83k_HqOYI/AAAAAAAACwM/O3zCUBNNlnk/s1600/23.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 259px; height: 194px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-oWhVpkty1MU/Tw83k_HqOYI/AAAAAAAACwM/O3zCUBNNlnk/s400/23.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5696833162205346178" border="0" /></a><br />အိမ္အတြင္းမွာ အရာအားလံုး ျမင္မေကာင္းလွစြာ --- အိုမင္းမစြမ္းသည့္ အဘုိးႏွင့္ အဘြားသည့္ ဧည့္ခန္း ေကာ္ေဇာေပၚတြင္ ထာ၀ရ လဲေလ်ာင္းလ်က္ ရွိေနေပၿပီ။ သူတို ့ထံမွ ထြက္က်လာသည့္ ေသြးစိမ္းရွင္ရွင္တုိ ့မွာ ၾကမ္းျပင္ ေကာ္ေဇာေပၚတြင္ ေပပြလ်က္။ ေသြးစုပ္ေကာင္ မုဆိုး မိေႏွာင္းသည္ကား ေနာက္က်မွ ခံစားလုိက္ရသည့္ ေႏွာင္းေနာင္တေၾကာင့္ ႏွလံုးသား၏ ေၾကကြဲမႈကို ျပင္းထန္စြာ ခံစားရကာ သတိေမ့လဲက်ေနသည္။ သူတို ့ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကာကြယ္ ေစာင့္ေရွာက္လာေသာ ဒီျမိဳ့ေလးသည္ ေၾကကြဲေဆြးေျမ့ဖြယ္ ျဖစ္ရပ္မ်ားျဖင့္ အဆံုးသတ္ရေတာ့မည္။<br /><br />သူတုိ ့ ၾကာျမင့္စြာ မခံစားေနႏိုင္ေတာ့ပါ။ သူတို ့ လုပ္စရာရွိတာ လုပ္ရေတာ့မည္။ လုပ္သင့္သည္ကို လုပ္ရေတာ့မည္။ သန္ ့စင္က မိေႏွာင္း၏ ခႏၶာကိုယ္ကို ေကာက္ယူလုိက္သည္။ ေဒါက္တာေရခ်မ္းက ၀ိဥာဥ္ကင္းမဲ့သြားၿပီျဖစ္ေသာ အဘိုးႏွင့္ အဘြားအား ခြင့္လႊတ္ၾကဖို ့ ေတာင္းပန္ကာ သူနာျပဳ ဆရာမေလး အိုင္းဗီကဲ့သို ့ ပင္ လက္စ လက္န ေဖ်ာက္ဖ်က္လုိက္သည္။ ထို ့ေနာက္ --- သူႏွင့္ သန္ ့စင္ တို ့ အနာဂတ္အတြက္ ေဆြးေႏြးတုိင္ပင္ ၾကရေတာ့မည္။ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ရေတာ့မည္။ လုပ္သင့္သည့္ အလုပ္ကို မတြန္ ့မဆုတ္ ျပဳလုပ္ရေပေတာ့မည္ မဟုတ္ပါလား။ သိပ္မၾကာခင္ အခ်ိန္အတြင္းမွာပင္ ေဒါက္တာေရခ်မ္း၏ အိမ္ခန္းအတြင္းမွ ေသနတ္သံ ၂ ခ်က္ ၾကားလိုက္ရၿပီး အရာရာ ျပန္လည္ တိတ္ဆိတ္သြားေလေတာ့သည္။<br /><br />အာရံုေၾကာ ခြဲစိတ္ အထူးကု ဆရာ၀န္ႀကီး --- သူသည္ ဒီနယ္ေဆးရံုေလး၏ ခြဲစိတ္ေဆာင္တြင္ ရာထူးအရ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ လုပ္သက္အရ ေသာ္လည္းေကာင္း တာ၀န္အရွိဆံုး ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေပသည္။ ညလည္ပိုင္းေလာက္က ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ -- အေရးေပၚ လူနာကုသေဆာင္ အတြင္းမွ အၾကမ္းဖက္တုိက္ခိုက္မႈ အတြက္ -- သူ ့မွာ ေျဖရွင္းဖို ့ တာ၀န္ရွိေနသည္။ တစ္ပူေပၚ ႏွစ္ပူဆင့္ ဆိုသလို အေရးေပၚခန္းမွ ထိုညမွာပင္ ေသဆံုးသြားေသာ လူနာမေလး မိေႏွာင္း၏ ရုပ္အေလာင္း ေပ်ာက္ဆံုးသည္ဟု သူ ့လက္ေအာက္ တာ၀န္ခံက သတင္းပို ့ထားျပန္သည္။<br /><br />ေလာကႀကီးဘာေတြ ျဖစ္ကုန္ၿပီနည္း။ သူနာျပဳဆရာမေလး အိုင္းဗီ၏ သတင္းပို ့ခ်က္အရ စိတ္ေဖာက္ျပန္သြားေသာ ေဒါက္တာေရခ်မ္းႏွင့္ သူ၏ သူငယ္ခ်င္း သန္ ့စင္တုိ ့ အား အရင္ဦးစြာ ပုဂၢိဳလ္ေရး အရ ေခၚယူေမးျမန္းရန္ ဆံုးျဖတ္မိသည္။ ရဲစခန္းကို အေၾကာင္းၾကားၿပီး ေျဖရွင္းဖုိ ့ကလည္း မိမိႏွင့္ ေဒါက္တာေရခ်မ္းတုိ ့၏ ပုဂၢိဳလ္ေရး ခင္မိမႈ အရ ထိုသို ့ မလုပ္ခ်င္ပါ။<br /><br />ေဒါက္တာေရခ်မ္း၏ လက္ကိုင္ဖုန္းႏွင့္ အိမ္ဖုန္းကို သူ အၾကိမ္ၾကိမ္ေခၚခဲ့သည္။ မနက္လင္းခါနီးအထိ ဖုန္းမကိုင္သည့္ ေနာက္၀ယ္ သူ ရဲစခန္းကို အေၾကာင္းၾကား လိုက္ရသည္။ တစ္ျမိဳ့လံုးႏွင့္ ရင္းႏွီးခင္မင္ေနသည့္ ေဒါက္တာေရခ်မ္းအား ရဲစခန္းမွဴးကိုယ္တိုင္ သူ၏ တပည့္တပန္း အခ်ဳိ့ႏွင့္ ေဆးရံုအုပ္ႀကီးတို ့ ကို ေခၚေဆာင္ကာ -- တရားခံဆီ သြားသည့္ သေဘာမဟုတ္ပဲ --- စိုးရိမ္ပူပန္မႈ ျဖင့္ ေဒါက္တာေရခ်မ္း၏ အိမ္သို ့ လိုက္သြားၾကေလသည္။ ပတ္တေရာင္ ရဲကင္းမ်ားမွလည္း ေဒါက္တာေရခ်မ္း၏ ေနအိမ္ အေဆာင္မွ ေသနတ္သံ ၂ ခ်က္ ၾကားလိုက္ရသည္ဟု သတင္းပို ့ထားသျဖင့္ သူတို ့ ၏ စိုးရိမ္ပူပန္မႈမွာ အျမင့္ဆံုးေရာက္ ေနၾကၿပီမဟုတ္လား။<br /><br />-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------<br /><br />နယ္ျမိဳ့ေလး၏ ပံုမွန္ႏိုးထေနက် မနက္ခင္းသည္ လြန္စြာ အက်ည္းတန္ေနခဲ့ပါသည္။ ျမိဳ့သူအားလံုး၏ ပါးစပ္ဖ်ား၀ယ္ ထိုေၾကကြဲဖြယ္ ျဖစ္ရပ္ကို မယံုၾကည္ႏုိင္၊ မျဖစ္ႏိုင္ပါဟု ေျပာဆိုေနၾကသည္။ ကံၾကမၼာသည္ အဘယ့္ေၾကာင့္ လူေကာင္းသူေကာင္းမ်ားႏွင့္ ခိုကိုးရာမဲ့သူမ်ားကို ကြက္ကာ ရက္စက္ရပါသနည္း။ ျမိဳ့ကေလး၏ ျဖတ္သန္းေနက် သာမန္ညခင္း တစ္ခုမွာပင္ ျမိဳ့စြန္အိမ္တစ္အိမ္၌ မီးေလာင္မႈ ျဖစ္ပြားကာ အားကိုးမဲ့ရွာသည့္ အဘိုးအဘြား တစ္စံု ၀ိဥာဥ္ ပ်က္သုန္းခဲ့ရသည္။ အလုပ္တာ၀န္ ေက်ျပႊန္လွသည့္ သူနာျပဳဆရာမေလး တစ္ေယာက္သည္ လုပ္ငန္းခြင္မွ အျပန္ ကားအက္ဆီးဒင့္ ျဖစ္ကာ တိမ္းပါးခဲ့သည္။ ပိုဆိုးသည့္ သတင္းကား လူခ်စ္လူခင္ ေပါမ်ားလွေသာ၊ ေစတနာ ေကာင္းမြန္လွသည့္ ဆရာ၀န္ေလး ေဒါက္တာေရခ်မ္း ႏွင့္ သူ၏ သူငယ္ခ်င္းတို ့ တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ ေသနတ္ျဖင့္ ပစ္ကာ သူခ်စ္သည့္ ျမိဳ့ကေလးႏွင့္ ေဆးရံုေလးကို စြန္ ့ခြာ သြားခဲ့ျခင္းပဲ ျဖစ္ပါသည္။ ထို ့အတူ ခြဲစိတ္ေဆာင္ အေရးေပၚခန္း၌ ကြယ္လြန္ခဲ့ရရွာေသာ ဆင္းရဲႏုံခ်ာသည့္ မိေႏွာင္း၏ ရုပ္အေလာင္းသည္ ထူးဆန္းစြာ ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့ ျပန္ပါသည္။<br /><br />ထိုေန ့မွာပင္ အသြင္မတူသည့္ ကြယ္လြန္သူ ငါးေယာက္တုိ ့အား အသုဘ အခန္းအနား ျပဳလုပ္ေပး လုိက္ၾကသည္။ အသုဘ အခန္းအနားသို ့ ျမိဳ့သူျမိဳ့သား အားလံုး လုိလုိ လိုက္လံ ပို ့ေဆာင္ၾကသည္။ ေပ်ာက္ဆံုးသြားသည့္ မိေႏွာင္း၏ ရုပ္ကလပ္အားလည္း ရွာမေတြ ့သည့္ အဆံုး တိရစာၧန္မ်ား ကိုက္ခ်ီ စားသံုးခံရသည္ဟုသာ သတ္မွတ္ လုိက္ၾကေတာ့သည္။ သူတို ့၏ ပါးစပ္ ဒ႑ာရီ၀ယ္ ဤငါးေယာက္တုိ ့၏ ေၾကကြဲဖြယ္ ျဖစ္ရပ္အား ေနာင္ႏွစ္ေပါင္း ရာႏွင့္ ခ်ီေအာင္ေျပာဆို ေနၾကေပဦးေတာ့မည္။ သို ့ေသာ္ ------<br /><br />---- ကမာၻႀကီး၏ တစ္ေနရာရာ ႏိုင္ငံ တစ္ႏိုင္ငံ၊ ျမိဳ့တစ္ျမိဳ့တြင္မူ ေဖာ္ေရြလွေသာ ဆရာ၀န္ေလး တစ္ေယာက္ ႏွင့္ ေအးေဆး ျငိမ္းခ်မ္းလွသည့္ သူ၏ သူငယ္ခ်င္း အင္ဂ်င္နီယာတစ္ေယာက္၊ စာေပပညာကို အပတ္တကုတ္ ေလ့လာသင္ယူေနေသာ သူတို ့ႏွစ္ေယာက္၏ မိသားစု၀င္ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္တို ့ ေျပာင္းေရြ့ ေနထုိင္ ေနၾကပါလိမ့္မည္ --- သူတို ့သည္ ကိုယ္က်ဳိးမငွဲ့ကြက္ပဲ လူသားမ်ားကို ကူညီေနၾကပါသည္။ အခ်ိန္မေရြး အခါမေရြး အားနည္းသူဖက္က ရပ္တည္ေနၾကပါလိမ့္မည္။ မိမိတို ့ ပတ္၀န္းက်င္မွာ လူတိုင္းကို ကူညီတတ္သည့္ ဆရာ၀န္ေလး တစ္ေယာက္၊ အင္ဂ်င္နီယာ တစ္ေယာက္ႏွင့္ စာေပ ေလ့လာလိုက္စားသည့္ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ကို ေတြ ့ၾကံဳရပါက ေဒါက္တာေရခ်မ္း၊ ကိုသန္ ့စင္ ႏွင့္ မိေႏွာင္းတုိ ့ အား သတိရလိုက္ၾကပါ လို ့ ……. ကဲ.. ဒီေလာက္နဲ ့ပဲ နိဂံုး ခ်ဳပ္လုိက္ရပါတယ္ဗ်ာ။<br /><br /><a href="http://www.justice999burma.com/2011/12/blog-post_30.html">ေသြးစုပ္ေကာင္အပိုင္း (၁) ကို ဒီမွာ ႏွိပ္ၿပီး ျပန္လည္ ဖတ္ရႈႏိုင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။</a><br /><br />Google.com မွ ပံုမ်ား ကို သံုးစြဲထားပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ခါ ေရးေနရင္း ဘာမွ ထြက္မလာေတာ့တဲ့ အတြက္ အပိုင္းဆက္ျဖစ္သြားရတာပါလုိ ့ ခင္ဗ်ာ။ အရစ္ရွည္တာ မဟုတ္ရပါေၾကာင္း ေတာင္းပန္အပ္ပါတယ္။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/111790925828904322-2576262733288802023?l=www.justice999burma.com' alt='' /></div>...အလင္းစက္မ်ားhttp://www.blogger.com/profile/17251203852165364649noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-111790925828904322.post-83723937722082477552012-01-09T17:24:00.004+07:002012-01-09T17:33:31.993+07:00<div style="text-align: justify;"><br />(စကားတစ္ေျပာေျပာျဖင့္ ထြက္ခြာသြားေသာ သူတို ့ ၂ ေယာက္မွာ ေတာအုပ္ အကြယ္မွ ၎တို ့အား တိတ္တဆိတ္ ပုန္းကြယ္ ၾကည့္ရႈ ့ေနေသာ ၀ိဥာဥ္ တစ္ခုကို သတိ မထားမိခဲ့ပါေပ။ ထို၀ိဥာဥ္သည္ကား ငိုရႈိက္လ်က္ေန၏။ ကိုးကြယ္ရာမဲ့ ညိဳးႏြမ္းလို ့ ေန၏။ ရွင္သန္ျခင္းအတြက္ ျပင္းျပေသာ ဆႏၵတစ္စံုျဖင့္ အရာရာကို ေစစား သြားလာေနေသာ ထို၀ိဥာဥ္မွာ မည္သူနည္း။ ဘာ့အတြက္ေၾကာင့္ သူတုိ ့ ၂ ေယာက္အား ေစာင့္ၾကည့္ေနရပါသနည္း။) <a href="http://www.justice999burma.com/2011/12/blog-post_30.html">ယခင္အပိုင္းမွ အဆက္ </a>---<br /><br />ေဒါက္တာေရခ်မ္း တာ၀န္က်ရာ ေဆးရံုေလးရဲ့ အေရးေပၚခန္းအတြင္းမွာ အကူ အသက္ရႈကိရိယာမ်ား၊ Monitor မ်ားႏွင့္ အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာ အေရးေပၚ ကိရိယာမ်ား၏ အကူအညီႏွင့္ အသက္ဆက္ေနရေသာ ရုပ္ခႏၶာကိုယ္ တစ္ခု၊ ျမိဳ့အစြန္တစ္ေနရာမွာ ျဖစ္ပြားေသာ ဂိုဏ္းဃဏ တိုက္ပြဲၾကား၌ ဦးေခါင္း က်ည္ဆံသင့္ခဲ့ရသူေလး၊ ေဒါက္တာေရခ်မ္းရဲ့ အထက္က ဦးေႏွာက္အာရံုေၾကာ ခြဲစိတ္ အထူးကု ဆရာ၀န္ႀကီး ကိုယ္တုိင္ ထိုလူနာ၏ အသက္ဓါတ္ တည္ျမဲေနမႈကို အံ့အား သင့္ေနရေသာ ျဖစ္ရပ္။ က်ည္ဆံက ထိုကေလးမေလးရဲ့ ဦးေခါင္း ညာအေရွ့ဖက္မွ ျဖတ္၀င္ၿပီး ဘယ္ဖက္ျခမ္း အေနာက္ဖက္မွာ ရပ္တန္ ့ သြားခဲ့သည္။ ေဆးပညာအရ မည္သို ့မွ် အသက္ဆက္ရွင္ ေနစရာ မျမင္ၿပီ။ သို ့ေသာ္…………..။<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-kH0W-kwfimE/TwrCOEtry7I/AAAAAAAACvk/AVQdc9z38R0/s1600/images.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 259px; height: 194px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-kH0W-kwfimE/TwrCOEtry7I/AAAAAAAACvk/AVQdc9z38R0/s400/images.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5695578225802726322" border="0" /></a>ေႏွာင္း………..၊ ေႏြေႏွာင္းဟု အဘိုးနဲ ့ အဘြားက ေခၚၾကသည္။ ဟုတ္ပါသည္၊ နာမည္နဲ ့ လိုက္ဖက္ေအာင္ပင္ သူ ့ဘ၀က အရာရာ အဖုအထစ္ေတြႏွင့္သာ။ အဘိုးက မ်က္မျမင္၊ အဘြားက ခ်ိနဲ ့ေနေသာ ေရာဂါသည္၊ ေႏွာင္း တစ္ေယာက္၏ အလုပ္အေကၽြး အျပဳအစု ႏွင့္သာ အသက္ဆက္ေနရေသာ အိုမင္းမစြမ္း သူ ၂ ဦး။ မိေႏွာင္းရဲ့ အေမက မီးတြင္းမွာပင္ ဆံုးပါးသြားသည္။ အေဖက နယ္စပ္ျမိဳ့ေလး၏ မတည္ျငိမ္ေသာ အုပ္ခ်ဳပ္မႈေအာက္ အသင္းအဖြဲ ့ တိုက္ခိုက္မႈမ်ား ေအာက္မွာ မိေႏွာင္း အသက္ ၁၀ ႏွစ္ မျပည့္ခင္ပင္ ေၾကြလြင့္ခဲ့ရသည္။<br /><br />မိေႏွာင္း အျဖစ္ခ်င္ဆံုး ဆႏၵမွာ ပညာတတ္ႀကီး တစ္ေယာက္ ျဖစ္ၿပီး အဘိုးနဲ ့ အဘြားတို ့ ႏွင့္ အတူ ဒီမျငိမ္မသက္လွသည့္ နယ္စပ္ျမိဳ့ေလးကို စြန္ ့ခြာကာ ျမိဳ့ႀကီးျပႀကီးကို လွမ္းတက္ႏိုင္ေရးပင္။ ဖခင္ဆံုးပါးၿပီးေနာက္ သူမ၏ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ား စုန္းစုန္း ျမဳပ္ခဲ့ရေတာ့သည္။ မသန္စြမ္းသူ အဘုိးအဘြား မ်ားအတြက္ အစိုးရ အေထာက္အပံ့ ရေသာ္လည္း၊ မိေႏွာင္း မရွိပါက ဘယ္သူ ျပဳစုပါမည္နည္း။ ဒီလိုႏွင့္ မိေႏွာင္း တစ္ေယာက္ ေက်ာင္း၀တ္စံုေလး အား မခြဲခြာခ်င္လ်က္ ခြဲခြာခဲ့ရေလသည္။ သူမႏွင့္ သူမ၏ မသန္မစြမ္း အဘိုးနဲ ့ အဘြား အသက္ရွင္ရပ္တည္ေရးတြက္ ပင္ပန္းခက္ခဲစြာ ရုန္းကန္ေနလ်က္ကပင္ ပညာတတ္ႀကီးျဖစ္ေရး အိမ္မက္တို ့ကား ရွင္သန္ႀကီးထြားေနဆဲ။<br /><br />ယခုေတာ့ မိေႏွာင္းတစ္ေယာက္ သူမ၏ အေဖႏွင့္ ခပ္ဆင္ဆင္တူစြာ ေသမင္းနဲ ့ စစ္ခင္းေနခဲ့ရၿပီ။ “ကိုေရခ်မ္း …. ဒီကေလးမလို ျဖစ္ရပ္မ်ဳိး က်ေနာ့္ လုပ္သက္မွာ မၾကံဳဖူးေသးဘူးဗ်ာ” ဟု ဦးေႏွာက္ႏွင့္အာရံုေၾကာ ခြဲစိတ္အထူးကု ဆရာ၀န္ႀကီးက ေျပာၾကားသည္။ ဟုတ္ပါသည္၊ က်ည္ဆံက ကေလးမေလး၏ ဦးေႏွာက္ ေနရာမလပ္နီးပါးကို ေခ်မြ ဖ်က္စီးခဲ့ၿပီ၊ အသက္ရႈျခင္းကို ထိန္းခ်ဳပ္ထားေသာ ေနရာလည္း ပ်က္စီးခဲ့ၿပီ။ အသက္ရႈ ကိရိယာမ်ားႏွင့္သာ အသက္ရွင္ေနရေသာ အျဖစ္။ ေဆးပညာအရ Coma ၀င္ေနသည္ဟု သာ ေျပာႏုိင္သည္။ အမွန္ေတာ့ သူမ ဒဏ္ရာႏွင့္ ေဆးရံုထိ ေရာက္လာစရာမရွိ။ အေျခအေနမွန္ကို သိသူမွာ ေဒါက္တာေရခ်မ္း ျဖစ္တလဲ လူသားမဟုတ္ေသာ လူသားတစ္ေယာက္။<br /><br />ဒီကေလးမေလးရဲ့ ခႏၶာကိုယ္ တည္ျမဲေနရျခင္းမွာ သူမ၏ ျပင္းျပလွေသာ ဆႏၵေၾကာင့္သာ ျဖစ္ေလသည္။ သူမ၏ ၀ိဥာဥ္သည္ ဒီပတ္၀န္းက်င္နားမွာ ၀ဲလည္ေနသည္။ သူမ အသက္ရွင္လုိလွသည္၊ သူမ မရွိလ်င္ မသန္မစြမ္း အဘိုးနဲ ့ အဘြားကို ဘယ္သူ ျပဳစုပါမည္လဲ။ သူမ ပညာတတ္ႀကီး ျဖစ္လာရဦးမည္၊ ဒါမွ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးလွေသာ အဘိုးနဲ ့ အဘြားကို ျမိဳ့ျပရဲ့ လံုျခံဳေႏြးေထြးေသာ အရိပ္ကို ခိုလႈံခိုင္းရဦးမည္ မဟုတ္လား။ သူမ မေသခ်င္ေသးပါ။ ဒီ ျပင္းထန္ အားေကာင္းလွေသာ ဆႏၵ တစ္ခုေၾကာင့္သာလ်င္ သူမ၏ ၀ိဥာဥ္အား တားဆီးႏိုင္ျခင္း၊ တမလြန္ဘ၀သို ့ ပိုေဆာင္ႏိုင္ျခင္း မရွိၾကပါေလ။<br /><br />ေဒါက္တာေရခ်မ္းႏွင့္ ဆရာ၀န္ႀကီးတို ့ ေနာက္၀ယ္ ေအာ္ဟစ္ငိုယိုကာ သူမအား ကယ္တင္ေပးပါရန္ လိုက္လံ ေျပာဆိုေနေသာ ၀ိဥာဥ္တစ္ခုအား ေဒါက္တာေရခ်မ္း စိတ္မခ်မ္းေျမ့စြာျဖင့္ မသိဟန္ ေဆာင္ေနရေလသည္။ သူမ၏ လူနာေစာင့္ ၂ ဦးကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေဒါက္တာေရခ်မ္း ရင္ထဲ မခ်ိသည့္ စိတ္က သူ၏ ႏွလံုးသားကို ဆြဲညွစ္သကဲ့သို ့ ျဖစ္ရသည္။ တုန္တုန္ခ်ိခ်ိနဲ ့ အဘိုးအဘြား တစ္စံု။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မဲ့ေနၿပီမွန္း သိေသာ္လည္း အားကိုးအားထားရာ ဆရာ၀န္တို ့ထံမွ ေကာက္ရိုးတမွ်င္ကို ေတာင့္တေနေသာ အၾကည့္အခ်ဳိ့။ သို ့ေသာ္ ေဒါက္တာေရခ်မ္း ဘာမ်ား တတ္ႏိုင္ပါမည္လဲ။<br /><br />၀ိဥာဥ္ဘ၀ႏွင့္ မိေႏွာင္းကိုယ္တုိင္လည္း အေျဖကို သိေနခဲ့ပါၿပီ။ ဦးေႏွာက္ႏွင့္ အာရံုေၾကာခြဲစိတ္ ဆရာ၀န္ႀကီးနဲ ့ ေဒါက္တာေရခ်မ္းတုိ ့ ေျပာသမွ် အကုန္ၾကားသိခဲ့ရၿပီ။ သို ့ေသာ္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တို ့အား မိေႏွာင္း မစြန္ ့လႊတ္ႏိုင္ေသး။ သူမ အသက္ျပန္ရွင္ရမည္။ ဆရာ၀န္ေတြေနာက္ တစ္ေကာက္ေကာက္ လုိက္ေနေသာ သူမ -- ေဒါက္တာ ေရခ်မ္း၏ အျခားသူမ်ားနဲ ့ မတူေလေသာ ထူးျခားမႈကို သတိထားမိလာသည္။ -- သူမ ရွိေနျခင္းအတြက္ သူ စိတ္မသက္မသာ ခံစားေနရပံုက သူမကို ျမင္ႏိုင္စြမ္းသည္လား။<br /><br />ေဒါက္တာေရခ်မ္း ေဆးရံုဂ်ဴတီခ်ိန္ကုန္လို ့ ေဆးခန္းသြားခ်ိန္ သူ မသိေအာင္ မိေႏွာင္း လုိက္လာခဲ့ေလသည္။ ေဒါက္တာေရခ်မ္းႏွင့္ သူ၏ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ သန္ ့စင္တုိ ့ ေျပာသမွ်ကို မိေႏွာင္းတစ္ေယာက္ အားလံုးၾကားသိခဲ့ရသည္။ ဤကမာၻေလာကမွာ လူသားအျပင္ မေသႏိုင္ေသာ စြမ္းအားကို ပိုင္ဆိုင္သည့္ မ်ဳိးႏြယ္စိတ္မ်ား တည္ရွိေနျခင္းမွာ ဒ႑ာရီ မဟုတ္ခ့ဲပါလား။ ဒါဆိုရင္ မိေႏွာင္း အသက္ျပန္ရွင္သန္ဖို ့ အတြက္ အခြင့္အလန္း ေပၚလာခဲ့ေပၿပီ။--- ေဒါက္တာေရခ်မ္းႏွင့္ သန္ ့စင္တုိ ့ ၂ ေယာက္ ႏိုက္ကလပ္သို ့ ထြက္သြားၾကခ်ိန္၀ယ္ မိေႏွာင္းတစ္ေယာက္ ေဆးရုံရွိ သူမ ခႏၶာကိုယ္နားသို ့ ျပန္လည္ လြင့္ေမ်ာလာခဲ့သည္။ ဇရာ အေရးအေၾကာင္းတုိ ့ ေပၚမွ ညိဳးႏြမ္းေသာ မ်က္ႏွာမ်ားႏွင့္ သူမ၏ အဘိုးႏွင့္ အဘြားတုိ ့အား (သူတို ့ မၾကားႏုိင္မွန္း သိေနေသာ္လည္း) သူမ ျပန္လာမည့္ အေၾကာင္း အထပ္ထပ္ ကတိေပးေနခဲ့ေလသည္။<br /><br />အိုင္းဗီ --- သို ့ မဟုတ္ သူနာျပဳဆရာမေလးႏြယ္--- ေဒါက္တာေရခ်မ္းတုိ ့ နယ္ျမိဳ့ေလးမွာ တာ၀န္က်ေနခဲ့တာ ၁၀ ႏွစ္နီးပါးရွိေတာ့မည္။ အလုပ္ကို တိက်ေသခ်ာေအာင္ အျမဲၾကိဳးစားတတ္သူ၊ ျမိဳ့မွာ ေမြးျမိဳ့မွာ ႀကီးျပင္းခဲ့သူ ျဖစ္တဲ့ အေလ်ာက္ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ ့စြာ ေနထုိင္ေျပာဆို တတ္သူ၊ ၀ါ၀င္းေသာ အသားအရည္ႏွင့္ ေတာင့္တင္းေသာ ခႏၶာကိုယ္ကို ပိုင္ဆိုင္ေသာ သူနာျပဳမေလး တစ္ေယာက္ အျဖစ္ နာမည္ႀကီးလွသည္။ ခ်စ္သူႀကိဳက္သူ ပိုင္ဆိုင္လိုသူ ေပါမ်ားလွေသာ္လည္း ေဒါက္တာေရခ်မ္း၏ သူငယ္ခ်င္း သန္ ့စင္ကို မွ တိတ္တခိုး တြယ္တာေနသူ ျဖစ္ေလသည္။ သူမဖက္က အမ်ဳိးမ်ဳိး ခ်ဥ္းကပ္ဖုိ ့ ၾကိဳးစားေသာ္လည္း သန္ ့စင္သည္ လ်စ္လ်ဴရႈလြန္းလွသည္ ဟု သူမ ျမင္မိသည္။ ေဒါက္တာေရခ်မ္းကိုယ္တုိင္လည္း သူ ့သူငယ္ခ်င္း အေၾကာင္း စကားပင္ အစ မခံေခ်။<br /><br />ဒီေန ့သူမ ေဒါက္တာေရခ်မ္း၏ ေဆးခန္းမွ ျပန္လာၿပီးေနာက္ ခြဲစိတ္ေဆာင္ အေရးေပၚဌာနမွာ Night Duty တာ၀န္က်သည္။ ေဆးတုိက္စရာ၊ ေဆးခ်ိတ္စရာမ်ားႏွင့္ ဆရာ၀န္ညႊန္ၾကားခ်က္ မ်ားအား တစြန္းတစိမွ မလြတ္ေစေအာင္ ျပင္ဆင္ၿပီး သူမ ထြက္လာခဲ့သည္။ ဒီရက္ပိုင္း အေရးေပၚခန္းထဲ ၀င္လိုက္တိုင္း သူမစိတ္ထဲမွာ မသိုးမသန္ ့ႏွင့္ ျဖစ္ေနခဲ့ရသည္။ သူမ၏ လုပ္သက္အရ ေသအံ့မူးမူး လူနာမ်ားအား ျပဳစုရျခင္း၌ တြန္ ့ဆုတ္မႈ မရွိခဲ့ေခ်။ သို ့ ေသာ္ --- ဦးေခါင္း ေသနတ္မွန္ၿပီး Coma ၀င္ေနၿပီျဖစ္ေသာ လူနာ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ အခန္းသို ့ ၀င္တိုင္းသူမ ၾကက္သီးျဖန္းျဖန္း ထမိသည္။ တစ္စံုတစ္ေယာက္က သူမအား ေစ့ေစ့စပ္စပ္ ၾကည့္ေနသလို ခံစားရသျဖင့္ အက်ီၤေကာ္လာကို ခဏခဏ ျပန္ျပန္ဆြဲေစ့ ေနမိသည္။ ဒီေန ့လည္း အဲ့သည္ အခန္းကို ၀င္ရဦးမည္။ ဆရာ၀န္ႀကီးက ရက္အနည္းငယ္ ေစာင့္ၿပီး လူနာပိုင္ရွင္၏ သေဘာတူညီခ်က္ရပါက အသက္ရႈပိုက္ ျဖဳတ္ၿပီး ေသဆံုးေစေတာ့မည္ ျဖစ္ေၾကာင္း ဆရာမေလး ႏြယ္ သိထားသည္။ ဆုမေတာင္းေကာင္းေသာ္လည္း သူမ ဆုေတာင္းေနခဲ့မိသည္။ ေကာင္မေလး၏ လူနာရွင္မ်ား အသက္ရႈပိုက္ျဖဳတ္ဖို ့ သေဘာတူၾကပါေစ….လို ့။<br /><br />သူနာျပဳထေရာ္လီေလးကို လက္တစ္ဖက္က ဆြဲရင္း လူနာ ေကာင္မေလး အခန္း၏ ဆင္နားရြက္ တံခါးကို တြန္းဖြင့္၀င္လာခဲ့လိုက္သည္။ လုိအပ္သည့္ သန္ ့ရွင္းေရး မ်ားျပဳလုပ္ၿပီး ေဆးခ်ိတ္ရန္ ျပင္သည္။ လူနာ ေကာင္မေလး၏ မ်က္ႏွာကို ေစ့ေစ့ မၾကည့္ရဲသျဖင့္ စိတ္သက္သာရာ ရေစရန္ အလုပ္ကို အာရံုစိုက္ထား လုိက္ရသည္။ ဦးေခါင္းက ပတ္တီးႏွင့္ Drainage ပိုက္ကို သန္ ့ရွင္းရန္အတြက္ လိုအပ္လာသည့္ အတြက္ မၾကည့္ခ်င္ေသာ လူနာမေလး၏ မ်က္ႏွာကို တစ္ခ်က္ ျဖတ္ကနဲ ၾကည့္လုိက္ရသည္။ --- အား…….. --- သူမ အထိတ္တလန္ ့ ေအာ္ဟစ္ၿပီး ေနာက္သို ့ ေၾကာက္လန္ ့ ခုန္မိသျဖင့္ ေဆးထေရာ္လီကို တိုက္မိကာ ျပဳိလဲက်သည္။ သို ့ ေသာ္ သတိရွိစြာပဲ Emergency Alarm ကို ေျပးဖိလိုက္ၿပီးေနာက္ သူမ အေမွာင္တုိက္ထဲ တုိး၀င္သကဲ့သို ့ ခံစားလိုက္ရေလေတာ့သည္။-----<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-BUu2hzOFKWI/TwrCN9VP5AI/AAAAAAAACvc/uIEANkP0d68/s1600/1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 195px; height: 258px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-BUu2hzOFKWI/TwrCN9VP5AI/AAAAAAAACvc/uIEANkP0d68/s400/1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5695578223821186050" border="0" /></a><br />ႏိုက္ကလပ္မွာ ဟိုေငးသည္ေငး လုပ္ေနၾကေသာ ေဒါက္တာေရခ်မ္းဆီသို ့ ေဆးရံုမွ အေရးေပၚဖုန္း၀င္ လာသည္။ ရွားပါးလွေသာ အားလပ္ခ်ိန္ ျဖစ္ေသာ္လည္း မတတ္ႏိုင္၊ သန္ ့စင္ကို ပဲ လိုက္ပို ့ခိုင္းရေတာ့မည္။ လန္းရိုဗာ ကားေလး ေဆးရံုသို ့ဦးတည္ လာခဲ့သည္။ ေဆးရံုေရာက္ခါနီးတြင္ ကားေမာင္းေနေသာ သန္ ့စင္ ထံမွ အေျပာင္းအလဲ တစ္ခုကို ေဒါက္တာေရခ်မ္း သတိမထားမိလုိက္ေခ်။ ေဆးရံု၀င္ခါနီးတြင္ သူအင္မတန္ ေတာင့္တေနေသာ လူသား ကိုယ္နံ ့ တစ္ခု ေၾကာင့္ သန္ ့စင္ ၏ မ်က္လံုးမ်ား ေသြးစုတ္ေကာင္မ်က္လံုးမ်ား အျဖစ့္ ခ်က္ခ်င္း ေျပာင္းသြားခဲ့သည္။ ေသခ်ာတာ တစ္ခုက သူ ့အတြက္ ဆာေလာင္ ေတာင့္တမႈကို ျဖစ္သြားေစေသာ ေသြးအဟာရ ပိုင္ရွင္ သည္ေဆးရံု၀င္းထဲမွာ ရွိလို ့ ေနပါသည္။<br /><br />ေဆးရံုေပၚတီကို မွာပင္ ကားကို ရပ္တန္ ့ေစၿပီး ေဒါက္တာေရခ်မ္း အေျပးအလႊား ၀င္ခ်သြားခဲ့သည္။ ထိန္းခ်ဳပ္မႈ တစ္၀က္ခန္ ့ကင္းလြတ္ေနၿပီ ျဖစ္ေသာ သန္ ့စင္လည္း ေဒါက္တာေရခ်မ္းေနာက္က ကပ္လ်က္ လိုက္ပါလာခဲ့ပါသည္။ သာမန္အားျဖင့္ ေသြးရဲရဲ သံရဲရဲမ်ား ၾကံဳရေလ့ရွိေသာ သူ၏ ခြဲစိတ္ေဆာင္သို ့ သူငယ္ခ်င္းသန္ ့စင္ကို ဘယ္ေသာအခါမွ ဖိတ္ေခၚေလ့မရွိ။ သို ့ေသာ္ သန္ ့စင္ ၀င္ေရာက္ လိုက္ပါလာျခင္း အတြက္လည္း ေလာေလာဆယ္ အာရံုမထားမိေခ်။ အလုပ္ေဇာသာ ကပ္ေနခဲ့ၿပီ မဟုတ္လား။<br /><br />အေရးေပၚေဆာင္၏ အုပ္ခ်ဳပ္မႈ ေရးရာ အခန္းမွာ ဆရာ၀န္ႀကီး၊ သူနာျပဳဆရာမေလး အိုင္းဗီ တို ့ သာ က်န္ေတာ့သည္။ က်န္သူမ်ား ျပန္ကုန္ၾကၿပီ။ ေဒါက္တာေရခ်မ္း၀င္သြားေတာ့ သူနာျပဳဆရာမေလး က ---ေဒါက္တာ က်မ Coma လူနာမေလး ထထိုင္ၿပီး ျပံဳးျပတာ တကယ္ျမင္လုိက္ရတာပါရွင္ --- မယံုလည္း မတတ္ႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ --- ဘယ္သူမွ က်မေျပာတာ လက္မခံၾကဘူး --- က်မ ပင္ပန္းလို ့ ျမင္ခ်င္ရာ ျမင္တယ္ပဲ ထင္ေနၾကေတာ့တယ္။ က်မ မလိမ္တတ္တာ ေဒါက္တာလည္း အသိ မဟုတ္လား။ --- ေဒါက္တာေရခ်မ္း ထင္တာက -- လူနာ အေရးေပၚ ကိစၥ-- ခုဟာက ျပႆနာ တစ္မ်ဳိး ျဖစ္ေနျပန္သည္။<br /><br />ဆရာ၀န္ႀကီးက --- ဆရာမေလး အိုင္းဗီ၏ Emergency Alarm ေၾကာင့္ သူတုိ ့ စုမိၾကျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း၊ သူတို ့ ေရာက္လာခ်ိန္တြင္ ေဆးပစၥည္းမ်ား ဖရိုဖရဲ ျဖစ္လ်က္ရွိၿပီး သတိလစ္ ေမ့ေမ်ာေနေသာ ဆရာမေလးကို ေတြ ့ရေသာ ေၾကာင့္ ဆရာ၀န္အားလံုးကို အေရးေပၚ ေခၚေဆာင္လုိက္ရျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း --- ရွင္းျပသည္။ အားလံုးက ဆရာမေလး အိုင္းဗီ ကို ပင္ပန္းလြန္း၍ ျမင္ခ်င္ရာ ျမင္သည္ဟု သာ ထင္ၾကေလသည္။ ဦးေႏွာက္ေၾကမြ ပ်က္သုန္းၿပီး ေမ်ာေနေသာ လူနာတစ္ေယာက္မွ ထထိုင္ၿပီး ျပံဳးျပသည္ ဆိုျခင္းမွာလည္း မည္သို ့ မွ ယံုၾကည္ႏိုင္ဖြယ္ရာ မဟုတ္ပါေခ်။ သူတို ့ စကား အေျခအတင္ ေျပာဆိုေနခိုက္ အႏၱရာယ္၏ အနံ ့ အသက္ကို ေဒါက္တာေရခ်မ္း ေကာင္းေကာင္းႀကီးရလုိက္သည္။ ---<br /><br />---- သန္ ့စင္ လူသားစိတ္ လံုး၀ ေပ်ာက္သြားခဲ့ၿပီ။ သည္အနံ ့ ၊ ဒီဆြဲေဆာင္မႈ အရွိဆံုးေသာ ေသြးနံ ့၊ သူ ့သက္တမ္းအတြင္း အိမ္မက္ပါ မက္ယူရသည့္ ေသြးနံ ့။ ထိုေသြးနံ ့ ပိုင္ရွင္ဟာ သူငယ္ခ်င္း ေဒါက္တာေရခ်မ္း တို ့ စကားအေျခအတင္ ေျပာဆိုေနၾကသည့္ အခန္းႏွင့္ မနီးမေ၀းမွ လာသည္။ လြန္ခဲ့သည့္ ရက္က အိမ္မက္ဟာ သူ ့အတြက္ နိမိတ္ ျဖစ္ေနေလသလား။ သူ၏ ရုပ္ရည္မွာ ေသြးစုပ္ေကာင္ အျဖစ္ လံုး၀ ေျပာင္းလဲသြားကာ အေရးေပၚခန္းသို ့ ေျခဦးတည့္လိုက္ေတာ့သည္။ ဤသည္မွာပင္ ေဒါက္တာေရခ်မ္း အႏၱရာယ္ အနံ ့ အသက္ကို အျပင္းထန္ဆံုး ရရွိလိုက္ျခင္း ျဖစ္ေလေတာ့သည္။<br /><br />အထူးကု ဆရာ၀န္ႀကီးႏွင့္ သူနာျပဳဆရာမေလး အိုင္းဗီ တို ့ေရွ့မွ ေဒါက္တာေရခ်မ္း တစ္ေယာက္ လ်င္ျမန္စြာ ခုန္ထြက္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည့္ ေနာက္၀ယ္ --- ၀ုန္း ---- ခြမ္း ---- စေသာ ဆူညံက်ယ္ေလာင္ေသာ လံုးေထြး သတ္ပုတ္မႈမ်ား ကို ၾကားလိုက္ရေလသည္။<br /><br />ဆက္ပါဦးမည္။ (အခန္းဆက္မတင္ခ်င္ပါေသာ္လည္း ၿပီးဆံုးေအာင္ ေရးဖို ့ အားတင္း ေနရပါသျဖင့္ အဆင္သင့္ သေလာက္သာ ျဖတ္တင္လုိက္ရပါတယ္ဗ်ာ။) Google.com မွ ပံုမ်ား ယူသံုးထားပါသည္။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/111790925828904322-8372393772208247755?l=www.justice999burma.com' alt='' /></div>...အလင္းစက္မ်ားhttp://www.blogger.com/profile/17251203852165364649noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-111790925828904322.post-87135973690999840932012-01-05T14:21:00.003+07:002012-01-05T14:29:47.186+07:00<div style="text-align: justify;"><br />ညီမေလး <span class="item-title"><a href="http://blackroze-blackrose.blogspot.com/2012/01/blog-post.html" target="_blank">Jerry Pig Pig </a></span>(From CIA) ရဲ့ Tag Post တစ္ခု ရပါတယ္။ ေရးရမယ့္ အခ်က္အလက္ေတြကို ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေန ့စဥ္ ျပဳမူ လႈပ္ရွားမႈ ေတြ အတြက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို စိတ္ပ်က္ေနတဲ့ က်ေနာ္ ဘယ္လို ခ်ျပရမွန္း မသိေအာင္ ျဖစ္သြားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္ စိတ္ထဲမွာ ရွိတာနဲ ့ လက္ေတြ ့ဘ၀ ဆိုတာ လားလားမွ ဆုိင္စရာ မလုိဘူး လို ့ပဲ ေတြးၿပီး ေဟာဒီ Tag Post ေလးကို ေရးလုိက္ရပါတယ္။ စီအိုင္ေအက ပစ္ပစ္ေရ ေက်နပ္ပါကြယ္။ :P<br /><br />အိပ္ယာက ႏိုးႏိုးခ်င္း အရင္ဆံုးဘာလုပ္သလဲ တဲ့.......???<br /><br />ႏိုးႏိုးခ်င္း PC ရဲ့ Turn On ခလုတ္ေလးေပၚ လက္နဲ ့လွမ္းဖိၿပီးမွ မ်က္ႏွာသစ္ သြားတုိက္ ပါတယ္။ (အမွန္ေတာ့ ဖက္လံုးကို ဟိုဖက္ သည္ဖက္ ျပန္လွည့္၊ ေခါင္းဦးကို ဟိုဖက္သည္ဖက္ ျပန္လွည့္ၿပီး သကာလ ခဏ ျပန္ႏွပ္ပါတယ္ :D )<br /><br />မနက္စာကို ဘယ္လို အစားအစာ စားရတာ ၾကိဳက္ပါသလဲ....???<br /><br />မနက္စာကို ထမင္းပူပူ နဲ ့ အေမနယ္ေပးတဲ့ ပဲျပဳတ္ဆီဆမ္း ကို အားပါးတရ စားရတာ ၾကိဳက္လွပါတယ္။ လြမ္းတယ္ မာမီေရ။ မုန္ ့ဟင္းခါးတို ့ အသုပ္ တို ့ေတာ့ စားပါတယ္။ သို ့ေသာ္ ထမင္းနဲ ့ စားေတာ္ပဲ ျပဳတ္ေလာက္ က်န္တာ ေတြကို မခံုမင္တာ အမွန္ပါပဲ။<br /><br />ေလာေလာဆယ္ ေန ့တုိင္းစားျဖစ္ေနတဲ့ မနက္စာ???<br /><br />ပစ္ပစ္ေရ..... အတူတူပါပဲကြယ္။ ကာဖီ နဲ ့ ေပါင္မုန္ ့ေပါ့ :(<br /><br />ေန ့လည္စာကို ဘယ္လို ေနရာမ်ဳိးမွာ စားရတာ ၾကိဳက္ပါသလဲ...???<br /><br />မိသားစုနဲ ့ လက္ဆံု စားခ်င္ပါတယ္။ လြတ္လပ္သန္ ့ရွင္းတဲ ့ ေနရာ တစ္ခုခုမွာေပါ့ေလ။ (တကယ္ေတာ့.... ငယ္ငယ္က ထမင္းစားခဲ့တဲ့ ေနရာေလး တစ္ခုကို အရမ္းတမ္းတ ေနမိပါတယ္။ က်ေနာ္တို ့ မူလတန္း တုန္းက အေမက ေက်ာင္းကို ထမင္းခ်ဳိင့္လာလာပို ့တယ္။ ေဆာ့လုိက္ အေမေကၽြးတဲ့ ထမင္းကို ဇြန္းနဲ ့ ပလြတ္ခနဲ ပါးစပ္ထဲထဲ့ ၿပီးရင္ ေျပးလုိက္ လႊားလုိက္နဲ ့ ေဆာ့။ ထမင္းေစ့ အက်န္ေလးေတြကို ေက်ာင္းနားက ေရကန္ၾကီးထဲမွာ ငါးေတြ ကို ခ်ေကၽြး... အဲ့ဒီ ဘ၀ေလးကို ခဏေလာက္ ျပန္သြားခ်င္ေန မိပါတယ္)<br /><br />အခုလက္ရွိ အစားခ်င္ဆံုးဟင္းကို ေျပာျပပါ။???<br /><br />မန္က်ည္းသီး ငပိေၾကာ္ နဲ ့ အေမ့ရဲ့ ငါးျမစ္ခ်င္း အခ်ဳိခ်က္။<br /><br />အလုပ္မွာ ေကာ္ဖီ ဘယ္ႏွစ္ခြက္ ေသာက္ပါသလဲ???<br /><br />၂ ခြက္ ေသာက္ “ခဲ့” ဖူးပါတယ္။ လုပ္ငန္းခြင္ ၀င္ခဲ့တုန္းကေပါ့ေလ။<br /><br />ညေနစာကို ဘယ္မွာ စားတတ္ပါလဲ???<br /><br />ညေနစာကို အိမ္မွာပဲ စားခ်င္ပါတယ္။<br /><br />ညေနစာစားရင္းနဲ ့ အမ်ားဆံုး စဥ္းစားျဖစ္တတ္တဲ့ အေၾကာင္းအရာ???<br /><br />ငါ ဘာလို ့ မ်ား ေသာက္သံုး မက်တဲ့ ေကာင္ ျဖစ္ေနရပါလိမ့္ ဆိုတာပါပဲ။<br /><br />အလုပ္ဆင္းတဲ့ အခ်ိန္မွာ ခံစားခ်က္....???<br /><br />လုပ္ငန္းခြင္၀င္ခဲ့တုန္းက အလုပ္က ေတာ္ရံု မျပန္ျဖစ္တာ မ်ားပါတယ္။ အလုပ္ကို ခင္တြယ္ခဲ့တယ္။ ေတာ္ရံု မျပန္ဘူး။ ေငြအပိုလည္း မရပါဘူး။ ျပန္ရင္လည္း အေဆာင္ကို ျပန္တာမို ့ စၾက ေနာက္ၾက နဲ ့ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းပါတယ္။<br /><br />အိမ္ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ဘာအရင္လုပ္တတ္သလဲ???<br /><br />အေဆာင္ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း သီခ်င္း နားေထာင္ပါတယ္။ Sound Box ခပ္ႀကီးႀကီး တစ္လံုး ၀ယ္ၿပီး ဆင္ထားေတာ့ အခန္းထဲမွာ ကိုယ္ပိုင္ Theatre ဆင္ထားသလိုပါပဲ။ ျပန္ေရာက္တာနဲ ့ အၾကိဳက္ဆံုး အဆိုေတာ္ေတြ ျဖစ္တဲ့ Nick Lachey, Simple Plan နဲ ့ ျမန္မာအဆိုေတာ္ ဓိရာမိုရ္၊ ကိုငွက္၊ ၀ိုင္၀ိုင္း၊ ေဇာ္ပိုင္ ဒီသီခ်င္းေတြ နားေထာင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။<br /><br />ဒုတိယ လုပ္မိတာေလး ???<br /><br />သီခ်င္းနားေထာင္ၿပီးေနာက္ ညပိုင္း အလုပ္တစ္ခုရွိတဲ့ေနဆို ခ်က္ခ်င္း ေရမိုးခ်ဳိးၿပီး ထေျပးရပါတယ္။ အဲ ဘာမွ မရွိရင္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့ ညစာ အတူ စားၿပီး လက္ဖက္ရည္ တစ္ခြက္ ဆိုင္မွာ ထြက္ေသာက္ တတ္ပါတယ္။<br /><br />ညမအိပ္ခင္ ေကာ္ဖီ ေသာက္တတ္ပါသလား???<br /><br />ညေနက လက္ဖက္ရည္ေသာက္ထားပါတယ္ဆိုမွ ေကာ္ဖီသာ ေသာက္လုိက္လုိ ့ကေတာ့ ေသဘီဆွာပဲ ပစ္ပစ္ေရ။ :P<br /><br />ညအိပ္ယာထဲ၀င္၀င္ခ်င္း အခ်ိန္ ဘာအရင္ဆံုး လုပ္ပါသလဲ ???<br /><br />ဘုရားကို ဦးခ်ၿပီးမွ လဲေလ်ာင္းပါတယ္။ ခုေတာ့ အက်င့္ပ်က္ေနပါၿပီ။ ဘုရားရွိခိုးတယ္ ဆိုရာမွာ ဘာမွ အက်ဳိးအျမတ္ ရလိုျခင္း မရွိပဲ ငါဟာ ကိုးကြယ္အားထားရာ ဘာသာ တရား တစ္ခုခု ရွိေနသူပဲ လို ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္မွတ္ခ်က္ ထားသလိုပဲ ရွိခုိးပါတယ္။ အဲ.... စာေမးပြဲ နီးရင္ေတာ့ ဟီးဟီး :P<br /><br />အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ညေတြမွာ ဘာလုပ္သလဲ???<br /><br />မ်ားေသာအားျဖင့္ အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ညေတြပဲ မ်ားပါတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ အမ်ားႀကီးေရးရမွာမို ့ ေက်ာ္လုိက္ပါတယ္။<br /><br />တအားစိတ္ဓါတ္က်လာတဲ့ အခါမ်ဳိး စိတ္အားငယ္တဲ့ အခါမ်ဳိးေတြမွာ ဘာလုပ္တတ္သလဲ???<br /><br />လက္ရွိဘ၀ကို ခဏ (မရရေအာင္) ေမ့ထားလုိက္ပါတယ္။ ခုေတာ့ အေမ့လြန္ၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘာမွန္းကို မသိေတာ့ပါဘူး :)<br /><br />အျပင္သြားတဲ့အခါ အျမဲတမ္း သတိထားၿပီးယူတတ္တဲ့ ပစၥည္း???<br /><br />အိမ္ေသာ့၊ ဖုန္း၊ ပုိက္ဆံအိတ္၊ ပါတ္စပို ့၊ ဘဏ္ကဒ္၊ ကင္မရာ။<br /><br />မိသားစု၀င္ေတြထဲမွာ အခ်စ္ရဆံုးေသာလူ???<br /><br />အစ္ကိုနဲ ့ အစ္မေတြပဲ ရွိပါတယ္။ အားလံုးကို ခ်စ္ပါတယ္။<br /><br />သူစိမ္းေတြထဲမွာ မိမိ အယံုၾကည္ရဆံုးသူ???<br /><br />ၾကံဳခဲ့သမွ်ေတာ့ ကိုယ္က မက်ဴးမိရင္ အားလံုးကို ယံုၾကည္ရပါတယ္။ အဲ.... ကိုယ္က က်ဴးမိရင္ေတာ့ ကိုယ္ဒူးေတာင္ ကိုယ္မယံုရဘူး မဟုတ္ပါလားဗ်ာ။<br /><br />အလုပ္ထဲမွာ ကိုယ္အခင္ဆံုးသူ???<br /><br />လုပ္ငန္းခြင္တုန္းက အခင္ရဆံုးသူဟာ ကိုယ္နဲ ့ ဌာန မတူတာမို ့ အားလံုးနဲ ့ သင့္ေအာင္ ေပါင္းပါတယ္။<br /><br />ကိုယ့္မွာရွိတဲ့ ပစၥည္းေတြထဲက အၾကိဳက္ဆံုး ပစၥည္းေလး တစ္ခု???<br /><br />က်ေနာ့ရဲ့ ကင္မရာအိုေလးပါပဲ။ အစ္မက ေမြးေန ့လက္ေဆာင္ဆိုၿပီး ပို ့ေပးပါတယ္။ သူနဲ ့ ျမန္မာျပည္ တနံတလႊား ေလ်ာက္သြားခဲ့ပါတယ္။ ပံုေပါင္း ေသာင္းနီးပါးကို ရိုက္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ခုလည္း ျပဳတ္က်လုိ ့ ပ်က္စီးသြားခဲ့ေပမယ့္ ျပန္ျပင္ထားလို ့ သူတာ၀န္ကို ခ်ိနဲ ့ ခ်ိနဲ ့ နဲ ့ထမ္း ေဆာင္ေနတုန္းပါပဲ။ သိပ္ကို ခ်စ္ပါတယ္။ သိပ္ကို ၾကိဳက္ပါတယ္။<br /><br />လက္ေဆာင္ရထားတဲ့ အထဲက အၾကိဳက္ဆံုး ပစၥည္းေလး တစ္ခု???<br /><br />အဲ့သည္ကင္မရာေလးပါပဲ<br /><br />ကိုယ္ပတ္သတ္ဖူးတဲ့ သူေတြထဲမွာ ကိုယ့္ကို နားလည္ခြင့္လႊတ္ေပး ႏိုင္ဆံုးသူ???<br /><br />က်ေနာ္ကပဲ လူေတြကို နားလည္မႈ လြဲေနတာပါ။ အားလံုးကေတာ့ နားလည္ ခြင့္လႊတ္ေပးတတ္ၾက သူမ်ားပဲ လုိ ့ ထင္မိပါတယ္။<br /><br />အခုေလာေလာဆယ္ အျဖစ္ခ်င္ဆံုး ဆႏၵ???<br /><br />ထိုင္းစကား အျမန္တတ္ခ်င္ေနတယ္။ သို ့ေသာ္ အရမ္းေႏွာင့္ေႏွးေနတယ္ဗ်ာ။<br /><br />ျဖစ္ခ်င္တာေတြ မ်ားခဲ့သေလာက္ ဘာမွ မလုပ္ျဖစ္ မကိုင္ျဖစ္နဲ ့ မို ့ အသက္သာ ၾကီးတယ္ အခ်ိန္ အေတာ္စီးတဲ့ (၀ိတ္တက္ေနလုိ ့) ေကာင္ႀကီးလို ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေခၚဆိုပါတယ္။ က်ေနာ့ မိတ္ေဆြမ်ားလည္း ဘာပဲ လုပ္လုပ္ ကိုယ္ပိုင္ အေတြး အေခၚနဲ ့ မွန္မယ္ထင္ရင္ သိပ္မေတြေ၀ပါေစနဲ ့ လို ့ ေျပာပါရေစ။ ကဲ Jerry Pig Pig ေရ ေက်နပ္ေတာ့ေနာ္။ က်န္တဲ့သူေတြကိုေတာ့ Tag မလုပ္ေတာ့ပါဘူး။ ေရးခ်င္သူမ်ား ရွိေနပါက ကိုရင္ညီရဲတုိ ့ ကိုရင္ညိန္းႏိုင္တို ့ ေရးႏိုင္ၾကပါေၾကာင္းဗ်ား။ :P<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/111790925828904322-8713597369099984093?l=www.justice999burma.com' alt='' /></div>...အလင္းစက္မ်ားhttp://www.blogger.com/profile/17251203852165364649noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-111790925828904322.post-80287634911124841522012-01-02T11:17:00.001+07:002012-01-02T11:18:48.318+07:00<div style="text-align: justify;"><br />ဒီဘက္ေခတ္ပိုင္းမွာ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အင္တာနက္ေပၚက လူမွဳ႔ ကြန္ယက္ေတြ အသံုးၿပဳလာတာ ေတြ႔ရတယ္။ အင္တာနက္ေပၚက လူမွဳ႔ကြန္ယက္ ဆိုတာၾကီးက အလ်ားအနံ မခန္႔မွန္းႏိုင္တဲ႔ အခန္းက်ယ္ၾကီးထဲမွာ ကိုယ္ပိုင္ ထိုင္ခံုေတြနဲ႔ ၀င္ထိုင္ ေနရသလိုပါပဲ။ ကိုယ္႔ပိုင္ ထိုင္ခံု ေပၚကေန နီးစပ္ရာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႔ စကားစၿမည္ေၿပာလိုက္၊အြန္လိုင္းဂိမ္းေတြ ကစားလိုက္၊ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ သေဘာ ရိုက္ထားတဲ႔ ဓါတ္ပံုေလးေတြ ၾကြားလိုက္၊ အခ်င္းခ်င္း လက္တို႔ၿပီး ေပးၾကတ႔ဲ သတင္းေတြဖတ္လိုက္ ေ၀ဖန္လိုက္၊ ေရးခ်င္တဲ႔ ကဗ်ာေတြ စာတိုေပစေတြကို ခ်ေရးၿပီး အခ်င္းခ်င္း လွည္႔ပတ္ ေ၀ဖန္ ခိုင္းလိုက္နဲ႔ အားေပးလိုက္ၾကရင္း နိစၥဓူ၀ ကိုၿဖတ္သန္း ေနၾကပါတယ္။ လူမွဳ႔ကြန္ယက္ေတြဟာ ႏိုင္ငံေရး၊ လူမွဳ႔ေရးနဲ႔ စီးပြါးေရးေၾကာ္ၿငာ ေတြအတြက္ အရမ္းအသံုးတည္႔ပါတယ္။<br /><br />ၿမန္မာၿပည္မွာ အသံုးမ်ားၾကတာ ေဖ႔စ္ဘြတ္ လို႔ေခၚတဲ႔ လူမွဳ႔ကြန္ယက္ တစ္ခုပါ။ မွတ္မွတ္ရရ ၂၀၁၀ ႏို၀င္ဘာနဲ႔ ဒီဇင္ဘာလမွာ ၿမန္မာၿပည္ အင္တာနက္ ေကာ္နက္ရွင္ အလြန္ေႏွးေကြးေသာ အခ်ိန္ၿဖစ္ပါတယ္။ ဂ်ီေတာ႔ လိုမ်ိဳး စာရိုက္၊ စကားေၿပာ ဆက္သြယ္တဲ႔ Messenger ေတြ သံုးမရေတာ႔ ေလာက္ေအာင္ ေလးလံၿပီး ပိတ္ဆို႔ ထားတဲ႔ဲ႔ အခ်ိန္မွာ ေဖ႔စ္ဘြတ္ ေလးတစ္ခုက အေတာ္အသံုး တည္႔ပါတယ္။ ၿပည္ပက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ လိုအပ္တဲ႔ အကူအညီေတြ လွမ္းေတာင္းႏိုင္ခဲ႔တယ္။ ဥပမာအားၿဖင္႔ ဆိုင္မွာလာသံုးတဲ႔ ကာစတန္မာေတြ ေလယဥ္အခ်ိန္ ၿပန္ၿပီးေသခ်ာေအာင္ စံုစမ္းခ်င္တဲ႔အခါ အဲယားလို္င္း၀က္ဆိုဒ္ေတြကို ၿပည္ပက သူငယ္ခ်င္းကို အကူအညီေတာင္းၿပီး ၾကည္႔ခိုင္းတယ္။ ရတဲ႔ အေၿဖကို ေဖ႔ဘြတ္ ခ်က္ကေန ၿပန္ေၿပာခိုင္းတာမ်ိဳးေတြနဲ႔ အဆင္ေၿပေအာင္ အလုပ္လုပ္ႏိုင္ခဲ႔ပါတယ္။ ၿမန္မာၿပည္က လူေတြ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားလည္း ေဖ႔ဘြတ္ကို အသံုးမ်ားလာတဲ႔ အခ်ိန္ပဲ ထင္ပါတယ္။<br /><br />ေဖ႔ဘြတ္နဲ႔ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလည္း ရွာႏိုင္တယ္။ လက္ရွိ ရင္းႏွီးသိကြ်မ္းသူေတြရဲ႔ ေန႔တိုင္း လွဳပ္ရွားမွဳ႔ေတြ ကိုနားလည္ႏိုင္တယ္။ ဓါတ္ပံုေတြၾကည္႔ႏိုင္တယ္။ ဂိမ္း၀ါသနာပါရင္ ဂိမ္းကစား ကဗ်ာ စာေတြ ၀ါသနာပါရင္ ခ်က္ခ်င္းခ်ေရး ခ်က္ခ်င္း ပရိသတ္က တံု႔ၿပန္နဲ႔ သတင္းေတြလည္း ခ်က္ခ်င္း တက္လာရင္ ေ၀ဖန္ၾက ေဆြးေႏြး ၿငင္းခုန္ၾကနဲ႔ Virtual World ၾကီးက အေတာ္အလုပ္ ၿဖစ္သားဗ်ာ။<br /><br />ကြ်န္ေတာ္႔ အေနနဲ႔ စာေရးတဲ႔ အလုပ္ကို ၀ါသနာ မပါေပမယ္႔ ကိုယ္ေၿပာခ်င္တဲ႔ အိုင္ဒီယာေတြ စိတ္ကူးေတြ ကိုခ်ၿပခ်င္စိတ္ ေပၚလာရင္းနဲ႔ စာတိုေပစ နည္းနည္းပါးပါး ေရးၿဖစ္တယ္။ အဲ႔ဒီေတာ႔ လူမွဳ႔ကြန္ယက္မွာ ၿမင္ရတဲ႔ စာေတြနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး ပိုၿပီး ေၿပာႏိုင္ၿမင္ႏိုင္တယ္။ လူမွဳ႔ကြန္ယက္မွာ အၾကမ္းဖ်င္းအားၿဖင္႔<br /><br />(၁) ပထမတန္းစား စာေတြ ပညာရွင္တခ်ိဳ႔ရဲ႔ အၿမင္ေတြ ေကာ္ပီကူး တင္တာပဲၿဖစ္ၿဖစ္၊ ကိုယ္တိုင္ေရးတာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ တခါတေလ ဖတ္ရတာ အေတာ္အက်ိဳးရွိပါတယ္။ အဲ႔ဒီအထဲမွာ ပညာရွင္မဟုတ္တဲ႔ လူေတြရဲ႔ ကဗ်ာေတြ စာေတြလည္းပါတယ္။ ၿမင္ရ ဖတ္ရတဲ႔ စာေတြထဲမွာ ရာႏွဳန္း အေတာ္နည္းပါတယ္။<br /><br />(၂) ဒုတိယတန္းစား စာေတြကေတာ႔ အပ်င္းေၿပ ၀ါသနာရွင္ေတြ ေရးတဲ႔ ကဗ်ာေတြ စာေတြ ၿဖစ္ပါတယ္။ တခါတေလ ေစတနာနဲ႔ ရွားရွားပါးပါး အၿဖစ္ေတြ၊ အသိေတြ၊ အိုင္ဒီယာေတြကို ခ်ေရးၿဖစ္တဲ႔ လူေတြေၾကာင္႔ အေပၚက ပထမတန္းစား စာေတြထဲမွာေတာင္ တန္း၀င္သြားပါတယ္။ တခါတေလ ဆန္႔က်င္ဘက္ပဲဗ်ာ။ တကယ္႔ ပညာရွင္ေတြဆိုၿပီး နာမည္တပ္တဲ႔ လူေတြရဲ႔ ကေလးကလား စာေတြကိုေတာင္ ၿမင္ရပါတယ္။ အဲ႔ဒီေတာ႔ သူတို႔လည္း ဒုတိယတန္းစား စာေတြထဲမွာ ေဘာင္၀င္ပါတယ္။<br /><br />(၃)တတိယတန္းစား စာေတြမွာ သတင္းေတြပါတယ္။ သတင္းဆိုတာ ယာယီ စားသံုးမွဳသေဘာပါ။ ခ်က္ခ်င္း ၿဖစ္ေပၚေနတဲ႔ သတင္းေတြမွာ ႏိုင္ငံေရး လူမွဳ႔ေရး စီးပြါးေရးေတြနဲ႔ နည္းပညာ သတင္းေတြပါ။ လူက အၿမဲ လန္းဆန္းတက္ၾကြေနတယ္ေပါ႔ဗ်ာ.. ။ ဒီသတင္းေတြက အက်ိဳးရွိတာလည္း ပါသလို အက်ိဳးယုတ္ေစတဲ႔ အၿမင္ေတြကိုယ္႔ကို ကူးစက္တာလည္း ၿဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။<br /><br />(၄)အေနနဲ႔ေၿပာရရင္ ေအာက္ဆံုးအက်ဆံုး (ေအာက္တန္းအက်ဆံုး) စာေတြၿဖစ္ပါတယ္။ လူမွဳ႔ေရးအရ တိုက္ခိုက္တဲ႔ စာေတြပါသလို၊ ဂဃာ၀ါသနဲ႔ ဆက္ႏြယ္ၿပီး ဥပမာေပး ပညာေပးတဲ႔ စာေရးသူတခ်ဳိ႔ေၾကာင္႔ပါ။ လူမွဳ႔ကြန္ယက္ထဲမွာ ဘယ္သူက ဘယ္သူ႔ကို ဘေလာ႔(ပိတ္) လိုက္ပါၿပီ။ ဘာေၾကာင္႔ပါဆိုၿပီး ခပ္တည္တည္နဲ႔ လူေရွ႔ ထုတ္ေရးတတ္ၾကသလို၊ အခ်င္းခ်င္းၾကားမွာ ကိုယ္တိုင္ ေၿဖရွင္းရမယ္႔ လူမွဳ႔ေရး ၿပသနာေတြကို စာစီကံုးၿပီး လူေရွ႔ သူေရွ႔ ခ်ၿပရဲ တတ္ၾကတာပါ။ ဂဃာ၀ါသ ညစ္ညမ္းမွဳ႔ေတြနဲ႔ေရာ..အေတြးအၿမင္ မွားမွားယြင္းယြင္း ေတြကိုေရာ စာေရးသားၿပီး စာဖတ္သူေတြ အေပၚ မွိဳင္းတိုက္ အဆိပ္ေငြ႔ေတြ ထုတ္လႊတ္ၿပီး အႏာၱရယ္ ၿဖစ္ေစပါတယ္။ နားမလည္တာေတာ႔ မဟုတ္ႏိုင္ ေလာက္ပါဘူးဗ်ာ။ တစ္ဦးခ်င္း တစ္ေယာက္ခ်င္း မတူတဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္က ၾကီးၿပင္းလာတဲ႔ အခါ မတူတဲ႔ ရပ္တည္မွဳ႔မ်ိဳးနဲ႔ အမွန္ယူဆၿပီး လုပ္ကိုင္ က်င္႔သံုးေနၾကတာပါ။<br /><br />လူမွဳ႔ကြန္ယက္မွာ မရွိသင္႔တဲ႔ စာအမ်ိဳးအစားေတြ အၾကမ္းအားၿဖင္႔ ကြ်န္ေတာ္ခြဲၿခားထားပါတယ္။<br /><br />(၁) ဘာသာေရးနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး ေလးေလးနက္နက္ အေသးစိတ္ စီစစ္ေ၀ဖန္တဲ႔ စာမ်ိဳးေတြ။ ဒီစာမ်ိဳးေတြက သက္ဆိုင္ရာ နယ္ပယ္ ၀က္ဆိုဒ္ေတြမွာ ရွိသင္႔ပါတယ္။ လူမွဳ႔ကြန္ယက္မွာက စိတ္၀င္စားသူေရာ စိတ္မ၀င္စားသူေရာ ေသာင္းေၿပာင္းေရာေနတာ ဆိုေတာ႔ တခါထဲ လက္တန္းၿပီး ေရးတဲ႔စာေတြမွာ အမွားအရမ္းမ်ားပါတယ္။ ဘာသာေရးနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး သူယံုၾကည္ရာ လူအမ်ားအေနနဲ႔ အထိအခိုက္ မခံတတ္ၾကပါဘူး။ ဒါေၾကာင္႔ လူမွဳ႔ကြန္ယက္မွာထက္ သက္ဆိုင္ရာ ၀က္ဆိုဒ္မွာ ေလးနက္တဲ႔ အေၾကာင္းအရာေတြ အသိပညာေတြ စနစ္တက် ေရးတင္သင္႔ပါတယ္။<br /><br />(၂) လူမ်ိဳးေရးနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ႔ တိုက္ခိုက္မွဳ႔ ကိစၥမ်ိဳး။ ကမာၻေပၚမွာ လူမ်ိဳးေပါင္း ရာခ်ီရွိပါတယ္။ တရုပ္၊ကုလား၊ ထိုင္း၊ မေလး၊ လာအို၊ ဗီယက္နမ္။ တစ္မ်ိဳးနဲ႔တစ္မ်ိဳး ဘယ္သူနိမ္႔က်တယ္ ဘယ္သူၿမင္႔ၿမတ္တယ္ ဆိုတဲ႔ အိုင္ဒီယာမ်ိဳးေလာက္နဲ႔ ေရးတဲ႔စာမ်ိဳးေတြ အရမ္းကို ဖတ္ရတာ မသင္႔ေလွ်ာ္ပါဘူး။ လူမွဳ႔ကြန္ယက္မွာ ဒီလိုစာမ်ိဳးေတြ ရွားရွားပါးပါး တခါတေလမွ ၿမင္ေတြ႔ရပါတယ္။ ၿမန္မာၿပည္အေရးကို ထိပါးလာတ႔ဲ ရိုဟင္ဂ်ာလို ကိစၥမ်ိဳးက်ၿပန္ေတာ႔ လူမ်ိဳးေရးနဲ႔ မဆိုင္ေတာ႔ပါဘူး။ တိုင္းၿပည္ အေရးနဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ႔ အတြက္ေၾကာင္႔ ေရးသင္႔ေရးထိုက္ပါတယ္။<br /><br />(၃)အၿခားတိုင္းၿပည္ေတြရဲ႔ ယဥ္ေက်းမွဳ႔နဲ႔ သက္ဆိုင္ၿပီး အၿမင္တမ်ိဳး ၿဖစ္ေစတဲ႔ စာမ်ိဳးေတြလည္း မရွိသင္႔ပါဘူး။ ယဥ္ေက်းမွဳ႔ ဓေလ႔ စရိုက္က သူ႔တိုင္းၿပည္က လူတိုင္းအတြက္ ကိုယ္ပိုင္ အမွတ္အသား ခံယူခ်က္ၿဖစ္ပါတယ္။ လတ္တေလာ ထိုင္း၀န္ၾကီးခ်ဳပ္က ထိုင္းဘုရင္႔သမီးေတာ္ကို ဂါရ၀ၿပဳတဲ႔ ဓါတ္ပံု ေဖ႔ဘြတ္မွာ ထြက္လာေတာ႔ ဘာမွ မဆိုင္တဲ႔ ကိုယ္ေရႊၿမန္မာမ်ား ေ၀ဖန္ခ်က္ေတြ ထြက္လာပါတယ္။ နားမလည္တဲ႔ သူတပါး ယဥ္ေက်းမွဳ႔ဟာ ကိုယ္႔အတြက္ အၿမင္တစ္မ်ိဳး ၿဖစ္ေနမွာပါ။ အရိုးစြဲေနတဲ႔ ဓေလ႔စရိုက္တစ္ခုကို ကိုယ္႔အၿမင္နဲ႔ ေ၀ဖန္ရင္ ဓေလ႔စရိုက္ က်င္႔သံုးသူေတြ ဘက္ကလည္း ေစာ္ကားတယ္ ဆိုတဲ႔ အၿမင္ေတြထင္ၿမင္မွာ အေသအခ်ာပါပဲ။<br /><br />(၄)လူမွဳ႔ေရးအရ သီးၿခားတစ္ဖက္နဲ႔ တစ္ဖက္ မေက်လည္တဲ႔ စာမ်ိဳးေတြလည္း မရွိသင္႔ပါဘူး။ ခန္းမအက်ယ္ၾကီးထဲက ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာေသာ လူေတြ ထိုင္ခံုကိုယ္စီနဲ႔ ထိုင္ေနတဲ႔ ေနရာမွာ အတင္းအဖ်င္းေတြ ၿမင္ရတာ ပထမေတာ႔ စိတ္၀င္တစား ဖတ္ၾကည္႔ၾကပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း အတင္းအဖ်င္းေတြရဲ႔ အရိပ္အေငြ႔နဲ႔ လူက စိတ္ကုန္သြားပါတယ္။ အက်ိဳးမရွိတဲ႔ အေၾကာင္းအရာေတြနဲ႔ နစ္မြန္းေနၾကရင္ မသင္႔ေတာ္ပါ။<br /><br />ေဖ႔ဘြတ္ကို စသံုးခါစက စူးစမ္းရံု၊ အသစ္အဆန္း တစ္ခုခုကို ၿမင္ရယံုအၿပင္ သိပ္မစြဲလမ္းၾကေသးပါဘူး။ ေနာက္ပိုင္း ဓါတ္ပံုေတြနဲ႔ မၿမင္ရတဲ႔ စရိုက္ေတြ၊ သတင္းေတြ စာေတြ၊ ဂိမ္းေတြ ေဆာ႔ေနရင္း စြဲစြဲလမ္းလမ္း ၿဖစ္သြားၾကတာပါ။ စာေရး၀ါသနာပါသူေတြ အေနနဲ႔လည္း ခ်က္ခ်င္း ပရိသတ္ရဲ႔ ေ၀ဖန္ခ်က္ေတြ အားေပးခ်က္ေတြ ရေနရင္း လက္သြက္လာပါတယ္။ ရဲရဲတင္းတင္းခ်ေရးရင္းနဲ႔ အြန္လိုင္း စာေရး ကဗ်ာေရးသူမ်ား ၿဖစ္လာပါတယ္။ ဆက္လက္ၿပီး စြဲစြဲလမ္းလမ္းနဲ႔ ေၾကာက္ခမန္းလိလိ အသံုးၿပဳသူ မ်ားၿဖစ္လာၾကပါတယ္။<br /><br />တေန႔က မနက္ ၄ နာရီမွာ လက္ေတာ႔ တစ္လံုးအတြက္ Driver software တစ္ခု အြန္လိုင္းက ေဒါင္းလုဒ္ခ် Install လုပ္ကိုင္ေနရင္း ေဖ႔ဘြတ္ကို ဖြင္႔ၾကည္႔လိုက္ပါတယ္။ ေဖ႔ဘြတ္မွာ အၿမဲလိုလို ၿမင္ေနရတဲ႔ မိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္ကို "ဟေရာင္.. မအိပ္ဘူးလားကြ.." ဆိုၿပီး လွမ္းေမး လိုက္မိတယ္။ ကြ်န္ေတာ္႔ အေမးကို ဘယ္လိုေၿဖရမွန္းမသိတဲ႔ ေလသံရယ္ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ေလသံရယ္ ေပါင္းစပ္ၿပီး.."အင္း.. မသိေတာ႔ပါဘူးဗ်ာ"တဲ႔။ ၾကည္႔ရတာေတာ႔ စြဲစြဲလမ္းလမ္းနဲ႔ အိပ္ေရးပ်က္ခံၿပီး အသံုးၿပဳေနသူေတြ မနည္းေတာ႔ဘူး။<br /><br />လူမွဳ႔ကြန္ယက္ကို စသံုးၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ ၿငီးေငြ႔ စိတ္ကုန္ၿပီး ေက်ာခိုင္းသြားသည္႔ လူေတြလည္း ေတြ႔ရပါသည္။ ရွားရွားပါးပါး ၂ ေယာက္ ၿမင္ဖူးတယ္။ ပထမတစ္ေယာက္က ၿပည္ပမွာ နည္းပညာနဲ႔ အလုပ္လုပ္ေနေသာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ပါ။ သခ်ာၤနဲ႔ ပတ္သတ္ရင္ ေလ႔လာမွဳ႔အား အလြန္ေကာင္းၿပီး ပညာရပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ေလ႔လာရာမွာ စူးစူးစိုက္စိုက္ ေဆြးေႏြးေလ႔လာပါတယ္။ ဖိုရမ္ေတြမွာ သူ႔စာေတြ ဖတ္ရရင္လည္း မတူတဲ႔ အၿမင္ေတြနဲ႔ ေရးၿပတတ္တယ္။ ရွင္းရွင္းၿပတ္ၿပတ္နဲ႔ လူေတြကို ဆြေပး၊ အစခ်န္ေပးရင္း ေနာက္လူက သူခ်ေပးတဲ႔ အစကို ရေအာင္ဆြဲထုတ္ၿပီး ၿပန္ေရးရင္း သူရွိေနရင္ ဖိုရမ္က တနည္းတဖံု အသက္၀င္ ႏိုးၾကားေနပါတယ္။ သူက တစ္ရက္က ေၿပာတယ္.."ေဖ႔ဘြတ္ အေကာင္႔ကို လံုး၀ ပိတ္ပစ္လိုက္ၿပီတဲ႔"။ သူ႔ေနရာကေန စဥ္းစားၿပန္ရင္လည္း မမွားပါ။ ေလ႔လာစရာေတြ စူးစူးစိုက္စုိက္ ေလ႔လာရင္း၊ နည္းပညာအလုပ္ႏွင္႔ အသက္ေမြးရင္း လူမွဳ႔ေရး သတင္းေတြ ႏိုင္ငံေရး သတင္းေတြ သူ႔အတြက္ သိပ္မလိုအပ္ ေတာ႔ပါ။ အၿမဲတမ္း ဆန္းသစ္မွဳ႔ သတင္းအခ်က္အလက္ေတြ လူတိုင္းလိုအပ္ၾကမွာ အမွန္ၿဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ လူမွဳ႔ ကြန္ယက္မွာက သတင္းထက္ အတင္းေတြ ပိုမ်ားလာတာကို မႏွစ္ၿမိဳပံုရသည္။ သူ႔ၾကည္႔ရတာ အတင္းႏွင္႔ ေရာသမေမႊထားေသာ သတင္းေတြကို စိတ္ကုန္လာပံု ရသည္။ ဒါေၾကာင္႔ သူ လူမွဳ႔ကြန္ယက္ အသံုးၿပဳတာကို ရပ္ဆိုင္းလိုက္သည္။<br /><br />ဒုတိယတစ္ေယာက္က ၿပည္တြင္းက နည္းပညာတကၠသိုလ္တစ္ခုက ကထိက ဆရာမ တစ္ေယာက္ၿဖစ္သည္။ သူက်ၿပန္ေတာ႔ တစ္မ်ိဳး...။ ပညာ အတူသင္ယူခဲ႔ၾကေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက နည္းပညာရွင္ အလုပ္အကိုင္ၿဖင္႔ ၿပည္ပကို ထြက္ခြါသြားၿပီး လခေကာင္းေကာင္းရသည္႔ အလုပ္ေတြ ၀င္လုပ္ၾကသည္။ အလုပ္မွ ဓါတ္ပံုေတြ ေဖ႔စ္ဘြတ္မွာ တင္ၾကသည္။ ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္သည္႔ ဓါတ္ပံုေတြ၊ ဇိမ္ခံပစၥည္း ေကာင္းေကာင္းေတြႏွင္႔ ဓါတ္ပံုေတြ...။ ၿပည္ပမွာ လစာ၀င္ေငြ ေကာင္းေကာင္းႏွင္႔ သံုးႏိုင္ ၿဖဳန္းႏိုင္ေသာ အေၿခအေနမ်ိဳးကို ၿပည္တြင္းမွ ဆရာမ အေနႏွင္႔ လွမ္းေမွ်ာ္ ၾကည္႔ရင္း စိတ္ဓါတ္က် ဆင္းလာသည္။ ေဖ႔ဘြတ္ကို ၀င္တိုင္း သူ႔သူငယ္ခ်င္းမ်ားဧ။္ ဓါတ္ပံုေတြၾကည္႔မိတိုင္း စိတ္ညစ္ၿဖစ္ေနေတာ႔ ေနာက္ဆံုး ေဖ႔ဘြတ္ အေကာင္႔ကို အၿပီးအပိုင္ ဖ်က္ပစ္လုိက္သည္။ ဘယ္ေတာ႔မွ မသံုးေတာ႔..။<br /><br />လူမွဳ႔ကြန္ယက္မွာ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ေပ်ာ္ရႊင္ဖို႔ အခြင္႔ အေရးေတြရွိသည္။ ၿပည္ပမွ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ဇိမ္ခံပစၥည္းေတြႏွင္႔ ဓါတ္ပံုေတြရိုက္၊ ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္သည္႔ အခါဓါတ္ပံုေတြရိုက္၊ နာမည္ၾကီးသည္႔ လူမ်ားႏွင္႔ ဆံုရင္ ဓါတ္ပံုရိုက္.. စသည္ၿဖင္႔။ ရိုက္ထားသည္႔ ဓါတ္ပံုေတြ ေဖ႔ဘြတ္ေပၚ တြင္တင္ၿဖစ္သည္။<br /><br />ၿပည္ပတြင္ အလုပ္လုပ္ရ သည္မွာလည္း လြယ္ကူသည္ေတာ႔ မဟုတ္။ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ဖိအားေတြ ကိုယ္ကာယ စြမ္းအားေတြႏွင္႔ အစြမ္းကုန္ အသံုးခ် ခံၿပီး အလုပ္လုပ္ေနရသည္။ ကိုယ္႔ေၿမ ကိုယ္႔ေနရာေဒသ မဟုတ္သည္႔ အတြက္ သူမ်ားစိတ္နဲ႔ ကိုယ္႔ကိုယ္ အလုပ္လုပ္ေနရသည္။ မ်ားေသာအားၿဖင္႔ ေပ်ာ္စရာရႊင္စရာ ၾကြားစရာ၀ါစရာ အၿဖစ္ လူမွဳ႔ကြန္ယက္ကို အသံုးၿပဳရသည္။ မိတ္ကပ္ လိမ္းသည္႔ အၿခမ္းကို လူေရွ႔ထုတ္ၿပၿပီး စိတ္ဖိအားမ်ား ပင္ပန္းသည္႔ ဒဏ္ေတြကိုေတာ႔ ခ်ၿပဖို႔မလိုအပ္။ ဒါေၾကာင္႔ နားမလည္သည္႔ ၿပည္တြင္းမွ မိတ္ေဆြ အမ်ားစုမွာ သူတို႔ တင္ထားေသာ ဓါတ္ပံုမ်ား၊ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို အားက်ၾကသည္။<br /><br />အၿမင္႔မားဆံုး အၿပိဳင္အဆိုင္ေတြ မ်ားသည္႔ ေခတ္တြင္.. ငွက္က မိုးတိမ္ ၿဖစ္ခ်င္သည္။ မိုးတိမ္က ေကာင္းကင္ ၿဖစ္ခ်င္သည္။ ေကာင္းကင္က ေတာင္တန္း ၿဖစ္ခ်င္သည္။ ေတာင္တန္းက ေတာအုပ္ ၿဖစ္ခ်င္သည္။ ေတာအုပ္က လြင္ၿပင္က်ယ္ ၿမက္ခင္းၿဖစ္ခ်င္သည္။ ၿမက္ခင္းက ႏြားၿဖစ္ခ်င္သည္။ ႏြားက ငွက္ၿဖစ္ခ်င္သည္.. ငွက္က မိုးတိမ္ၿဖစ္ခ်င္သည္။ မဆံုးႏိုင္ေသာ လိုအင္ ဆႏၵမ်ားႏွင္႔ ဘ၀ေနထိုင္မွဳ႔ကို ၿဖတ္သန္းေနရသည္႔ လူ႔ဘ၀တြင္ စိတ္ေမာခ်င္စရာေတြ တပံုတပင္ၿဖစ္သည္။ လူမွဳ႔ကြန္ယက္ရဲ႔ တြန္းအားယက္အားမ်ားၿဖင္႔ မသိႏိုင္ေသာ မိုးကုပ္စက္၀ိုင္း အၿပင္ဘက္မွ လူမွဳ႔ ဘ၀မ်ားႏွင္႔ ထိေတြ႔မိၾကသည္။<br /><br />လူတိုင္းတြင္ လူ႔ဘ၀တစ္ခုကိ ုရရွိၾကသည္။ လူ႔ဘ၀တစ္ခုသည္ ပံုစံခြက္တစ္ခု အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုၿဖစ္သည္။ ကိုယ္ပို္င္ဘ၀မွာ ကိုယ္ေနၿပီး သူမ်ားဘ၀မွာ ေနလို႔ မရပါ။ လူမွဳ႔ကြန္ယက္သံုးၿပီး ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြႏွင္႔ ဆံုၿဖစ္ၾကသည္။ သူ႔ပံုစံခြက္ သူ႔အလုပ္အကိုင္ ႏွင္႔ ကိုယ္႔ထက္ ၿမင္႔မားသူလည္းရွိသည္။ နိမ္႔ပါးသူလည္း ရွိသည္။ အတူတူ လမ္းေၾကာင္းတစ္ခုထဲ အခ်ိန္ေတြက ငယ္စဥ္ ကေလးဘ၀မွာပင္ ကုန္လြန္ခဲ႔ၿပီ။ ေရွ႔အနာဂတ္ႏွင္႔ လက္ရွိ ပစၥဳပန္တြင္ မတူေသာ လမ္းေၾကာင္းေပၚမွာ ေၿပးလႊားေနရသည္။<br /><br />ကြ်န္ေတာ္႔ အေနနဲ႔ေတာ႔ လူမွဳ႔ကြန္ယက္ကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ၿမင္ထားမိသည္။ ခန္းမ အက်ယ္ၾကီး အတြင္းမွ စားပြဲခံု တစ္ခုခ်င္းမွာ ၀င္ေရာက္ ေနရာယူ ထိုင္ေနၾကၿခင္း ၿဖစ္သည္။ ရာႏွဳန္းၿပည္႔ အေနနဲ႔ အက်ိဳးမ်ားစရာ မၿမင္ပါ။ အက်ိဳးရွိေသာ အကယ္ဒမစ္ ဒီဘိတ္လို ေဆြးေႏြးၾကသည္႔ ဖိုရမ္မ်ားတြင္ အခ်ိန္ကုန္ရၿခင္းက ေလ႔လာသင္ၾကားေနသည္႔ ဘာသာရပ္အတြက္ အေထာက္အကူ ၿဖစ္ႏိုင္သည္။ သူ႔ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ၊ ကိုယ္႔ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာေတြႏွင္႔ ၾကြား၀ါမွဳ႔ေတြ ေရာေထြးေနၿပီး အက်ိဳးကို စစ္စစ္ေပါက္ေပါက္ ထုတ္ယူႏိုင္မွ ရမည္႔ လူမွဳ႔ကြန္ယက္ကို သိပ္အားမေပးပါ။ လက္ရွိလည္း ဘယ္လူမွဳ႔ကြန္ယက္ကိုမွ အသံုးမၿပဳ ၿဖစ္ေတာ႔။ အင္တာနက္ေကာ္နက္ရွင္ ေကာင္းသည္ဆိုရင္ ေတာ႔ တမ်ိဳးေပါ႔။ အင္တာနက္ နပ္မွန္ေအာင္ မရသည္႔ ၿပည္တြင္းလို ေနရာမ်ိဳးတြင္ အသံုးၿပဳရတာ မလြယ္ေတာ႔ ေသာေၾကာင္႔ လည္းၿဖစ္သည္။ အက်ိဳးေက်းဇူး ရသင္႔သေလာက္ ရခဲ႔တဲ႔ အခ်ိန္ေတြလည္း ကုန္လြန္ခဲ႔ၿပီၿဖစ္သည္။ စာေရးတာ လက္ရဲသြားသည္။ တစ္ႏွစ္ေလာက္ ေရးၿဖစ္ ေၿပာဆိုၿဖစ္သည္႔ အက်ိဳးေက်းဇူးေတြႏွင္႔ လူလည္း အထုိက္အေလ်ာက္ သိနားလည္မွဳ႔ တိုးတက္မွဳ႔ေတြ ရွိသြားခဲ႔ၿပီ ၿဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေခတ္ၾကိးမွာ လူငယ္ေတြ အတြက္ ေခတ္မီ နည္းပညာနဲ႔ အက်ိဳးမ်ားေစခဲ႔တဲ႔ လူမွဳ႔ကြန္ယက္ (ေဖ႔ဘြတ္)ေရ.. ေက်းဇူးတင္ပါေၾကာင္းဗ်ာ.။<br /><br />SOE HTET<br />05:55PM, Saturday<br />31st December,2011,<br />Somewhere I Belong<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/111790925828904322-8028763491112484152?l=www.justice999burma.com' alt='' /></div>...အလင္းစက္မ်ားhttp://www.blogger.com/profile/17251203852165364649noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-111790925828904322.post-61732885125974578072011-12-30T22:31:00.005+07:002011-12-30T23:27:56.815+07:00<div style="text-align: justify;"><br />သူ အိမ္မက္တစ္ခု ထူးျခားစြာ မက္ခဲ့သည္။ သူ ့ သက္တမ္း ၃၀၀ အတြင္းမွာ ပထမဆံုး မက္တဲ့ အိမ္မက္လို ့ဆိုရင္မမွားပါ။ ဘာလို ့ဆိုေတာ့ သူတို ့ မ်ဳိးႏြယ္စုမွာ အိပ္စက္ျခင္း မရွိ၊ အိမ္မက္ မရွိလို ့ပါပဲ။ သူ ့ဘ၀မွာ ပထမဆံုး အိပ္ေမာက်သြားခဲ့ပါသည္။ အိမ္မက္ထဲမွာ ေက်ာင္းသူ၀တ္စံုေလးနဲ ့ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္၊ ခ်စ္စဖြယ္ ပါးမို ့မို ့ေလးက စိမ္းႏုေရာင္ သမ္းေန၏။ သူ ့ အခန္းထဲက အခန္းေဖာ္ သူငယ္ခ်င္း ဆရာ၀န္ရဲ့ စားပြဲခံုမွာ ထိုင္လ်က္ သူငယ္ခ်င္း ဆရာ၀န္၏ အရိုးေခါင္း ႏွင့္ စကားေျပာလို ့ေနသည္။ သူငယ္ခ်င္း ဆရာ၀န္နဲ ့ သိကၽြမ္းၿပီး ႏွ<span style="color: rgb(51, 51, 255);">စ္ေပါင္း ၂၀၀ တိုင္တုိင္ လူသား လည္မ်ဳိမွ ေသြးစိမ္း ေဖာက္ေသာက္ျခင္း မျပဳခဲ့ေသာ -- သူ ၊ လ်ာကိုသပ္ကာ လူသားနံ ့ကို တက္မက္စြာ ရႈရႈိက္ပစ္လုိက္သည္။ အျမဲတေစ ၀ွက္ထားေသာ လက္သည္းမ်ားလည္း ကိုယ္တုိင္ မသိလိုက္ခ်ိန္မွာပင္ ရွည္ထြက္က်လာခဲ့ေပၿပီ။</span><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-DJ_TkwyLG4k/Tv3ZHaBL4-I/AAAAAAAACvE/eAgYhP-LxB0/s1600/images.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 183px; height: 275px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-DJ_TkwyLG4k/Tv3ZHaBL4-I/AAAAAAAACvE/eAgYhP-LxB0/s400/images.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691944225332782050" border="0" /></a><br />လူမသတ္မွီ အခန္းထဲက ျပန္လွည့္ထြက္ဖုိ ့ၾကိဳးစားသည္၊ မမွီေတာ့။ ေကာင္မေလး ထံမွ လတ္ဆတ္ေသာ လူသား အနံ ့ကို သူ လြန္ဆန္ျခင္းငွာ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ပါ။ ခ်စ္စဖြယ္ ေကာင္မေလး ေနာက္နားကို သူ တိတ္တဆိတ္ ကပ္လာခ်ိန္မွာ အရိုးေခါင္းထံမွ အသံျပဲႀကီး ထြက္ခ်လာသည္။ “မိေႏွာင္း နင့္ေနာက္မွာ ဟိုဖုတ္ေကာင္ ေသြးေသာက္ဖို ့ ေခ်ာင္းေနတယ္” <span style="color: rgb(204, 51, 204);">“ ဟိုေကာင္ ဖုတ္ေကာင္ သြားစမ္း..... ဒါ တစ္ဦးတည္းေသာ ငါ့ရဲ့ လူသား မိတ္ေဆြေနာ္ ကပ္ဖို ့မၾကိဳးစားနဲ ့ ... ငါထ သတ္မွာ”</span> --- ဟဟ ဒင္းလို ေခါင္းပဲ ရွိတဲ့ ေကာင္က ငါ့ လာျခိမ္းေခ်ာက္ေနေသး။ ႏႈတ္ခမ္းကို လ်ာနဲ ့ သပ္လ်က္ တုန္ ့ဆိုင္းမႈ အလ်င္း မရွိပဲ ကပ္လာခဲ့သည္။<br /><br />အဲ့သည္ အခ်ိန္မွာ ခိုးခိုး ခစ္ခစ္ ရယ္သံ နဲ ့ တူ “အို --- ကိုသန္ ့စင္ပါလား--- ကိုေရခ်မ္းကို ေစာင့္ေနတာ လာထိုင္ေလ-- ဘယ္ႏွယ့္ လက္သည္းေတြလည္း ရွည္လို ့ပါလား၊ ဆရာ၀န္ကိုေရခ်မ္း အခန္းေဖာ္က က်န္းမာေရး အသိ မလိုက္နာေတာ့ က်န္တဲ့လူနာေတြကို ဘယ္လို ကုမတုန္း --- ခစ္ခစ္ ခစ္” ဟူေသာ ေၾကာက္လန္ ့တုန္လႈပ္ျခင္း အလ်င္း မရွိသည့္ အသံေနာက္၀ယ္ သူ ့ ေျခလွမ္းမ်ား ခဏတာ တုန္ ့ဆုိင္းသြားရေလေတာ့သည္။ အရိုးေခါင္းမွ “ဟဲ့ -- မိေႏွာင္း အဲ့ဒီ ဖုတ္ေကာင္ နင့္ေသြးစုပ္ ဖို ့ လာေနတာ -- သြားသြား ျပတင္းေပါက္က ခုန္ခ်ခ်ည္၊ ငါတားထားမယ္” ဆို၏။<br /><br />ခဏတာ အသိကပ္သြားေသာ သူ ့မွာ ေကာင္မေလးထံမွ မက္ေမာဖြယ္ရာ လူသား ကိုယ္သင္းရနံ ့ ေၾကာင့္ ထိန္းခ်ဳပ္မႈ မ်ား ျပန္လည္ ကင္းလြတ္သြားၿပီးေနာက္ လ်င္ျမန္စြာ ခ်ည္းကပ္လာခဲ့ မိျပန္ပါေတာ့သည္။ “အို-- ေနပါေစရွင့္-- သူလည္း လူ ့လည္ေခ်ာင္းေသြး ေဖာက္ မေသာက္ျဖစ္တာ ၾကာၿပီမို ့လား ေသာက္ပါေစရွင္ --- ကိုသန္ ့စင္ - လာေလ က်မ ေသြးက သန္ ့ပါတယ္ရွင့္ -- လာေသာက္လွည့္ပါ” ဟုဆိုကာ ေက်ာ့ရွင္းေသာ လည္မ်ဳိေလးကို ပင့္ခ်ီျပေလရာ သူ၏ ခြန္အားမ်ားမွာ ေျခေထာက္သုိ ့ အရွင္းေရာက္သည္ႏွင့္ ေျခဖ်ား တစ္လွမ္းႏွင့္ပင္ ေကာင္မေလး၏ ေရွ့၌ ေရာက္ၿပီး ျဖစ္ေလေတာ့သည္။ မိတ္ေဆြအား ကာကြယ္မည္ ဆိုသည့္ ကိုေရႊအရိုးေခါင္းက စူး၀ါးစြာ ေအာ္ဟစ္ၿပီး ထကိုက္ ေသာ္လည္း သူ ့ လက္ညိဳးဒဏ္ တစ္ခ်က္ကိုပင္ ခံႏုိင္ရည္ မရွိစြာ တစ္စစီ ေၾကမြသြားေလသည္။<br /><br /><div> ႏွစ္ေပါင္း ၂၀၀ အတြင္း ပထမဆံုး အၾကိမ္ အျဖစ္ ေက်ာင္းသူမေလး ၏ ေက်ာရွင္းလွပေသာ၊ ေသြးေၾကာစိမ္းေလးမ်ား ယွက္ျဖာေနေသာ လည္မ်ဳိကို လက္ျဖင့္ ပြတ္သပ္ကာ လူသား ကိုယ္နံ ့ကို တက္မက္စြာ ရႈိက္သြင္းလိုက္မိသည္။ သူငယ္ခ်င္း ေရခ်မ္းကို အၾကိမ္ၾကိမ္ ေပးထားခဲ့ဖူးေသာ “လူသားလည္ေခ်ာင္းေသြး ေဖာက္မေသာက္ ပါဘူး” ဟူသည့္ ကတိကိုလည္း သူ သတိမရေတာ့ၿပီ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">သူ၏ သြားမ်ားမွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အေတြ ့အၾကံဳ ကင္းကြာေနပင္ျငားေသာ္လည္း ေက်ာင္းသူမေလး၏ လည္မ်ဳိမွ ေသြးျပန္ေၾကာမႀကီးႏွင့္ ေသြးလႊတ္ေၾကာမႀကီးတို ့ တည့္တည့္ကို တိက်စြာ ေဖာက္သြင္းၿပီးေနာက္</span> သူ အလြန္ေတာင့္ တလ်က္ရွိေသာ လူသား ေသြးစိမ္းရွင္ရွင္မ်ားကို ေပးစြမ္းခဲ့ပါၿပီ။ ရာစုႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာ ထိန္းခ်ဳပ္ထားခဲ့ေသာ သူ၏ အာသီသမွာ ေသြးစက္မ်ား တစ္စက္မွ မက်န္ေတာ့သည္ အထိ စုပ္ယူမ်ဳိခ် ရန္ အားေပးေနေလေတာ့သည္။ အားပါး ---- မည္သည့္ အရာႏွင့္ မွ မလဲႏိုင္ေသာ ေက်နပ္မႈ၊ မည္သည့္ စိမ္းဇိမ္ႏွင့္မွ မလဲႏိုင္ေသာ အရႆာ ေၾကာင့္ သူ ့ပါးစပ္မွ ေသြးစုတ္ေကာင္တို ့၏ ဗီဇ အတိုင္း ေသြးပ်က္ ထိတ္လန္ ့ဖြယ္ရာ အသံျဖင့္ က်ယ္ေလာင္စြာ ျမည္တမ္းပစ္လိုက္ေတာ့သည္။<br /><br />ေဖြးဆုတ္သြားေသာ ေကာင္မေလး၏ ေသြးမဲ့ ခႏၶာကိုယ္ကို အသာအယာ ခ်ထားလိုက္ၿပီးေနာက္ လက္ႏွင့္ ႏႈတ္ခမ္းမွ ေသြးစမ်ားကို လ်ာျဖင့္ လ်က္ကာ စစ္ပြဲေပါင္းမ်ားစြာ ေအာင္ႏိုင္သူကဲ့သို ့ ထလိုက္မိခ်ိန္၀ယ္ “ဟင္......... မွန္ထဲမွာ” ဟု သူ ထိတ္လန္ ့စြာ ေနာက္သို ့ ခုန္ဆုတ္ လိုက္မိသည္။ မွန္မ်ားသည္ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀၀ အတြင္း သူ၏ အမုန္းတီးဆံုး အရာမ်ားသာ ျဖစ္ခဲ့သည္။ ဒီကိုယ္လံုးေပၚမွန္မွာ သူငယ္ခ်င္း ဆရာ၀န္ ေရခ်မ္း ၾကည့္သည့္ အတြက္ နားလည္မႈျဖင့္ အခန္းထဲမွာ ထည့္ထားဖုိ ့ လက္ခံခဲ့ျခင္းသာ။ ကိုယ့္ရုပ္ကို ကိုယ္ျပန္ၾကည့္မရႏိုင္သည့္ သူ ့ အတြက္ေတာ့ အက်ဳိး တစ္စက္မွ မရွိ။ သို ့ေသာ္ --- အခု မွန္ထဲမွာ ျမင္ေနရ သည္က သူ ့ ခႏၶာကိုယ္ ----- ဟုတ္ပါသည္၊ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀၀ ေက်ာ္သည့္တိုင္ သူ ့မွတ္ဥာဏ္တို ့ ခ်ဳိ့ယြင္းမသြားဘူး ဆိုတာ လံုး၀ က်ိမ္းေသခဲ့သည္။<br /><br />သူ အံ့အားသင့္စြာနဲ ့ မွန္ထဲက သူ ့ကိုယ္သူ ျပန္ၾကည့္ေနမိသည္။ ဒီဘ၀ ကိုေရာက္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀၀ ေက်ာ္က တစ္ခုေသာ ညက အတုိင္း ဘာမွ မေျပာင္းလဲ။ ဒီဘ၀ကို ေရာက္ခ်င္လြန္းလို ့ ေရာက္ခဲ့ရသည္ေတာ့ မဟုတ္ပါ။ တစ္ခုေသာည ႏိုက္ကလပ္ က အျပန္ ေသြးဆာေနေသာ ဖုတ္ေကာင္ တစ္ေကာင္၏ သားေကာင္ ျဖစ္ခဲ့ရသည့္ေနာက္ ခုလို က်ိမ္စာသင့္ ဘ၀ ေရာက္ေနရျခင္းသာ။ အင္ဂ်င္နီယာ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ေသာ သူ ့မွာ ရာစုႏွစ္ မ်ားစြာ သည္ အလုပ္ႏွင့္ပင္ ဆက္လက္ အသက္ေမြးခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနခဲ့ရသည္။<br /><br />အံ့အားသင့္စြာ ၾကည့္ေနခိုက္ သူ၏ ရင္ဘတ္မွ ျပင္းထန္လွေသာ ပူေလာင္မႈေနာက္၀ယ္ --- အား ----။ ျပင္းထန္စြာ ေအာ္ဟစ္ လိုက္မိေတာ့သည္။ ဘယ္လိုျဖစ္တာပါလိမ့္ ေသြးစုတ္ေကာင္ မုဆိုး တို ့၏ လက္ခ်က္ႏွင့္ ၂ ၾကိမ္မွ် ျပင္းထန္စြာ နာက်င္မိၿပီးသည့္ ေနာက္၀ယ္ မည္သည့္ ေ၀ဒနာမွ် သူ ့အား ကပ္ျငိခဲ့ျခင္း အလ်င္းမရွိ။ <span style="color: rgb(204, 51, 204);">ထိုခဏ အတြင္းမွာပင္ သူ ့ တစ္ကိုယ္လံုးရွိ အေရျပားတို ့မွာ ဖုေဖာင္းတက္လာၿပီး ေပါက္ကြဲေတာ့ မတတ္၊ သူ ့မ်က္လံုးမ်ားမွာလည္း ျပဳးထြက္လ်က္ ရြံရွာဖြယ္ အတိသို ့ ေျပာင္းလဲသြားေလေတာ့သည္။ သူသိလိုက္ပါၿပီ။ ဒါဟာ ေသြးစုပ္ေကာင္ တစ္ေကာင္၏ နိဂံုး။</span> ဘာ့ေၾကာင့္လဲ-- ဘာ့ေၾကာင့္ ဒီလိုျဖစ္ရတာလဲ။<br /><br />သူ ေသဆံုးရမွာ မေၾကာက္ေသာ္လည္း ခုလို ဘ၀ အဆံုးသတ္ရေတာ့မည္ ဟု သိလိုက္ရေသာ အခ်ိန္တြင္ ၀မ္းနည္းျခင္း ျပင္းစြာ ျဖစ္မိေတာ့သည္။ သူငယ္ခ်င္း ဆရာ၀န္ ေရခ်မ္းမ်ား ကယ္ႏိုင္မည္လား -- သူငယ္ခ်င္း ေရခ်မ္းေရ-- ဟု တမ္းတမိသည္။ သို ့ေသာ္ သူ ့ပါးစပ္မွ ဟ သည္ဆိုရံုသာ။ ျပင္းထန္ေသာ ေ၀ဒနာကို ခံစားရသည့္ ေနာက္၀ယ္ သူ ့ ခႏၶာကိုယ္ႀကီး တစ္ခုလံုး မီးေလာင္ ျပာခ်လိုက္သည့္ စကၠဴရြက္လို တစ္စစီ၊ တစ္စစီ။ ၀မ္းနည္းမႈမ်ား ပိတ္သည္းစြာ ျဖစ္လာၿပီး အားပါးတရ ငိုခ်လိုက္မိသည့္ ေနာက္၀ယ္ ----<br /><br />“ဟို -- ဖုတ္ေကာင္ ဘာေတြ ေအာ္ေနတာတုန္း” “ေဒါက္တာ့ကို သြားၾကိဳဖို ့ လုပ္ေလ ည ၆ နာရီေတာင္ ေရာက္ေနၿပီ” ဟု အာျပဲ အရိုးေခါင္း၏ အသံကို ၾကားမိခါ သူ အိပ္ေပ်ာ္သြားရာက ႏိုးလာခဲ့ေတာ့သည္။ ေရခ်မ္း၏ မာစတာဒီဂရီ သင္ခန္းစာ မ်ား အတြက္ အခန္းတြင္း ေရာက္ရွိလာေသာ အရိုးေခါင္းအား ပထမဆံုး အၾကိမ္ အျဖစ္ ေက်းဇူးတင္မိတာ အမွန္။ အိပ္ေပ်ာ္သြားျခင္း အတြက္ အံ့အားသင့္ မိသလို၊ အိမ္မက္ထဲမွ အေၾကာင္းျပခ်က္ မရွိသည့္ ၀မ္းနည္းမႈ မ်ားကလည္း ခုထိ ကပ္ပါလာေနတုန္းမဟုတ္ပါလား။<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-fRhUU-KJsk8/Tv3ZHrFo8JI/AAAAAAAACvM/RkWEtQqCNRo/s1600/1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 294px; height: 171px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-fRhUU-KJsk8/Tv3ZHrFo8JI/AAAAAAAACvM/RkWEtQqCNRo/s400/1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691944229914865810" border="0" /></a><br />ဟုတ္သားပဲ ေရခ်မ္း ေဆးခန္းအျပန္ သြားၾကိဳရမည္။ အကၤ်ီ ကမန္းကတမ္း ၀တ္ၿပီး ကားေသာ့ ေကာက္ယူကာ ထြက္လာခဲ့သည္။ “ဖုတ္ေကာင္ -- ေသာ့ေမ့ျပန္ၿပီ --- တံခါး ဖ်က္၀င္ရတာ အၾကိမ္ေပါင္းလည္း မနည္းေတာ့ဘူး-- အမွတ္ကို မရွိဘူး” ---- အျမဲလိုလို ဆူပူေအာ္ဟစ္ေနေသာ အရိုးေခါင္းအား ဘုၾကည့္ တစ္ခ်က္ၾကည့္ၿပီး အခန္းေသာ့ပါ ယူလိုက္ၿပီး လန္းရိုဗာ ကားကို တရၾကမ္း ေမာင္းထြက္ခဲ့သည္။ အရိုးေခါင္းက သူ ့သာ မၾကည့္ျဖဴတာ ေရခ်မ္းက် ဆရာ ဆရာနဲ ့ ပါးစပ္က မခ်ေခ်။ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း အရိုးေခါင္းျဖစ္ေနတာဟု မဆီမဆိုင္ ေရရြတ္ခါ ေဒါက္တာေရခ်မ္းရဲ့ ျမိဳ့စြန္က ေဆးခန္းေလးကို ဦးတည္ ေမာင္းလာခဲ့လိုက္သည္။<br /><br />ေဒါက္တာေရခ်မ္း ---- နာမည္နဲ ့လိုက္ဖက္ေအာင္ ေအးခ်မ္းတည္ျငိမ္လွသည္။ ခုလို နယ္စပ္ျမိဳ့ကေလးမွာ မည္သူ ့ကို မဆို ေစတနာ အျပည့္နဲ ့ ကုသေပးေနေသာ ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္။ အေတြးအေခၚရင့္ၾကပ္ တည္ျငိမ္သည္။ မိမိအတြက္ကလြဲလို ့ အျခားသူမ်ား အဆင္ေျပေရး၊ သက္သာေရးကိုသာ အျမဲၾကည့္ေနတတ္သူ။<br /><br />“ဆရာမေလး ျပန္ခ်င္ ျပန္ႏွင့္ေလ --- သူငယ္ခ်င္းလာေနေလာက္ပါၿပီ -- မေစာင့္နဲ ့ေတာ့” --- သန္ ့စင္ကို တိတ္တခိုး တြယ္တာေနေသာ သူနာျပဳမေလး အိုင္းဗီ ကို ဆရာေလး ေရခ်မ္း မသိမသာ ႏွင္ထုတ္လိုက္ရသည္။ လူသားမ်ားႏွင့္ ခပ္ကင္းကင္း ေနထိုင္ျပဳမူေနရေသာ သူငယ္ခ်င္း သန္ ့စင္ ကို ၀န္ထုပ္၀န္ပိုး မျဖစ္ေစခ်င္သလို၊ အိုင္းဗီ အားလည္း ဒုကၡ မေရာက္ေစခ်င္ပါ။ သူ အကဲခတ္မိသေလာက္ သန္ ့စင္ကိုယ္တိုင္လည္း မည္သူႏွင့္မွ အေရာ၀င္ခ်င္ပံုမရ၊ သူ ့ခ်စ္သူကို သူကိုယ္တုိင္ သတ္ခဲ့မိၿပီးေနာက္ သန္ ့စင္ မွာ အခ်စ္ မရွိေတာ့ဘူးမ်ားလား ဟုပင္ ေတြးမိသည္။<br /><br />“ဟုတ္ကဲ့ ဆရာ--- ဒါဆို အိုင္းဗီ ျပန္ႏွင့္မယ္ေနာ္” ဟုဆိုကာ ကားေသာ့ေလး လက္မွာ ေ၀ွ့ရမ္းရင္း ေဆးခန္းတြင္းမွ ထြက္သြားသည္။ အိုင္းဗီ၏ ကားသံ ေပ်ာက္သြားၿပီးေနာက္ ခဏတာတြင္ လန္းရိုဗာ ကားသံႏွင့္အတူ ကားတံခါးဖြင့္သံ ပိတ္သံ ၾကားလိုက္ရသည္။ သန္ ့စင္ကို ေနာက္ေျပာင္ ခ်င္ေသာေၾကာင့္ သူေဆးခန္း အတြင္းမွာပင္ စာထိုင္ဖတ္ ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနလုိက္သည္။ ဒီေန ့ စေနေန ့ည သန္ ့စင္ အတြက္ ပါတီက်င္းပဖို ့ရာ သူ ့မွာ လက္ေဆာင္ ေသြးအိတ္ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ တစ္အိတ္ ေပးရန္ရွိေနသည္။ ယခင္ စေနေန ့ညတိုင္း ေဆးခန္းပိတ္ခ်ိန္ သူေဆးခန္းအတြင္းမွ ထြက္မလာေသးပါက သူ ့အနားသို ့ သန္ ့စင့္ ေလကဲ့သို ့ ၀ွစ္ကနည္း ေရာက္လာတတ္၏။<br /><br />သူတို ့ သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္ ရယ္ရင္းေမာရင္း ေနာက္ေျပာင္ရင္းႏွင့္ ေသြးအိတ္ကို ေဖာက္ကာ သန္ ့စင္က ရွန္ပိန္ႏွင့္ သူက ရွန္ပိန္ သီးသန္ ့ေသာက္ကာ ႏိုက္ကလပ္သို ့ သြားၾက ကခုန္ၾကကာ အတူတူ အိမ္ျပန္ၾကသည္ခ်ည္းသာ။ ဒီေန ့ေတာ့ နည္းနည္း ထူးျခားေနၿပီ။ ခဏၾကာေတာ့ ေလးကန္ေသာ ေျခသံ ႏွင့္ အတူ ေဆးခန္းတံခါး၀တြင္ သန္ ့စင္တစ္ေယာက္ ငိုက္စိုက္ ငိုက္စိုက္ႏွင့္ ေပၚလာသည္။ ေသခ်ာသည္၊ လံုး၀ကို ထူးျခားေနပါၿပီ။ “ေဟ့ေကာင့္ --- သန္ ့စင္ -- ဒီမွာ ၾကည့္စမ္း၊ ဒစ္စကိုည အတြက္ အင္အားျဖည့္ အခ်ဳိရည္ တစ္အိတ္ ရထားတယ္ေလကြာ”<br /><br />သူေျမွာက္ျပေသာ ေသြးအိတ္ကို သန္ ့စင္ တစ္ခ်က္သာ ငွဲ ့ၾကည့္ၿပီး ထိုင္ခံုေပၚ ေျခပစ္လက္ပစ္ ထုိင္ခ်လုိက္သည္။ ယခင္ဆိုလွ်င္ ေသြးအိတ္ျမင္တိုင္း လက္ကနဲ ျဖစ္သြားေသာ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ၏ မ်က္လံုးကို ျမင္ေနၾက။ ဘာမ်ားျဖစ္ေနပါလိမ့္။ သန္ ့စင္ ဟန္ေဆာင္ေနသည္ပဲ ထင္ေသာ ေဒါက္တာ ေရခ်မ္းက ေသြးအိတ္ကို သန္ ့စင္ထံ ပစ္ေပးလိုက္သည္။ “ဖတ္” ကနဲ လ်င္ျမန္စြာ ဖမ္းလုိက္ၿပီး ေဘးက စာေရးစားပြဲခံုေပၚ အသာတင္လုိက္ကာ သန္ ့စင္ စကားစလိုက္သည္။ “သူငယ္ခ်င္း --- ငါအိမ္မက္ မက္တယ္ကြာ --- အိမ္မက္ထဲမွာ ငါအရမ္းကို ၀မ္းနည္းၿပီး ေၾကာက္လန္ ့ေနခဲ့တယ္”<br /><br />ေဒါက္တာေရခ်မ္း က်ယ္ေလာင္စြာ ဟားတုိက္ရယ္ေမာလိုက္သည္။ ဒီေကာင္ေတာ့ ငါ့ လာအေၾကာင္ရိုက္ ေနျပန္ၿပီဟု ေဒါက္တာေရခ်မ္း ေတြးမိလိုက္သည္။ သူေရာ၊ သန္ ့စင္ပါ အိပ္စက္ျခင္း အိမ္မက္ မက္ျခင္း မရွိတာ ႏွစ္ေပါင္း ရာႏွင့္ ခ်ီေနၿပီမဟုတ္လား။ ေရခ်မ္းႏွင့္ သန္ ့စင္က မ်ဳိးႏြယ္စု အတူတူ မဟုတ္၊ အမွန္တကယ္ဆိုလွ်င္ ရန္ဖက္ေတြ။ ေတြ ့သည့္ေနရာမွာ ဦးသူက အၿပီးတိုင္ ေျခမႈန္းသုပ္သင္ ေနၾကသည့္ မ်ဳိးႏြယ္မ်ားသာ။ သူက လူသားမ်ားကို ေရွာင္ကြင္းၿပီး ေနစရာမလို။ ထို ့ေၾကာင့္လည္း ခြဲစိတ္ဆရာ၀န္ ဘ၀၌ ရပ္တည္ေနႏုိင္ျခင္း မဟုတ္ပါလား။<br /><br />ဆရာ၀န္ နည္းပါးလွေသာ သည္နယ္ျမိဳ့ေလးမွာ ခြဲစိတ္ဆရာ၀န္ သူကပဲ ေသြးဘဏ္ကို တာ၀န္ယူရသည္။ အဲ့သည္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္း သန္ ့စင္ အတြက္ ေသြးလိုအပ္မွာ ပူစရာ မလိုခဲ့။ သန္ ့စင္က သူ ့ကို မွီခိုေနသလို သူကလည္း သန္ ့စင္ကို မွီခိုေနရေသးသည္။ လျပည့္ညတိုင္း လူသား အသိစိတ္ကင္းလြတ္ သြားေသာ သူ ့အား သန္ ့စင္က ထိန္းေက်ာင္းေပးသည္။ လျပည့္ညတိုင္း ျမိဳ့ေလးရဲ့ အျပင္ဖက္ ေတာအုပ္မွာ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ အတိ ဆူညံေနခဲ့သည္။ လျပည့္ညတိုင္း တိရစာၦန္ဘ၀ ႏွင့္ အရာအားလံုး ဖ်က္ဆီးႏိုင္ေသာ သူ ့အတြက္ သန္ ့စင္ ကာကြယ္ရသည္။ ခြန္အားၾကီးမားလွေသာ သူ၏ တိုက္ခိုက္မႈ၌ သန္ ့စင္ တစ္ေယာက္ လည္မ်ဳိျပတ္က်လုနည္းနည္း ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္။ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ သူ လူစိတ္အျမန္ဆံုး ျပန္၀င္လာခဲ့ေသာေၾကာင့္ သန္ ့စင္ တစ္ေယာက္ လည္ပင္း ျပန္ဆက္ခ်ိန္ရခဲ့သည္။<br /><br />ဤမတူညီေသာ မ်ဳိးႏြယ္ႏွစ္ခု ေပါင္းစပ္မိျခင္းမွာ သူတို ့ႏွစ္ေယာက္၏ ထူးျခားလွစြာေသာ စိတ္ထား ခံယူခ်က္ တို ့ေၾကာင့္ ဆိုလွ်င္လည္း မမွားေပ။ သူတို ့ ႏွစ္ေယာက္ေၾကာင့္ပဲ အျမဲလုိလုိ တိုက္ခိုက္ေနၾကေသာ မ်ဳိးႏြယ္စု ႏွစ္ခု ျငိမ္းခ်မ္းေရး ရခဲ့သည္။ သူတို ့ေၾကာင့္ပဲ လူသားမ်ားကို အသက္အိုးအိမ္ ကာကြယ္ ေစာင့္ေရွာက္ေပးၾကဖို ့ မ်ဳိးႏြယ္ ႏွစ္ခုစလံုး သေဘာတူညီခဲ့ၾကသည္။<br /><br />သန္ ့စင္ကို သူစေတြ ့ခ်ိန္၀ယ္ သန္ ့စင္တစ္ေယာက္ သူ ့ကိုယ္သူ သံၾကိဳးမ်ား အထပ္ထပ္ တုတ္ေႏွာင္ကာ ေသြး အငတ္ထားၿပီး ေသအံ့မူးမူး ျဖစ္ေနခ်ိန္ျဖစ္သည္။ သန္ ့စင္တစ္ေယာက္ မိမိ၏ ပထမဆံုး ခ်စ္သူကို ကိုယ္တိုင္ လည္ေခ်ာင္းေသြးေဖာက္ကာ ေသဆံုးေစသည့္ေနာက္ က်ိမ္စာသင့္ဘ၀က ကၽြတ္ဖို ့ ၾကိဳးစားမိျခင္းသာ။ အဲ့သည္ အခ်ိန္မွာ ေရခ်မ္းကလည္း လျပည့္ည အတြက္ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ကာ လူမ်ားႏွင့္ ေ၀းရာ ေရွာင္ထြက္ခဲ့ခ်ိန္ ျဖစ္ေနသည္။ အဲ့ဒီမွာ သူတို ့ ႏွစ္ေယာက္ စကား ေျပာျဖစ္ၾကၿပီး ဆက္လက္ရွင္သန္ဖို ့ အတြက္ ျဖစ္လာခဲ့ေတာ့သည္။<br /><br />သူတို ့သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္ လက္တြဲၿပီး မ်ဳိးႏြယ္စု တိုက္ပြဲေတြမွာ တစ္ေယာက္နဲ ့ တစ္ေယာက္ ကာကြယ္ ေပးခဲ့ၾကသည္။ သူတို ့ ႏွစ္ေယာက္၏ ထူးျခားေသာ အျပန္အလွန္ ကူညီၾကသည့္ ရပ္တည္မႈ မွာ မ်ဳိးႏြယ္စု ႏွစ္ခုလံုးကို စိုးမိုးလာခ့ဲၿပီးေနာက္ ေသြးစုပ္ေကာင္မ်ဳိးႏြယ္မ်ားမွ လူသားေသြးေသာက္ျခင္း၊ သတ္ျဖတ္ျခင္းမ်ား တင္းၾကပ္စြာ တားျမစ္လုိက္ၾကသည္။ ေရခ်မ္းတို ့ မ်ဳိးႏြယ္မ်ားမွလည္း ေသြးစုပ္ကာင္မ်ားႏွင့္ တုိက္ခိုက္ျခင္းကို ေရွာင္ကာ တတ္ႏိုင္သမွ် ကူညီၾကရန္ သေဘာတူညီမႈ မ်ား ရခဲ့ၾကေလသည္။<br /><br />သန္ ့စင္တစ္ေယာက္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ေဒါက္တာ ေရခ်မ္းကို လွမ္းၾကည့္လုိက္မိသည္။ အိမ္မက္အေၾကာင္း ဆက္ေျပာျပလိုေသာ္လည္း တစ္ေနကုန္ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ေနေသာ သူငယ္ခ်င္း ေရခ်မ္းကို အားနာမိေသာေၾကာင့္ အပန္းေျဖဖို ့သာ သြားရန္ ဆံုးျဖတ္လုိက္ပါသည္။ ထို ့ေနာက္ ေရခ်မ္းႏွင့္ သူ ရွန္ပိန္ အနည္းငယ္ေသာက္ကာ ျမိဳ့တြင္းက အပန္းေျဖ ကပြဲရံုမ်ားသို ့ ဦးတည္လိုက္ၾကသည္။<br /><br />စကားတစ္ေျပာေျပာျဖင့္ ထြက္ခြာသြားေသာ သူတို ့ ၂ ေယာက္မွာ ေတာအုပ္ အကြယ္မွ ၎တို ့အား တိတ္တဆိတ္ ပုန္းကြယ္ ၾကည့္ရႈ ့ေနေသာ ၀ိဥာဥ္ တစ္ခုကို သတိ မထားမိခဲ့ပါေပ။ ထို၀ိဥာဥ္သည္ကား ငိုရႈိက္လ်က္ေန၏။ ကိုးကြယ္ရာမဲ့ ညိဳးႏြမ္းလို ့ ေန၏။ ရွင္သန္ျခင္းအတြက္ ျပင္းျပေသာ ဆႏၵတစ္စံုျဖင့္ အရာရာကို ေစစား သြားလာေနေသာ ထို၀ိဥာဥ္မွာ မည္သူနည္း။ ဘာ့အတြက္ေၾကာင့္ သူတုိ ့ ၂ ေယာက္အား ေစာင့္ၾကည့္ေနရပါသနည္း။<br /><br />Photos from Google.com, ဆက္ပါဦးမည္........<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/111790925828904322-6173288512597457807?l=www.justice999burma.com' alt='' /></div>...အလင္းစက္မ်ားhttp://www.blogger.com/profile/17251203852165364649noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-111790925828904322.post-46556302313429399622011-12-26T16:00:00.003+07:002011-12-26T16:28:02.632+07:00<div style="text-align: justify;">Christmas 25th မွာ ဟိုဟုိသည္သည္ ေလ်ာက္လည္ရင္း ဓါတ္ပံုေတြ ရိုက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲ့သည္ အထဲကမွ ၾကည့္လုိ ့ ေကာင္းမယ္ ထင္တာေလးေတြ တင္ေပးလုိက္ပါတယ္ဗ်ာ။ စိတ္အပန္းေျပ ၾကည့္ရႈႏိုင္ပါတယ္။ အစ္ကို အစ္မေတြ ဆီမွာ ၾကည္ႏူးစရာ ေကာင္းတဲ့ ပံုေလးေတြ ရွိခဲ့ရင္ ရွယ္ေပးၾကဖုိ ့ အၾကံျပဳပါတယ္။ က်ေနာ့ ပံုမ်ားကိုလည္း ၾကိဳက္တာမ်ား ရွိပါက (ကြာလတီ မေကာင္းေသာ္ျငားလည္း) ယူလိုက ခြင့္ေတာင္းစရာ မလိုပဲ ယူႏိုင္ပါေၾကာင္း၊ Facebook မွာလည္း တင္ထားပါ ေၾကာင္းဗ်ာ။<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-uTupNs8zHS8/Tvg4EHeBTUI/AAAAAAAACsI/chqfxMeWlHE/s1600/IMG_1322.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-uTupNs8zHS8/Tvg4EHeBTUI/AAAAAAAACsI/chqfxMeWlHE/s400/IMG_1322.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5690359772558216514" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">Siam Paragon ေရေအာက္ကမာၻေရွ့က ခ်စ္စရာ ထုိင္းမေလးပါ။<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-dE6cDHAQ9vg/Tvg4FOPOGTI/AAAAAAAACsk/jOS27fL3IjY/s1600/IMG_1335.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-dE6cDHAQ9vg/Tvg4FOPOGTI/AAAAAAAACsk/jOS27fL3IjY/s400/IMG_1335.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5690359791555057970" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">အဲ့သည္ ခ်စ္စရာ ေကာင္မေလး ၂ ေယာက္ကို ရိုက္ခ်င္လုိ ့ သူတို ့ အျငိမ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ကို မနည္း ေစာင့္လုိက္ရတယ္။<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-P3WvQn5mUCU/Tvg4F9tbvfI/AAAAAAAACss/jLmZQ7LSEGs/s1600/IMG_1350.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-P3WvQn5mUCU/Tvg4F9tbvfI/AAAAAAAACss/jLmZQ7LSEGs/s400/IMG_1350.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5690359804298247666" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">ခရစၥမတ္ဘိုးဘိုးႀကီးနဲ ့ သူ ့ရဲ့ သမင္လွည္းေလးပါ။<br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-mfxLTcvHlvs/Tvg4GMlCs7I/AAAAAAAACs0/Zz873VUBLZM/s1600/IMG_1359.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-mfxLTcvHlvs/Tvg4GMlCs7I/AAAAAAAACs0/Zz873VUBLZM/s400/IMG_1359.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5690359808289584050" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">Performance တစ္ခုပါ။ ေရေဘးအတြက္ အလွဴခံဖုိ ့လုိ ့ ထင္ပါတယ္။<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-kPngsXFhcCI/Tvg4EqqZoBI/AAAAAAAACsU/lSQn6kjy4VQ/s1600/IMG_1324.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-kPngsXFhcCI/Tvg4EqqZoBI/AAAAAAAACsU/lSQn6kjy4VQ/s400/IMG_1324.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5690359782005383186" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">ေရေအာက္ကမာၻက ခရစၥမတ္ ငါးမန္း ဘုိးဘိုးႀကီးဗ်။<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-0V3IPb0Gu5Q/Tvg4x4n3GjI/AAAAAAAACt8/Xzwq_lM01rc/s1600/IMG_1386.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-0V3IPb0Gu5Q/Tvg4x4n3GjI/AAAAAAAACt8/Xzwq_lM01rc/s400/IMG_1386.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5690360558846941746" border="0" /></a>Dancing Fountain<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-_9rNBjuw8h4/Tvg5yHER-gI/AAAAAAAACuo/tcJqp6hZhOE/s1600/IMG_1445.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-_9rNBjuw8h4/Tvg5yHER-gI/AAAAAAAACuo/tcJqp6hZhOE/s400/IMG_1445.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5690361662235867650" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">Dancing Fountain.<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-h7Zo1dVr7yI/Tvg5x2LnqfI/AAAAAAAACuc/PVXP63_u1zc/s1600/IMG_1408.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-h7Zo1dVr7yI/Tvg5x2LnqfI/AAAAAAAACuc/PVXP63_u1zc/s400/IMG_1408.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5690361657703246322" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">Central World ေရွ့က Christmas Tree.<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-4TXA8VwXQ3o/Tvg5xTQi6mI/AAAAAAAACuQ/WtlFd_02LJU/s1600/IMG_1405.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-4TXA8VwXQ3o/Tvg5xTQi6mI/AAAAAAAACuQ/WtlFd_02LJU/s400/IMG_1405.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5690361648328665698" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">Central World ေရွ့မွာပါပဲ။<br /><br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-PsvBsmBI5ME/Tvg5xSOWzjI/AAAAAAAACuE/9wlhs5Cs7dw/s1600/IMG_1399.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-PsvBsmBI5ME/Tvg5xSOWzjI/AAAAAAAACuE/9wlhs5Cs7dw/s400/IMG_1399.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5690361648051047986" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">Singing Christmas Song<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/--ndexUMlBD0/Tvg4xk-7msI/AAAAAAAACts/ChyxyQOwfj4/s1600/IMG_1384.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/--ndexUMlBD0/Tvg4xk-7msI/AAAAAAAACts/ChyxyQOwfj4/s400/IMG_1384.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5690360553574996674" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">Balloon For Different National Flags. Where is Myanmar? :P<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-O2T3JVdWFUU/Tvg4xT0I6KI/AAAAAAAACtg/36Qnbf9dOjw/s1600/IMG_1379.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-O2T3JVdWFUU/Tvg4xT0I6KI/AAAAAAAACtg/36Qnbf9dOjw/s400/IMG_1379.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5690360548966328482" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">Christmas Trees near Chit Lon BTS Station.<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-zRssGhBVCsw/Tvg4w6M6o-I/AAAAAAAACtU/qdZTJ_8jgkI/s1600/IMG_1377.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-zRssGhBVCsw/Tvg4w6M6o-I/AAAAAAAACtU/qdZTJ_8jgkI/s400/IMG_1377.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5690360542090929122" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">Singing on Sky Walk<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-ibz5iI8gLZg/Tvg4w7lD0gI/AAAAAAAACtI/QsGeKokHq4Y/s1600/IMG_1372.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-ibz5iI8gLZg/Tvg4w7lD0gI/AAAAAAAACtI/QsGeKokHq4Y/s400/IMG_1372.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5690360542460629506" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">Some kind of attraction.<br /><br /></div><div style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-tWA2wvgifB8/Tvg5yn5YQOI/AAAAAAAACu0/-enkSDkAZwY/s1600/IMG_1457.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-tWA2wvgifB8/Tvg5yn5YQOI/AAAAAAAACu0/-enkSDkAZwY/s400/IMG_1457.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5690361671048511714" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">Creation for Environmental Sanitation. (Build with used Plastic Bottle)<br /><br /><div style="text-align: justify;">Christmas ကာလ ၿပီးဆံုးေပမယ့္ New Year ကာလ ေစာင့္ၾကိဳလို ့ေနပါတယ္။ ေနာင္ႏွစ္ ၂၀၁၂ မွာ က်ေနာ္တို ့ ေတြ စိတ္သစ္ လူသစ္နဲ ့ အရာအားလံုး စိတ္ၾကည္လင္ ၊ ရိုးသားစြာနဲ ့ အသစ္တဖန္ ျပန္စတင္ႏိုင္ ၾကပါေစလို ့ ဆႏၵျပဳလိုက္ရ ပါတယ္ခင္ဗ်ား။ ျမန္မာျပည္ႀကီး အျမန္ဆံုး ေအးခ်မ္း၊ သာယာ၊ တိုးတက္ ပါေစ၊ ျမန္မာျပည္သားမ်ား စည္းလံုးညီညႊတ္စြာနဲ ့ ေကာင္းမြန္ေသာ အနာဂတ္သို ့ လွမ္းႏိုင္ၾကပါေစသား။<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/111790925828904322-4655630231342939962?l=www.justice999burma.com' alt='' /></div>...အလင္းစက္မ်ားhttp://www.blogger.com/profile/17251203852165364649noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-111790925828904322.post-71124478681510138112011-12-24T18:11:00.006+07:002011-12-24T18:24:59.931+07:00<div style="text-align: center;">Celine Dion ရဲ့ Happy Christmas (War is over)<br /><br /><iframe src="http://www.youtube.com/embed/51bO1CVPWRA" allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" width="420"></iframe><br /><br />ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ X-Mas ေလး ျဖစ္ၾကပါေစဗ်ာ။<br /><br />ျမန္မာ့စိတ္ရင္း ျမန္မာရႈ့ခင္း (ဦး၀င္းဦး)<br /><br /><iframe src="http://www.youtube.com/embed/Rrq7PZ8A3HQ" allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" width="420"></iframe><br /><br />ျမန္မာျပည္အတြက္ေရာ ေကာင္းျမတ္တဲ့ ႏွစ္သစ္ ျဖစ္ပါေစသား။<br /><br />မဂၤလာက်က္သေရနဲ ့ ျပည့္စံုတဲ့ မဂၤလာဆုေတာင္း သီခ်င္းေလးပါ (ရတနာဦး)<br /><br /><iframe src="http://www.youtube.com/embed/jWRmBg9jZlA" allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" width="420"></iframe><br /><br />မဂၤလာ အေပါင္းနဲ ့ ျပည့္စံုၾကပါေစဗ်ာ။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/111790925828904322-7112447868151013811?l=www.justice999burma.com' alt='' /></div>...အလင္းစက္မ်ားhttp://www.blogger.com/profile/17251203852165364649noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-111790925828904322.post-14788779168595806372011-12-20T21:49:00.001+07:002011-12-20T22:02:21.706+07:00<div style="text-align: justify;"><br />အေမရိကန္ႏိုင္ငံသူ -- အမာသိုင္းပညာရွင္ ေဒၚဟီလာရီ ကလင္တန္ -- ျမန္မာျပည္ကို လာေရာက္ၿပီးေနာက္ တရုတ္ျပည္မႀကီးမွ --- အေပ်ာ့သိုင္းသမားႀကီး ဦး၀မ္က်ားေပါင္ --- လည္း ျမန္မာျပည္ကို မၾကာမီ အသဲအသန္ လာေရာက္မည္ဟု သတင္းဖတ္ရႈရပါတယ္။ ဦး၀မ္က်ားေပါင္ဆိုတာ တရုတ္ျပည္မႀကီးရဲ့ အထင္ကရ သိုင္းပညာရွင္ တစ္ဦး ျဖစ္တဲ့ အေလ်ာက္ တပည့္တပန္းလည္း ေပါမ်ားလွပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ ့ရဲ့ ဘဘႀကီး ကိုယ္တိုင္ ယခင္ အခ်ိန္က သူ ့ရဲ့ ေမြးစား သိုင္းပညာရွင္ ျဖစ္ခဲ့တာမို ့ ယခုတစ္ေခါက္ လာေရာက္မယ့္ ခရီးစဥ္ အေပၚ က်ေနာ့ အေနနဲ ့ ရတက္ မေအး ျဖစ္ရတာ အမွန္ပါပဲ။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br />အေပ်ာ့သိုင္းသမားႀကီး ဦး၀မ္က်ားေပါင္ရဲ့ ---- တုန္ ့ဖုန္းပုပိုက္ သိုင္းပညာ --- ကို ဘဘႀကီးက ဆက္ခံၿပီး၊ --- ေရခဲ လက္၀ါး သိုင္းပညာ --- ကိုေတာ့ ဘဘႀကီးရဲ့ အိမ္သူ သက္ထား ျဖစ္သူ --- ေမေရွာက္ကြိဳင္ကြိဳင္က ဆက္ခံခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဤေနရာမွာ တုန္းဖုန္းပုပိုက္ သိုင္းပညာ ဆိုတာကို မသိတဲ့ လူေတြ အဖို ့ အနည္းငယ္ ေျပာျပလိုတာက “သိုင္းေလာက စိမ္ေခၚသံ” သိုင္းကားအရွည္ႀကီးထဲက တုန္းဖုန္းပုပိုက္ ဆိုတဲ့ ေရႊအပ္ပစ္ သိုင္းပညာရွင္ႀကီး တစ္ေယာက္ အေၾကာင္း ပါ။ သူဟာ တစ္ခ်ိန္က ေယာက်ၤား စင္စစ္ ျဖစ္ေပမယ့္ အဲ့သည္ သိုင္းပညာကို က်င့္ဖို ့ ရာ ဟိုဒင္း ဟိုဟာကို ျဖတ္မွ က်င့္ယူရႏိုင္တာမို ့ ဟိုဒင္း ဟိုဟာကို ျဖတ္ထား ခဲ့ၿပီးေနာက္ အဲ့သည္ သိုင္းပညာကို တဖက္ကမ္းခတ္ တတ္ေျမာက္ခဲ့သူပါ။ သူ ့ရဲ့ ဇာျခည္ထိုး ေရႊအပ္ေတြကို တစ္စကၠန္ ့အတြင္း ေထာင္နဲ ့ ခ်ီကာ ပစ္လႊတ္ႏိုင္သလုိ တခဏ ခ်င္းမွာ ရန္သူေပါင္း ေသာင္းနဲ ့ ခ်ီၿပီး ေျခမႈန္းပစ္ႏိုင္ပါတယ္။ (အတြင္းရပ္ကြက္ ေျပာစကားေတြအရ ဘဘႀကီးလည္း ဒီလို တတ္ေနၿပီလို ့ သိရပါတယ္)<br /><br />ေမေရွာက္ကြိဳင္ကြိဳင္ရဲ့ ေရခဲ လက္၀ါး သိုင္းပညာကေတာ့ တစ္စကၠန္ ့ အတြင္းမွာ လူေပါင္းရာနဲ ့ ခ်ီၿပီး ေအးခဲ သြားေအာင္ တုိက္ခိုက္ႏိုင္ပါတယ္။ (အခု သူမကို ရန္ကုန္မွာ မီးျပတ္တဲ့အခါ ေရခဲစက္မွာ အလုပ္လုပ္ဖို ့ လုပ္ငန္းရွင္ေတြ ကမ္းလွမ္းထားပါတယ္)။ ေနာက္ဆံုး ရရွိတဲ့ သတင္းအရ တုန္ ့ဖုန္းဘဘႀကီးကို ခ်ည္မွ်င္နဲ ့ အထည္ဌာနမွာ ပိုးထည္ ရက္လုပ္ေပးဖုိ ့ အလုပ္ေခၚစာ ေပးပို ့ ထားပါတယ္တဲ့ဗ်ာ။ လစာကေတာ့ ညွိေနၾကတုန္းပဲ ျဖစ္မွာပါ။<br /><br />တုန္းဖုန္းဘဘႀကီးနဲ ့ ေမေရွာက္ကြိဳင္ကြိဳင္ တို ့ ရဲ့ သားတပည့္ ကိုရင္ေျပာင္ေျပာင္ ကေတာ့ ဘယ္လို သိုင္းပညာေတြ တတ္ေျမာက္ထားတယ္ ဆိုတာ လက္ရွိ အေျခအေနမွာ ခန္ ့မွန္းရ ခက္ေနပါတယ္။ အမာသိုင္းပညာရွင္ ေဒၚဟီလာရီ ကလင္တန္ဆီက အကြက္ဆန္း အခ်ဳ့ိေၾကာင့္ အေပ်ာ့သိုင္းပညာရွင္ ဦး၀မ္က်ားေပါင္ အထိတ္တလန္ ့ ျဖစ္ခဲ့ရတာ မွန္ေပမယ့္၊ ပညာရွင္ ပီသစြာ အပူရုပ္ကို လူလုပ္ၿပီး အတြင္းအားနဲ ့ ထြက္မက်ေအာင္ ညွစ္ထားႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ဒီတစ္ေခါက္မွာေတာ့ ဦး၀မ္က်ားေပါင္ဟာ သူ ့တပည့္ျဖစ္သူ တုံးဖုန္းဘဘႀကီး၊ ေမရွာက္ကြိဳင္ကြိဳင္နဲ ့ ကုိရင္ေျပာင္ေျပာင္ တို ့ ကို သူရဲ့ ေနာက္ဆံုး ပညာကုန္ျဖစ္တဲ့ --- “ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးနဲ ့ နံ သိုင္းပညာ” --- ကို ပညာစဥ္ တက္ေပးဖုိ ့ရာ လာေရာက္မွာ ျဖစ္တယ္လို ့ ေအာ္ခ်င္ရာေအာ္ သတင္းရပ္ကြက္မွ အတိအက် ၾကားသိရပါတယ္။<br /><br />နဂိုကထည္းကမွ ထိပ္အသီး သိုင္းသမားေတြ ျဖစ္ေနတာ အျပင္ “ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးနဲ ့ နံ” သိုင္းပညာကိုပါ ထပ္သင္ ၾကမယ္ ဆိုရင္ျဖင့္ က်ေနာ္ ေလသိုင္းသမားေလး ကိုကိုလတ္ ဘာမွ တတ္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ အဲ့ဒီေတာ့ခါ သူတို ့ ရဲ့ ပညာေတြကို အံတုဖို ့ရာ က်ေနာ့မွာ သိုင္းက်မ္းႀကီးေတြကို အသဲ အသန္ လိုက္လွန္ဖတ္ရႈ ရပါေတာ့တယ္ဗ်ာ။ ေတြ ့ခဲ့ပါၿပီ။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ အေပ်ာ့ဆြဲ ၀မ္က်ားေပါင္၊ တုန္းဖုန္းဘဘႀကီး၊ ေမေရွာက္ကြိဳင္ကြိဳင္ နဲ ့ သားတပည့္ ကိုရင္ေျပာင္ေျပာင္ တုိ ့ ကို ယွဥ္ႏိုင္ဖုိ ့ရာ --- “ေရလႊာ ဓါးသိုင္း” --- ႀကီးကို ေတြ ့ခဲ့ရပါၿပီဗ်ာ။<br /><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-1yUr4Pl6Z1I/TvCd0J3YD_I/AAAAAAAACrQ/S_GhEbDK0yM/s1600/2011-12-20_210937.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 207px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-1yUr4Pl6Z1I/TvCd0J3YD_I/AAAAAAAACrQ/S_GhEbDK0yM/s400/2011-12-20_210937.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5688219848695877618" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">Dark Stone Assassin ျဖစ္တလဲ၊ လူသာမန္ ဘ၀နဲ ့ မီရွဲရိုး။<br /></div><br />--- Reign of Assassins - 2010 --- ထဲမွာ ၿဗိတိသွ် အေခၚ --- “Water Shedding Maneuver”--- လို ့ ေခၚဆိုတဲ့ (က်ေနာ့ ဘာသာ အျပန္) “ေရလႊာဓါးသိုင္း” ကို ေတြ ့ရွိခဲ့ပါေတာ့တယ္။ ေရလႊာခြဲျဖာ သိုင္းပညာ ဆို ရွည္ေၾကာ ေနမွာစိုးလို ့ “ေရလႊာဓါးသိုင္း” လိုပဲ အမည္သညာ ေပးလုိက္ပါတယ္။ အဲ့ဒီ လွ်ဳိ့၀ွက္လူသတ္သမားအဖြဲ ့မွာ ေခါင္းေဆာင္ ေရႊဘီးသိုင္းပညာရွင္နဲ ့ ေနာက္လုိက္ေတြ ျဖစ္တဲ့ ေမွာ္သိုင္းဆရာ၊ လက္နက္ပုန္းသိုင္းသမား၊ ၀ါးတားရွီးဒင္းသိုင္းသမ (သို ့မဟုတ္) ေရလႊာဓါးသိုင္း ပညာရွင္ အမ်ဳိးသမီးတုိ ့ ပါ၀င္ၾကပါတယ္။<br /><br />ထူးျခားတာက သူတို ့ရဲ့ ေခါင္းေဆာင္ဟာ နန္းေတာ္ထဲက “ကုန္းကုန္းႀကီး” (ကုန္းကုန္းကြကြ ေနတဲ့သူမဟုတ္) ျဖစ္ေနတာပါပဲ။ ဒါကိုလည္း သူ ့ရဲ့ ဂုိဏ္းသားေတြ မသိခဲ့ရပါဘူး။ အဲ့ဒီေခတ္ကာလက တရုတ္ျပည္ႀကီးမွာ ေရပန္းစားေနတဲ့ အေၾကာင္းကေတာ့ အိႏၵိယ ႏိုင္ငံက လာၿပီး တရုတ္ျပည္မွာ အနိစၥ ေရာက္ခဲ့တဲ့ ဆာဒူးႀကီး -- (ျမန္မာျပည္က ဆာဒူးႀကီးဟု မမွတ္ယူပဲ အက်င့္သီလ မြန္ျမတ္သူ ဟုသာ ယူဆရန္- ဤကား စကားခ်ပ္တည္း)-- တစ္ပါးရဲ့ မပုတ္မသိုး ခႏၶာကိုယ္ေပတည္း။<br /><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-vj7ZItyL_Gg/TvCdz_38iTI/AAAAAAAACq8/M8-snY_EEhM/s1600/2011-12-20_210637.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 220px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-vj7ZItyL_Gg/TvCdz_38iTI/AAAAAAAACq8/M8-snY_EEhM/s400/2011-12-20_210637.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5688219846013913394" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">ဖိုက္တင္ခ်ေနရင္း အပ္ေတြ ထြက္ထြက္လာတတ္တဲ့ လက္နက္ပုန္း သိုင္းသမား<br /><br /></div>အဲ့ဒီ မပုတ္မသိုး ခႏၶာကိုယ္ကို လိုခ်င္သူမ်ားကေတာ့ ကုန္းကုန္းႀကီးတုိ ့ အဖြဲ ့ အျပင္ မင္းစိုးရာဇာ၊ သူေဌးသူၾကြယ္မ်ားနဲ ့ သိုင္းပညာရွင္ အားလံုးပါပဲ။ အစားအေသာက္ဆို --- ဖြတ္ပဒပ္ တီေကာင္ အျပင္ ပိုးေလာက္ပါ မခ်န္--- တြယ္တတ္တဲ့ ကိုေရႊေပါက္ေဖာ္ မ်ားက အေလာင္းေကာင္ကိုလည္း အလြတ္ မေပးခဲ့ပါဘူး။ အဲ့ဒီ အေလာင္းကို --- သိုင္းပညာ ေလ့က်င့္ဖုိ ့၊ အသက္ရွည္ဖို ့၊ အတြင္းအားေကာင္းေစဖုိ ့၊ မသန္ မစြမ္းတဲ့ ကိုယ္အဂၤါ အစိတ္ အပိုင္းေတြ သန္စြမ္းလာေစဖုိ ့--- စတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ အမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ ့ လုလုိက္ သတ္လုိက္ၾကတာ ကုန္းကုန္းႀကီးတို ့ အဖြဲ ့ -- ဆာဒူးႀကီးရဲ့ ခႏၶာကိုယ္ တစ္ပိုင္း” ကို ရသြားတဲ့ အထိပါပဲ။<br /><br />အဲ့သည္ ခႏၶာကိုယ္ တစ္ပိုင္းကို မင္းစိုးရာဇာ တစ္ေယာက္အိမ္ကေန သူတို ့ အဖြဲ ့ သတ္ျဖတ္ၿပီးယူခဲ့ပါတယ္။ အဲ့သည္အိမ္က သားဟာ သိုင္းပညာေတာ္ေပမယ့္ အမ်ားနဲ ့ တစ္ေယာက္မို ့ ေနာက္ဆံုးမွာ လက္နက္ပုန္းသိုင္းသမားရဲ့ ဓါးနဲ ့ ဘယ္ဖက္ ရင္အံုကို ထိုးစုိက္ခံလိုက္ရပါေတာ့တယ္။ သို ့ေသာ္ ဇတ္လုိက္ ျဖစ္ေလတာမို ့ သူ ့ရဲ့ ႏွလံုးဟာ ဘယ္ဖက္ရင္အံုမွာ ရွိမေနပဲ ဒါရိုက္တာရဲ့ အလိုက် ညာဖက္ ေရာက္ေနတဲ့ အတြက္ ဘယ္သူမွ မသိေအာင္ အသက္ခ်မ္းသာရာ ရခဲ့ပါေတာ့တယ္။ ဒန္ ဒန္ ဒန္... :P<br /><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-_9tV6un-UYU/TvCeK9n0A0I/AAAAAAAACr8/mOleTo9gHRM/s1600/2011-12-20_213459.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 226px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-_9tV6un-UYU/TvCeK9n0A0I/AAAAAAAACr8/mOleTo9gHRM/s400/2011-12-20_213459.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5688220240546366274" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">သိုင္းခ်ခါနီးမွ ဓါးေသြးေနတဲ့ ဇတ္လိုက္ေက်ာ္။<br /><br /></div>ဆာဒူးႀကီး တစ္ပိုင္း --- (၀ီစကီ တစ္ပိုင္း ႏွင့္ လံုး၀ မတူပါ၊ သန္ရာ သန္ရာ မေတြးၾကေစလို) --- ကို ရွိၿပီးေနာက္ ေရလႊာဓါးသိုင္းသမ ဟာ အဲ့ဒီ ခႏၶာကိုယ္ တစ္ပိုင္းကို အပိုင္စီးလုိက္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ေရလႊာဓါးသိုင္းသမ အေၾကာင္း အနည္းငယ္ ေျပာဖုိ ့ လိုလာပါၿပီ။ သူမဟာ ဒီလွ်ဳိ့၀ွက္ အဖြဲ ့အစည္းရဲ့ တစ္ဦးတည္းေသာ ေရလႊာဓါးပိုင္ရွင္ ျဖစ္ပါတယ္။ သူမရဲ့ သိုင္းပညာဟာ အျခားအဖြဲ ့ ၀င္ေတြ ျဖစ္တဲ့ ေမွာ္သိုင္းသမား၊ လက္နက္ပုန္းသိုင္းသမားေတြ ဘယ္လိုမွ ယွဥ္လို ့ မရေလာက္ေအာင္ ျမင့္မားလွပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီသိုင္းပညာကို အဖြဲ ့ေခါင္းေဆာင္ ကုန္းကုန္းႀကီး က သင္ေပးခဲ့တာ ျဖစ္တဲ့ အတြက္ ကုန္းကုန္းႀကီးသာ ဟာကြက္ လစ္ကြက္ေတြကို သိပါတယ္တဲ့ဗ်ာ။ ကုန္းကုန္းႀကီး ေရလႊာသိုင္းသမ ကို --- “မင္းဟာ ေရလႊာသိုင္းမွာ Master မျဖစ္ႏိုင္ဘူး၊ မင္းထက္ ကၽြမ္းက်င္တဲ့ သူေပၚလာခဲ့ရင္ မင္းဘ၀ နိဂံုးျဖစ္ၿပီပဲ” --- လို ့ ေျပာခဲ့ဖူးပါတယ္။ သူ ့ေျပာစကားအရ ေရလႊာသိုင္းမွာ ဟာကြက္ လစ္ကြက္ ၄ ကြက္ရွိပါတယ္တဲ့။ (က်ေနာ္လည္း လုိက္ရွာတာပဲ ဘယ္နားမွာမွ ဟာေနတာ မေတြ ့ေပါင္)<br /><br />ဒီလိုနဲ ့ ဆာဒူးႀကီး တစ္ပိုင္းကို ထမ္းပိုးၿပီး သြားလာေရွာင္တိမ္းေနတဲ့ ေရလႊာဓါးသိုင္းသမဟာ သူ ့လမ္းမွာ လာပိတ္ဆို ့သူ မွန္သမွ်ကို ရက္ရက္စက္စက္ သတ္ျဖတ္ျပစ္ပါေတာ့တယ္။ သိုင္းပညာ ထိပ္တန္းေရာက္ေနေလေတာ့ ဘယ္သူမွ သူ ့လက္ထဲက ဆာဒူးႀကီးကို မလုႏိုင္ေသးပါဘူး။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ သူ ့ဘ၀ရဲ့ တစ္ဆစ္ခ်ဳိးကို ေတြ ့လုိက္ရပါေတာ့တယ္။ သူ ့ရဲ့ အလွကို နစ္မြန္းၿပီး သူမကို လူသတ္ဘ၀က လြတ္ေစခ်င္နဲ ့ ေရွာင္လင္ ဘုန္းေတာ္ႀကီး တစ္ပါးဟာ သူ ့အသက္နဲ ့ ရင္းၿပီး သူမကို ေျပာင္းလဲေစခဲ့ပါတယ္။ ေရွာင္လင္ဘုန္းႀကီးဟာ သူမရဲ့ ဟာကြက္လစ္ကြက္ေတြကို ေထာက္ျပေပးရင္း သူမရဲ့ ဓါးနဲ ့ပဲ ေသဆံုးခဲ့ရတာမို ့ ေရလႊာဓါးသိုင္းသမ ဟာ အဲ့ဒီအခ်ိန္က စလို ့ လံုး၀ ေျပာင္းလဲခဲ့ပါေတာ့တယ္ဗ်ာ။<br /><br /><div style="text-align: justify;">အတိုခ်ဳံးေျပာရရင္ သူမဟာ သူမရဲ့ မ်က္ႏွာကို Plastic Surgery နည္းနဲ ့ --- (တရုတ္ျပည္မွာ ဟိုးႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကထည္းက Cosmetic Surgery ေတြ ေပၚထြန္းခဲ့ပံုပါပဲ) --- ေမွ်ာ့ေတြနဲ ့ ပါးရိုးေမးရိုး ေတြကို စားျပစ္ၿပီး Reconstructive Surgery လုပ္လိုက္ တဲ့ေနာက္မွာေတာ့ မင္းသမီး မီရွဲယိုး ျဖစ္တလဲ သာမန္ အရပ္သူေလး ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ ကံၾကမၼာရဲ့ အလွည့္အေျပာင္းအရ မီရွဲယိုးကို ကုသေပးခဲ့တဲ့ သမားေတာ္ဟာ မီရွဲယိုး သတ္ခဲ့တဲ့ မင္းစိုးရာဇာအိမ္က သား ကို မေသမရွင္ ေကာက္ရခဲ့ၿပီး သူ ့ကိုပါ မ်က္ႏွာ အသစ္ေျပာင္းေပးခဲ့ျပန္ပါတယ္။<br /><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-UBVk96rDTBc/TvCd0-AwMLI/AAAAAAAACrs/K-AF5a_vWDc/s1600/2011-12-20_213246.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 253px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-UBVk96rDTBc/TvCd0-AwMLI/AAAAAAAACrs/K-AF5a_vWDc/s400/2011-12-20_213246.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5688219862693851314" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;"> ေရႊဘီးသိုင္းသမား ကုန္းကုန္းႀကီးနဲ ့ အျပိဳင္ဖိုက္ေနတဲ့ မီရွဲယိုး<br /><br /></div>ျမိဳ့တစ္ျမိဳ့မွာ အေျခခ်ေနတဲ့ ေရလႊာဓါးသိုင္းသမ မီရွဲယိုးဟာ မိမိရဲ့ ရန္သူနဲ ့ ခ်စ္ၾကိဳက္မိၿပီး လက္ထပ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ တစ္ေန ့ဘဏ္ကို ဓါးျပတုိက္တဲ့ အခါ ရန္သူ လင္ေယာကၤ်ားကို သိုင္းတတ္မွန္း မသိေလတဲ့ မီရွဲယိုးဟာ ေယာကၤ်ားကို ကာကြယ္ဖုိ ့ သိုင္းပညာကို ထုတ္သံုး မိရာက သူ ့ကို ေျခရာခံေနတဲ့ ကုန္းကုန္းႀကီးတု ိ့ အဖြဲ ့ကို မီးက်ည္ျပလုိက္မိသလို ျဖစ္သြားပါတယ္။<br /><br />စိတ္ဓါတ္ေျပာင္းလဲသြားတဲ့ တစ္ခ်ိန္က လူသတ္သမ ေရလႊာဓါးသုိင္းသမားဟာ ကုန္းကုန္းႀကီးတုိ ့ကို မိမိ ခုိးယူထားတဲ့ ဆာဒူးႀကီး တစ္ပိုင္း ျပန္ေပးၿပီး၊ သူ ့ဘ၀ကို လ်စ္လ်ဴရႈေပးဖုိ ့ ေတာင္းဆိုပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တိုက္ရင္း ခိုက္ရင္း သတ္ရင္း ပုတ္ရင္းက သူ ့ဆရာ ကုန္းကုန္းႀကီး နဲ ့ ေတြ ့တဲ့အခါ ဟာကြက္ လစ္ကြက္ေတြ ရွိေနတာမို ့ ရႈံးနိမ့္ၿပီး အိမ္ကို ျပန္ေျပးလာပါတယ္။ အဲ့ဒီမွာ အညၾတဟန္ေဆာင္ထားတဲ့ မင္းစိုးရာဇာရဲ့ သား တစ္စခန္းထလုိက္တာ လက္နက္ပုန္း သိုင္းသမား ေသပါေလေရာလားဗ်ာ။ (အိမ္ကို ျပန္ေျပးလာတဲ့ မီရွဲယိုး ေသြးထြက္လြန္ၿပီး သတိေမ့ေနသည္)။<br /><br />ေရလႊာဓါးသိုင္းသမရဲ့ လင္ေယာကၤ်ား ျဖစ္တလဲ မင္းစုိးရာဇာရဲ့ သားဟာ သူ ့ရဲ့ မိန္းမ ေရလႊာဓါးသိုင္းသမ နဲ ့ လက္က်န္ ကုန္းကုန္းႀကီးတုိ ့ ကို ေျခမႈန္းဖုိ ့ရာ သခၤ်ဳိင္းမွာ ေစာင့္ေနခဲ့ပါတယ္။ ဆာဒူးႀကီးရဲ့ ခႏၶာကိုယ္ တစ္ခုလံုးကို ရသြားေလတဲ့ ကုန္းကုန္းႀကီးဟာ သူ ့ရဲ့ မသန္စြမ္းေတာ့တဲ့ ကုန္းကုန္းဘ၀ ကို ျပန္လည္ ျပဳျပင္ ခြဲခ်ဳပ္ ျဖတ္ေတာက္ၿပီး Implant လုပ္ပါေတာ့တယ္။ (မေျပာတတ္ေတာ့ဘူး ကိုယ္ဖာသာၾကည့္ၾကေတာ့)<br /><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-IHj79lSrMJY/TvCdzyxSSnI/AAAAAAAACrE/XeJs4sx-ZjY/s1600/2011-12-20_210833.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 289px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-IHj79lSrMJY/TvCdzyxSSnI/AAAAAAAACrE/XeJs4sx-ZjY/s400/2011-12-20_210833.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5688219842496318066" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">ဓါးနဲ ့ခ်ိန္ၿပီး အပ္နဲ ့ပစ္တဲ့၊ လက္နက္ပုန္း ၀ိဇၨာ။<br /><br /></div>သခၤ်ဳိင္းမွာ ေစာင့္ဆိုင္းေနတဲ့ ဓါးသိုင္းသမားဟာ သူ ့မိန္းမ ျဖစ္တဲ့ မီရွဲယိုးကို (အေဖနဲ ့ မိသားစုကို သတ္ခဲ့ေပမယ့္) Fall in Love တဲ့ အတြက္ မသတ္ရက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ မီရွဲယိုးက ဘယ္ဖက္ရင္ အံုကို ဓါးနဲ ့ စိုက္ခ်လုိက္ၿပီး အဆိပ္မႈန္ ့ခပ္ကာ ခဏတာ ေသေစ လိုက္ပါေတာ့တယ္။<br /><br />ေနာက္ဆံုး ဇတ္သိမ္းခန္းမွာ ေရလႊာ ဓါးသိုင္းသမ မီရွဲယိုးနဲ ့ သူ ့ဆရာ ကုန္းကုန္းႀကီးတုိ ့ ေတြ ့ၾကတဲ့အခါ ----- မီရွဲယိုးရဲ့ ေရလႊာဓါးသိုင္း ေပ်ာ့ကြက္ေတြကို သိတဲ့ ကုန္းကုန္းႀကီး ရန္က မီရွဲယိုး လြတ္ေျမာက္ၿပီး လင္ေယာကၤ်ား အတြက္ လက္စားေခ်ေပးႏိုင္ပါ့မလား၊ သူ ့ရဲ့ ေပ်ာ့ကြက္ႀကီး ေလးကြက္ကို သူဘယ္လို အေျဖရွာ ႏိုင္ပါ့မလဲ။ အဆံုးသတ္မွာ ဇတ္ေပါင္းသြားၾကသလား သိခ်င္ၾကသူမ်ားကေတာ့ Reign of Assassins - 2010 ကို ရွာေဖြ ေဒါင္းလုဒ္ လုပ္ၿပီး ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါၿပီ။ ဟီးဟီး။ (နည္းနည္းေတာ့ ျမဳပ္ကြက္ ခ်န္မွ)<br /><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-KuXvF9YyTys/TvCd0US06uI/AAAAAAAACrg/g2AcOwPsDN8/s1600/2011-12-20_212856.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 213px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-KuXvF9YyTys/TvCd0US06uI/AAAAAAAACrg/g2AcOwPsDN8/s400/2011-12-20_212856.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5688219851495369442" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">ကုန္းကုန္းလည္း ေယာက်ၤားျပန္ျဖစ္ခ်င္တာပဲ လို ့ဆိုတဲ့ ကုန္းကုန္းႀကီး။<br /><br /></div>လွ်ဳိ၀ွက္ လူသတ္သမား အဖြဲ ့မွာ ကုန္းကုန္းႀကီးရဲ့ လွ်ဳိ ့၀ွက္ခ်က္ကို သိသြားၾကတဲ့ ဒုတိယ ေရလႊာဓါးသိုင္း သမေလးနဲ ့ ေမွာ္ဆရာ သိုင္းသမားတုိ ့ ကုန္းကုန္းႀကီးရဲ့ ဆႏၵ တစ္ခုအတြက္ လူသတ္ေနရပါလား လို ့ သိလုိက္ၾကၿပီး ပုန္ကန္ၾကေပမယ့္ သိုင္းပညာ ေကာင္းလြန္းတဲ့ ဘဘႀကီး -- အဲ-- ကုန္းကုန္းႀကီးကို မယွဥ္ႏိုင္လုိ ့ ေသပြဲ ၀င္ခဲ့ရရွာပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ ့ ဆီက ကုန္းကုန္းႀကီးမ်ား၊ ကုန္းကုန္း ငယ္မ်ား ကုန္းကုန္း လတ္မ်ားလည္း တုန္းဖုန္း ဘဘႀကီးရဲ့ အလိုဆႏၵေနာက္ကို လုိက္ေပးရင္း၊ ဖားရင္းျပဳရင္းက မိုက္တြင္း နက္သည္ထက္ မနက္မွာစိုးလုိ ့ ဘူဒိုဇာနဲ ့ ထပ္တူးခဲ့ၾကၿပီးပါၿပီ။ သို ့ေသာ္ အခ်ိန္မွီသာ ျပင္ဆင္ ၾကမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ------ ထူးထူးေထြေထြ ေျပာေနစရာ လုိမယ္ မထင္ေတာ့ပါဘူး။<br /><br />တရုတ္ျပည္မႀကီးမွာ တုန္းဖုန္းပုပိုက္ ရဲ့ သိုင္းပညာဟာ ယခုခ်ိန္ထိ လႊမ္းမိုးေနဆဲဆိုတာ သက္ေသ ျပဖုိ ့ ကိုပီတာရဲ့ အေတြး ပံုရိပ္မ်ား ဘေလာ့မွ လင့္တစ္ခုကို ညႊန္းေပးလုိက္ရပါေၾကာင္းဗ်ား။ --- <a href="http://blog.kopeter.com/2010/12/man-castrates-himself-to-master-kungfu.html">ဒီမွာ </a>--- ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါတယ္လို ့ -------------။<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/111790925828904322-1478877916859580637?l=www.justice999burma.com' alt='' /></div>...အလင္းစက္မ်ားhttp://www.blogger.com/profile/17251203852165364649noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-111790925828904322.post-15931225692554716142011-12-15T23:01:00.010+07:002011-12-16T21:14:27.095+07:00<div style="text-align: center;"><div style="text-align: justify;">2011 မကုန္ဆံုးခင္ ဒီႏွစ္ထဲမွာ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တာေတြကို ျပန္ၾကည့္တဲ့ အခါ ျမင္ၿပီးသားေပမယ့္ စိတ္ထဲ စြဲက်န္ခဲ့တဲ့ အရာေတြ ရွိလုိ ့ ေနပါတယ္။ အခ်ဳိ့အရာေတြဟာ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ထင္ရေပမယ့္ အဓိပၸါယ္ အမ်ဳိးမ်ဳိး ေဖာ္ေဆာင္ေနတာကို ေတြ ့ရပါမယ္။ ရႈ့စားလုိက္ၾကပါဦးဗ်ာ။<br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-hWW7nBTxXIU/TuoRnyztMaI/AAAAAAAACqk/zSlNFSpPvvw/s1600/2011-12-15_222430.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 269px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-hWW7nBTxXIU/TuoRnyztMaI/AAAAAAAACqk/zSlNFSpPvvw/s400/2011-12-15_222430.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5686376854859887010" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">ေလာင္ခ်ာဗံုးသီးကို မကြဲေအာင္ ၾကက္ခ်င္းနဲ ့ ခ်က္ခ်င္း အုပ္ထားလိုက္ရတယ္ဗ်ာ။ :D<br /><br /><div style="text-align: justify;">2011 အေစာပိုင္းမွာပဲ ထုိင္းနဲ ့ ကေမာၻဒီးယား နယ္စပ္က နယ္ေျမပိုင္ဆိုင္မႈ အတြက္ တိုက္ၾကခိုက္ၾကတုန္း က်ေရာက္လာတဲ့ ဗံုးဆံပါ။ ထိုင္းနယ္စပ္က လူေတြကို Evacuated လုပ္ခဲ့ရပါတယ္။ ခုခ်ိန္ထိေတာ့ ေသြးေအး ေနၾကေပမယ့္ ဘယ္ခ်ိန္ ေပါက္ကြဲမယ္ မသိတဲ့ နယ္ေျမပိုင္ဆိုင္မႈ ျပႆနာ ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။<br /></div><br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-3qj1R0D9SqQ/TuljN9tNA-I/AAAAAAAACqA/080dE9jMJL0/s1600/2011-12-14_205309.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 266px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-3qj1R0D9SqQ/TuljN9tNA-I/AAAAAAAACqA/080dE9jMJL0/s400/2011-12-14_205309.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5686185096085570530" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">ရုပ္ရွင္ရိုက္တာမဟုတ္၊ တကယ့္တြဲေလာင္းႀကီးပါ။<br /><br /><div style="text-align: justify;">Rama IV (ရာမ ၄) တံတားေပၚကေန အရွိန္လြန္၊ တရြတ္တုိက္ဆြဲၿပီး ေဘးနံရံ အတားေတြကို တြန္းတိုက္ကာ တြဲေလာင္းႀကီး ျဖစ္သြားတဲ့ ကြန္တိန္နာတင္ ကားတစ္စီးပါ။ June လမွာ ျဖစ္ခဲ့တာ ျဖစ္ၿပီး အေသေပ်ာက္ မရွိခဲ့ပါဘူးလို ့ဆိုပါတယ္။<br /></div><br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-k7jPR1q59m4/TuljNpYsGXI/AAAAAAAACp0/9T4kmG-sdeQ/s1600/2011-12-14_205436.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 269px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-k7jPR1q59m4/TuljNpYsGXI/AAAAAAAACp0/9T4kmG-sdeQ/s400/2011-12-14_205436.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5686185090630818162" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">ေတာ္၀င္ေၾကာင္တဲ့ေလ.... ပဲကိုမ်ားတယ္။<br /><br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-gaVr6x30gYg/TuljNc7m7HI/AAAAAAAACpo/TeTx8z1CI7k/s1600/2011-12-14_205508.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 268px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-gaVr6x30gYg/TuljNc7m7HI/AAAAAAAACpo/TeTx8z1CI7k/s400/2011-12-14_205508.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5686185087287618674" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">ၾကည့္ပါလား ရုပ္တည္ႀကီးနဲ ့ ။<br /><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Britain's Prince William and Kate Middleton တို ့ မဂၤလာေဆာင္မယ့္ ေန ့မွာ cabinet table ေပၚ ထိုင္ေနတာကို ရိုက္ထားတာပါ။ လည္ပင္းမွာေတာ့ ၿဗိတိသွ် အလံကို စည္းေႏွာင္လုိ ့ မာန္ပါပါနဲ ့ ကင္မရာ သမားေတြကို ပဲေပးေနပါတယ္။ ေတာ္၀င္ အိမ္က မို ့လား... ဂိုက္ေပး အေတာ္ၾကမ္းတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ပါပဲဗ်ာ။<br /></div><br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-2mTdr-JiqFw/TuljODOyVnI/AAAAAAAACqM/4NGqjWCNgws/s1600/2011-12-14_205243.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-2mTdr-JiqFw/TuljODOyVnI/AAAAAAAACqM/4NGqjWCNgws/s400/2011-12-14_205243.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5686185097568605810" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;"><div style="text-align: center;"><a href="http://kyawkyawthet.blogspot.com/" target="_blank">ေလမိုး</a>တစ္ေယာက္ စကားမ်ားလြန္းလို ့ အဲ့လို တိပ္နဲ ့ စည္းထားရတယ္ :D။ (တန္ဖိုးကေတာ့ မနည္းဘူးဗ်)<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">Bangladesh ကေန ခိုးသြင္းလာတဲ့ အေကာင္ေလးေတြပါ။ Suvarnabhumi (ဆူ၀နဖုန္) ေလဆိပ္မွာ ဖမ္းမိပါတယ္။ တန္းဖိုးေငြ Baht 1 million ေလာက္ရွိမယ္လို ့ ခန္ ့မွန္းၾကပါတယ္။ 2011 June မွာ ဖမ္းမိတာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /></div></div><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-4qbNgtrlqiY/Tuli_6_9OXI/AAAAAAAACpA/MwxsyJF_9uE/s1600/2011-12-14_205831.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-4qbNgtrlqiY/Tuli_6_9OXI/AAAAAAAACpA/MwxsyJF_9uE/s400/2011-12-14_205831.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5686184854840752498" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">ထုတ္ပစ္ထဲ့လိုက္မွာေနာ္ ဘာမွတ္တုန္း .. ဟြန္ ့ဟြန္ ့<br /><br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-KEQpHvMSVeo/Tuli_n1UfrI/AAAAAAAACo4/TVSQ3H6oD8U/s1600/2011-12-14_205938.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-KEQpHvMSVeo/Tuli_n1UfrI/AAAAAAAACo4/TVSQ3H6oD8U/s400/2011-12-14_205938.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5686184849695866546" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">၂၀၁၁ ႏွစ္ဦးပိုင္း နယ္ေတြမွာသာ ဆိုးဆိုးရြားရြား ၾကံဳခဲ့ရပါတယ္။ အဲ့သည္တုန္းက မန္ယူနဲ ့ ေခြးေတြကို လုိက္ကယ္ၾကေပမယ့္။ ခုတစ္ေခါက္မွာ ေတာ့ သခင္ေတြ ကိုယ္တုိင္ အသက္လုေျပးရတာမို ့ မကယ္ႏိုင္ရွာပါဘူး။<br /><br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-Y6YUJDob9Fk/Tuli_b6wN3I/AAAAAAAACos/IBHyT1XdYeg/s1600/2011-12-14_210018.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-Y6YUJDob9Fk/Tuli_b6wN3I/AAAAAAAACos/IBHyT1XdYeg/s400/2011-12-14_210018.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5686184846497429362" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">ပခုကၠဴမွာ ေရႀကီးၿပီး တံတားက်ဳိးက် သလုိပါပဲ။ တစ္ရြာလံုး ေပ်ာက္သြားေအာင္ ေရစီးပစ္လုိက္ပါတယ္။<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-9fYdXQ4DDL8/TuliDtx9PAI/AAAAAAAACl4/fEKSf4jwXIY/s1600/2011-12-14_212412.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-9fYdXQ4DDL8/TuliDtx9PAI/AAAAAAAACl4/fEKSf4jwXIY/s400/2011-12-14_212412.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5686183820500220930" border="0" /></a>ခု တစ္ေခါက္ အစပိုင္းမွာေတာ့ ဘန္ေကာက္ျမိဳ့စြန္ေတြမွာ ဒီလို စတိုင္က်က် လုိက္ကယ္ႏိုင္ေပမယ့္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ အေျခအေနက မထင္မွတ္ေလာက္ေအာင္ ဆုိးသြားခဲ့ပါေတာ့တယ္။<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-D_beK4muS60/TuliEWpXVrI/AAAAAAAACmc/qD2J09QW9ec/s1600/2011-12-14_212519.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 268px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-D_beK4muS60/TuliEWpXVrI/AAAAAAAACmc/qD2J09QW9ec/s400/2011-12-14_212519.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5686183831470036658" border="0" /></a>ငါ့ကိုထားခဲ့ၾကပါေတာ့....။<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-EFRML2kVaCw/TuliD5COTiI/AAAAAAAACmU/MUu3s4fEmaA/s1600/2011-12-14_212455.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-EFRML2kVaCw/TuliD5COTiI/AAAAAAAACmU/MUu3s4fEmaA/s400/2011-12-14_212455.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5686183823521238562" border="0" /></a>အေဖကယ္ပါ အေမကယ္ပါ ဘူဒိုဇာနဲ ့လည္း လာကယ္ပါ။<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-8jdxI4ySdYM/TuliDoo1SeI/AAAAAAAACmE/se9Cef7fkf4/s1600/2011-12-14_212434.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-8jdxI4ySdYM/TuliDoo1SeI/AAAAAAAACmE/se9Cef7fkf4/s400/2011-12-14_212434.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5686183819119774178" border="0" /></a>ဟိုင္းေ၀းေလွဆိပ္ေတြဘာေတြ ျဖစ္ကုန္တယ္။<br /><br /><div style="text-align: justify;">ေအာက္တိုဘာလက စၿပီး ႀကီးလာလိုက္တဲ့ ေရဟာ ဘန္ေကာက္ျမိဳ့ကို အလံုးအရင္းနဲ ့ ၀င္ေဆာင့္တဲ့ အခါ ဘန္ေကာက္ရဲ့ ေျမာက္ဖက္က အယုဒၶယ ျမိဳ့ကို ၃ လနီးပါး ေရေအာက္ နစ္ျမဳပ္ေနေစခဲ့ပါတယ္။ ဘန္ေကာက္ အတြင္းပိုင္းကိုေတာ့ တားရင္းဆီးရင္း၊ ေအာ္ရင္းဟစ္ရင္း ဆြဲၾကလြဲၾကရင္းနဲ ့ တားဆီးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ပ်က္စီးဆံုးရႈံးမႈ တန္ဖိုး မေရမတြက္ႏိုင္ေအာင္ မ်ားျပားလွပါတယ္။<br /></div><br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-X-gO-gfB_8Q/TuljAj25KJI/AAAAAAAACpg/kuBCqXikg1E/s1600/2011-12-14_205609.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 268px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-X-gO-gfB_8Q/TuljAj25KJI/AAAAAAAACpg/kuBCqXikg1E/s400/2011-12-14_205609.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5686184865808590994" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">စီးလံုလမ္းမဟာ သၾကၤန္ရက္အတြင္းမွာ ျမန္မာျပည္က အင္းယားလမ္းနဲ ့ သြားတူပါတယ္။ ၾကိတ္ၾကိတ္တိုးပါပဲ။<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-ZLuyar3lQcA/Tuli_4MZABI/AAAAAAAACpM/EKYkscKofec/s1600/2011-12-14_205636.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 270px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-ZLuyar3lQcA/Tuli_4MZABI/AAAAAAAACpM/EKYkscKofec/s400/2011-12-14_205636.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5686184854087598098" border="0" /></a>ေပါင္ဒါေတြနဲ ့ လိုက္သုတ္ၾကမယ္။<br /><br /><div style="text-align: justify;">သၾကၤန္ကို ထိုင္းလုိ အေခၚ (<span id="result_box" class="short_text" lang="th"><span class="hps">เทศกาลน้ำ??) ဆုန္ကရန္ လို ့ ေခၚၾကပါတယ္။ ေနရာ အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေရပက္ ၾကပါတယ္။ ပိုထူးတာကေတာ့ ေပါင္ဒါေတြနဲ ့ လိုက္သုတ္ၾကတာပါ။ လူေတြတင္မက ကားေတြပါ မွန္ေတြမွာ လက္ငါးေခ်ာင္းရာ ဗလပြပါပဲ။ ၂၀၁၁ သၾကၤန္မွာေတာ့ အႏိွပ္ခန္းက မိန္းကေလး ၃ ေယာက္ တစ္ကိုယ္လံုး ခၽြတ္ၿပီး ကတဲ့ အေၾကာင္း ယူက်ဳ့မွာ အေတာ္ေလး ျပန္ ့ႏွံ ့ သြားခဲ့ပါေသးတယ္။</span></span><br /></div><br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-oNFfbUK9q0E/TuliwnD9mBI/AAAAAAAACoY/h3FDw2vCalo/s1600/2011-12-14_211406.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 270px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-oNFfbUK9q0E/TuliwnD9mBI/AAAAAAAACoY/h3FDw2vCalo/s400/2011-12-14_211406.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5686184591790807058" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">အိမ္ထဲ ျပန္မ၀င္ရဲေသးၾကဘူး။ Mae Sai ျမိဳ့ တာခ်ီလိတ္ျမိဳ့ရဲ့ တဖက္ကမ္းပါ။<br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-1Z03FHsFRKE/TuliwQvFsgI/AAAAAAAACoE/K9r2vef8BHI/s1600/2011-12-14_211427.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 269px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-1Z03FHsFRKE/TuliwQvFsgI/AAAAAAAACoE/K9r2vef8BHI/s400/2011-12-14_211427.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5686184585797677570" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">ငလ်င္လား ..... သိဘူး ... လာေျပာနဲ ့။ ပြားမွာပဲ.. :P<br /><br /><div style="text-align: justify;">ျမန္မာႏိုင္ငံ တာခ်ီလိတ္၊ တာေလ ျမိဳေတြကို ဗဟိုျပဳၿပီး ငလ်င္ လႈပ္သြားတဲ့ ေန ့ပါ။ Magnitude 7 ရွိခဲ့ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္ဖက္က တာေလျမိဳ့မွာ အိမ္ေတြ ျပားျပား၀တ္သြားလို ့ ျပာယာခတ္ေနရတဲ့ အခ်ိန္ ဒီဖက္က ခြန္ထိုင္းေတြကေတာ့ စတိုင္မပ်က္ စဘိုင္ လ်က္ပါ။ (စဘိုင္ = ေပ်ာ္ရႊင္သည္)။ ဂ်ပန္ ျပည္ဖ်က္ ငလ်င္ႀကီးက Magnitude 9 အထိ ရွိခဲ့ပါတယ္ဗ်ာ။ အဲ့သည္ ငလ်င္နဲ ့ မေရွးမေႏွာင္းမွာ ျဖစ္ခဲ့တာပါ။<br /></div><br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-awvnMyqznrk/TuliwOxS-MI/AAAAAAAACn4/bpl2MRsMKgk/s1600/2011-12-14_211522.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 269px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-awvnMyqznrk/TuliwOxS-MI/AAAAAAAACn4/bpl2MRsMKgk/s400/2011-12-14_211522.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5686184585270065346" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">ဆြယ္တာေလးနဲ ့ လန္းေနတဲ့ ကိုေခြး။<br /><br /><div style="text-align: justify;">ထုိင္းမွာေနတဲ့ ေခြးမို ့ အလွအပ သိပ္ၾကိဳက္လြန္းလုိ ့ မထင္ပါနဲ ့ တမင္ ပဲမ်ားေနတာ မဟုတ္ရပါဘူးဗ်ာ။ ဂ်ပန္မွာ ငလ်င္ေတြလႈပ္၊ Tsunami ေတြတက္လာ ဘ၀ေတြ ပ်က္ေနတဲ့ အခ်ိန္ ထုိင္းမွာ ရုတ္တရက္ Temp Drop ျဖစ္ၿပီး 17C အထိ က်သြားလို ့ အေႏြးထည့္ ၀တ္ထားေပးရထား တဲ့ ကိုေအာင္နက္ပါ။ (ပဲေတာ့ ေပးတတ္သားေနာ္ :D )<br /></div><br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-ctnL3teQYmc/TuliwNPIDDI/AAAAAAAACnw/Y97Slqdp3vg/s1600/2011-12-14_211651.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 268px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-ctnL3teQYmc/TuliwNPIDDI/AAAAAAAACnw/Y97Slqdp3vg/s400/2011-12-14_211651.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5686184584858307634" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">ကဲ... တစ္အိမ္လိုတဲ့ဗ်ာ။ ၀ိုင္းလိုက္ၾကပါစို ့လား။<br /><br /><div style="text-align: justify;">March လ၊ ခ်င္းမိုင္ျမိဳ့မွာ ျပဳလုပ္သြားတဲ့ ထိုင္းႏိုင္ငံရဲ့ Elephant Day ပါ။ ဆင္ေတြကို မွတ္ပံုတင္ျပခုိင္း ရင္ေတာ့ ျမန္မာမွတ္ပံုတင္ ထြက္ခ်င္လည္း ထြက္လာႏိုင္ပါတယ္။ ဟိုဖက္က စစ္ေဘးေၾကာင့္ ထိုင္းႏိုင္ငံကို ေျပးေရွာင္လာသူေတြထဲမွာ သူတုိ ့လည္း ပါပါတယ္။<br /></div></div><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-xdZyPsOrGss/TulixCSa56I/AAAAAAAACog/aECeU6KJGKM/s1600/2011-12-14_210212.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-xdZyPsOrGss/TulixCSa56I/AAAAAAAACog/aECeU6KJGKM/s400/2011-12-14_210212.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5686184599099205538" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">သူကလည္း စတုိင္တစ္မ်ဳိးနဲ ့ လန္းေနတယ္။<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-WlJK7c9GODI/TulibGNnGSI/AAAAAAAACm0/nEkqbSfVYb4/s1600/2011-12-14_211913.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 269px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-WlJK7c9GODI/TulibGNnGSI/AAAAAAAACm0/nEkqbSfVYb4/s400/2011-12-14_211913.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5686184222195652898" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">ပါးႀကီးကို ေဖာင္းေနတာပဲ :D<br /><br /><div style="text-align: justify;">March လ တုန္းက The Mall, Bang kapi (ငပိရြာ) မွာ ျပသြားတဲ့ ငါး နဲ ့ အျခားေရသတၱ၀ါ မ်ဳိးစံု ျပပြဲပါ။ အင္မတန္ လွတဲ့ ေရသတၱ၀ါေတြ အျပင္ ရွားပါးတဲ့ အေကာင္မ်ဳိးစံု ျပသထားပါတယ္။<br /></div></div><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-zEREG_ooDSY/TulicCwRGiI/AAAAAAAACnk/ZsraQfnZYSw/s1600/2011-12-14_211840.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 269px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-zEREG_ooDSY/TulicCwRGiI/AAAAAAAACnk/ZsraQfnZYSw/s400/2011-12-14_211840.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5686184238447139362" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">ကဲ ဘယ္သူ သတၱိရွိသတုန္း ေဒၚလာ ၁၀၀၀ ထည့္ေပးထားမယ္၊ ႏႈိက္ၾကေစဗ်ား :D<br /><br /><div style="text-align: justify;">ဒီ Show ပြဲေတြကေတာ့ အႏၱရယ္မ်ားလွပါတယ္။ မိေခ်ာင္းကို အေသအခ်ာ ေလ့က်င့္ေပးထားေပမယ့္ တိရစာၦန္သာ ျဖစ္တဲ့ အတြက္ ကိုက္ခ်င္ တဲ့ အခါ ကိုက္ပစ္လုိက္မွာပါ။ မိေခ်ာင္းက လက္ကို ကိုက္ၿပီးၿပီးခ်င္း သူ ့ကိုယ္ႀကီးကို လႈးလွိမ့္ပစ္လိုက္တဲ့ အခါ လူရဲ့ လက္ဟာ က်ဳိးလိမ္ၿပီး ျပဳတ္ထြက္သြားႏိုင္ပါတယ္။ ျဖစ္လည္း ျဖစ္ဖူးပါတယ္။ ယူက်ဳ့မွာေတာင္ ၾကည့္ဖူးပါေသးတယ္။<br /></div><br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-KXap6PO161U/TuliEoVCnnI/AAAAAAAACmk/7h-mJMeCa58/s1600/2011-12-14_212305.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 347px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-KXap6PO161U/TuliEoVCnnI/AAAAAAAACmk/7h-mJMeCa58/s400/2011-12-14_212305.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5686183836216630898" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">“ေျမေအာက္.... မိုးပ်ံ” ရထားလမ္း စီမံကိန္းပါတဲ့ဗ်ား။ (Not from BKK Post)<br /><br /><a href="http://www.thithtoolwin.com/2011/12/blog-post_4921.html">“ေျမေအာက္ မိုးပ်ံ ရထား” လမ္းကို ၾကည့္ရန္ ဒီမွာ ႏွိပ္ပါ”</a><br /><br /><div style="text-align: justify;">၂၀၁၁ အတြက္ အထူးျခားဆံုး သတင္းကို တင္ျပပါ ဆိုရင္ေတာ့ က်ေနာ္တုိ ့ ေရႊျပည္က “ေျမေအာက္... မိုးပ်ံ” ရထားလမ္း စီမံကိန္းပဲ ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။ “ေျမေအာက္... မိုးပ်ံ” ဆိုတဲ့ သေဘာအရ အခ်ဳိ့ေနရာမွာ ေျမေအာက္ကို လွ်ဳိးၿပီး အခ်ဳ့ိေနရာမွာ မိုးေပၚကို ထပ်ံမယ့္ သေဘာမွာ ရွိပါတယ္။ မၾကာမီ လာမည္ ေမွ်ာ္ေပါ့။ ေရႊျပည္သားေတြေတာ့ လူေမႊးလူေယာင္ ေျပာင္လာၾကေတာ့ မယ္ထင္ပါတယ္ (ၾကိဳက္တာ ေျပာင္ပါ -င္မေျပာင္ရင္ပဲ ေတာ္လွပါၿပီ ကိုေရႊ အစိုးရသစ္ကယ္) ။ :D<br /></div></div><br /><div style="text-align: justify;">Blog ကုိ ဒီရက္ပိုင္းတြင္း မ၀င္ျဖစ္လုိ ့ က်ေနာ့ရဲ့ ဘေလာ့ဂါ အစ္ကို အစ္မေတြ ဆီကုိ အလည္ မေရာက္ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ မၾကာခင္ လည္လည္ ျပန္ထြက္ပါမယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းပါဗ်ာ။<br /><br />Credit - www.bangkokpost.com<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/111790925828904322-1593122569255471614?l=www.justice999burma.com' alt='' /></div>...အလင္းစက္မ်ားhttp://www.blogger.com/profile/17251203852165364649noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-111790925828904322.post-54799674382092316882011-12-10T15:01:00.004+07:002011-12-10T15:53:04.942+07:00<div style="text-align: center;"><div style="text-align: justify;"><br />ႏိုင္ငံျခားမွာ ေနထိုင္ၾကတဲ့ သူေတြမွာ သူတို ့ အသိႏိုင္ငံျခားသားက နင္တုိ ့ ျမန္မာသီခ်င္း နားေထာင္ခ်င္တယ္ လုိ ့ ေျပာလာတဲ့အခါ သိပ္ကို ေျဖရျပရ ခက္ပါတယ္တဲ့။ ဘာလို ့ဆိုေတာ့ ေကာ္ပီေတြ မ်ားတဲ့ အတြက္ နည္းနည္း ရွက္ မိၾကလုိ ့ပါ။ ေအာက္က သီခ်င္းေလးေတြကေတာ့ စာေရးဆရာ အၾကည္ေတာ္ရဲ့ ညီ အဆိုေတာ္ ဓိရာမိုရ္ ရဲ့ ကိုယ္ပိုင္သံစဥ္ သီခ်င္းေလးေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာ့ဆိုင္း၀ိုင္း၊ ျမန္မာ့ တူရိယာေတြနဲ ့ အေနာက္တုိင္း ဂီတကို အခ်ဳိးက်က် ေပါင္းစပ္ၿပီး ဖန္တီးထားတာမို ့ အရမ္းကို နားေထာင္လုိ ့ ေကာင္းပါတယ္။<br /></div><br /><iframe src="http://www.youtube.com/embed/QNVcyQ7kzHQ" allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" width="420"></iframe><br /><br />“ငါတုိ ့အိမ္” ျဖစ္ပါတယ္။ ဆင္းရဲၾကေပမယ္ စိတ္ခ်မ္းေျမ့ေနၾကတဲ့ မိသားစု အိမ္ေလး အေၾကာင္းပါ။<br /><br /><div style="text-align: justify;">၂၀၀၈ မွာ က်ေနာ့ အစ္ကိုက အိုင္ေပါ့ တစ္ခု လက္ေဆာင္ေပးေတာ့ အဲ့သည္ အထဲမွာ “ငါတို ့အိမ္” သီခ်င္း အပိုင္း အစေလး ေလာက္ ပါလာခဲ့ပါတယ္။ သိပ္ၾကိဳက္ေပမယ့္ အဆိုေတာ္ ဘယ္သူမွန္း မသိ၊ အေခြနာမည္ ဘာမွန္း မသိမို ့ ဆိုင္ေတြမွာ လိုက္မရွာႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ အေခြၾကမ္းတစ္ခုခု ျဖစ္ေလာက္မယ္လုိ ့ မွတ္ၿပီး အဲ့သည္ အပိုင္း အျပတ္ေလးကို ပဲ ဆက္နားေထာင္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ မတ္လမွာ သူငယ္ခ်င္းေမြးေန ့ အတြက္ ကိုးမိုင္က Ocean Center မွာ လက္ေဆာင္ လုိက္ရွာရင္း တိုက္ဆိုင္စြာ “က်ေနာ္နဲ ့ ဂီတ” “ဓိရာမိုရ္ ဆိုၿပီး ရွာေတြ ့ခဲ့ပါတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ အဲ့သည္ေန ့မွာ အေပ်ာ္လြန္ၿပီး သူငယ္ခ်င္း အတြက္ လက္ေဆာင္ မ၀ယ္ျဖစ္ပဲ သူေကၽြးတဲ့ မုန္ ့ေတြ တုတ္ပစ္လုိက္လုိ ့ သူငယ္ခ်င္း ေမတၱာပို ့တာ ခံခဲ့ရပါေသးတယ္။ ေနာက္ေန ့မွ ၀ယ္ေပး ျဖစ္လုိက္ပါတယ္။<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><iframe src="http://www.youtube.com/embed/viMS0Ikh9Xk" allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" width="420"></iframe><br /><br />“အေ၀းကအိမ္” တေယာသံေလးနဲ ့ စပါတယ္။ ျမန္မာ့ဆိုင္း၀ိုင္း ပံ့ပိုးမႈ အမ်ားႀကီးပါပါတယ္။ ျမန္မာဂီတ ပါလို ့ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ ျပႏိုင္ပါတယ္။<br /><br /><iframe src="http://www.youtube.com/embed/w1vWmjti9tA" allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" width="420"></iframe><br /><br />“ေမွာင္ေသာညေတြ” ဒါကေတာ့ ခံစားမႈ သံစဥ္ေလးပါ။ ျငိမ္ျငိမ္ေလးနဲ ့ ဆြဲသြားၿပီး ၀ုန္းကနဲ ့ ျမွင့္တက္သြားတဲ့ သီခ်င္းေလး ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br /><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">က်ေနာ္ေနတဲ့ အခန္းရဲ့ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က စပိန္တစ္ေယာက္ က်ေနာ့ကို ျမန္မာ့ ရိုးရာ နားေထာင္ခ်င္တယ္လို ့ ေမးဖူးပါတယ္။ သူက ေခတ္ေပၚ ေတးဂီတ ထက္စာရင္ ရိုးရာ တီးလံုးေတြနဲ ့ သီခ်င္းကို ပိုၾကိဳက္တယ္လို ့ ေျပာပါတယ္။ ထိုင္းရိုးရာ တီးလံုးေလးေတြနဲ ့ သီခ်င္းကို သူ ျမတ္ႏိုးပါတယ္တဲ့။ က်ေနာ္က ထိုင္းမ ေလးေတြကိုေရာ ျမတ္ႏုိးတာပဲ မဟုတ္လား လို ့ေျပာေတာ့ “ဟီးဟီး” တဲ့ ရီေနပါတယ္။ :D<br /><br />“က်ေနာ္နဲ ့ဂီတ” စထြက္ခါစက လူၾကိဳက္ သိပ္မမ်ားခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အခုခ်ိန္မွာ ဓိရာမိုရ္ဟာ ႏိုင္ငံတကာ မွာ သူနဲ ့ သူငယ္ခ်င္း တသိုက္ ကိုယ္တိုင္ဖန္တီးတဲ့ ကိုယ္ပိုင္သံစဥ္ေတြနဲ ့ ေဖ်ာ္ေျဖေနႏိုင္ပါၿပီ။ သီခ်င္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ေတးေရးဆရာ အရိုး ေရးေပးတာ မ်ားပါတယ္။ စာေရးဆရာ၊ ဓိရာမိုရ္ရဲ့ အစ္ကို အၾကည္ေတာ္ ေရးေပးတဲ့ သီခ်င္း ၂ ပုဒ္လား ပါပါတယ္။ ခံစားၾကည့္ၾကပါ၊ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ Weekend ေလး ျဖစ္ၾကပါေစလို ့ ဆႏၵျပဳလုိက္ရပါတယ္။<br /></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/111790925828904322-5479967438209231688?l=www.justice999burma.com' alt='' /></div>...အလင္းစက္မ်ားhttp://www.blogger.com/profile/17251203852165364649noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-111790925828904322.post-37137451242883512282011-12-08T05:39:00.010+07:002011-12-08T06:13:21.411+07:00<div style="text-align: center;"><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အစြန္းေရာက္ယံုၾကည္မႈသည္ လူသား အဖြဲ ့အစည္း၏ ျဖစ္တည္မႈ က်ဆံုးခန္းသာ ျဖစ္သည္။</span><br /></div><br />ေအာက္က လင့္မွာ ၾကည့္ၿပီး အေတာ္ေလး အံ့ေအာသြားတယ္။ ပြဲက ရန္ကုန္ျမိဳ့ရဲ့ တစ္ေနရာမွာပါ။ ပထမပိုင္းမွာ စတိတ္ရႈိးနဲ ့ ေဖ်ာ္ေျဖၿပီး လူေတြကို ဖမ္းစားထားတယ္။ လာတက္တဲ့ သူေတြ အမ်ားစုက စိတ္ခံစားမႈ ႏုနယ္တဲ့ ျမန္မာ လူငယ္ေတြပါ။ ျမန္မာလူမ်ဳိး အမ်ားစုဟာ လက္ရွိခ်ိန္မွာ မြမ္းၾကပ္မႈေတြနဲ ့ ျပည့္ႏွက္ေနပါတယ္။ ဒါကို အရင္ဆံုး ဂီတနဲ ့ ဖမ္းစားလုိက္ပါတယ္။ အဲ့ဒီေနာက္မွာေတာ့ ဘာသာေရးဆရာရဲ့ ေပါေၾကာင္ေၾကာင္ ျပကြက္ တစ္ခု ေနာက္မွာ စိတ္ခံစားမႈ ေနာက္ ေမ်ာပါေနတဲ့ လူငယ္ေတြ ျဖစ္ခ်င္ရာ ျဖစ္ကုန္ေတာ့တာပါပဲ။<br /></div><br /><iframe src="http://www.youtube.com/embed/F_FseQvfo5g" allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" width="420"></iframe><br /><br />ပထမပိုင္းမွာ ေပ်ာ္ၾက ခုန္ၾကတယ္။ စိတ္ေတြကို ဖမ္းစား ႏိုင္ၿပီဆိုမွ လူေတြရဲ့ အသိဥာဏ္ကို အဆိပ္ရည္ ေလာင္းထည့္ လုိက္ေတာ့တာပါပဲ။<br /><br /><div style="text-align: justify;">ၾကည့္ပါ၊ ေ၀ဖန္ပါ၊ စဥ္းစားပါ။ ဘယ္ဘာသာမဆို ဒီလို အျပဳအမူဟာ လူသား မဆန္တဲ့ အျပဳအမူ၊ ရြံရွာ စက္ဆုတ္ဖြယ္ ေကာင္းတဲ့ အျပဳ အမူလုိ ့ က်ေနာ္ ဆိုခ်င္ပါတယ္။ မသိနားမလည္သူေတြရဲ့ စိတ္ခံစားမႈကို သင့္ေတာ္ရာ တစ္ခုခုနဲ ့ ထိန္းခ်ဳပ္လုိက္ၿပီးေနာက္ ငိုေစ၊ ရယ္ေစ၊ လွဲခ်ေစ ျဖစ္ခ်င္ရာ ျဖစ္ေစတဲ့ လုပ္ရက္ေလာက္ ဆက္ဆုတ္ဖြယ္ ေကာင္းတာ မရွိေတာ့ဘူးလုိ ့ ထင္ပါတယ္။ <span style="color: rgb(51, 51, 255);">လူေတြ အစုလုိက္ အျပံဳလိုက္ အစြန္းေရာက္ ယံုၾကည္မႈေအာက္မွာ သတ္ေသၾကတာ နဲ ့ သိပ္ မကြာဘူး</span>လုိ ့ ထင္ပါတယ္။ ေအာက္မွာလည္း ေလ့လာ သံုးသပ္ႏိုင္ပါတယ္။ အဲ့သည္ ၂ ခု အတူတူပါပဲ။<br /></div><br /><iframe src="http://www.youtube.com/embed/Vnsqm5hfzqU" allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" width="420"></iframe><br />ဒါက တန္ ့ၾကည့္ေတာင္ ဇတ္ရႈပ္ပါ။ ကိုေအာင္ ပ်ဳႏိုင္ငံ ဆီက လင့္ျပန္ရလို ့ အဲ့သည္ ၂ ခု ေလ့လာႏိုင္ေအာင္ တြဲၿပီး တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။<br /><br /><div style="text-align: justify;">ဘယ္လုိ ကိုးကြယ္ယံုၾကည္မႈ မ်ဳိး မဆို ကိုယ္ပိုင္ဥာဏ္နဲ ့ စဥ္းစားပါ၊ ယံုၾကည္ပါ၊ မိမိဟာ ဘယ္လိုလူစားလဲ ဆံုးျဖတ္ပါ၊ သူမ်ားေျပာသမွ် ယံုတတ္သူလား၊ ကိုယ္တိုင္ ေတြးေခၚၿပီး ကိုယ့္လမ္းကို ကိုယ္တိုင္ေရြးမလား ဒါဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ ကို တန္ဖိုးျဖတ္ႏိုင္တဲ့ လမ္းဆံုပါပဲ။<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/111790925828904322-3713745124288351228?l=www.justice999burma.com' alt='' /></div>...အလင္းစက္မ်ားhttp://www.blogger.com/profile/17251203852165364649noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-111790925828904322.post-15972723606603860112011-12-04T14:09:00.008+07:002011-12-04T16:01:20.204+07:00<div style="text-align: justify;"><br />ပ႑ိတ ပလာဇာ သြားဖို ့ အသိတစ္ေယာက္နဲ ့ ခ်ိန္းထားသျဖင့္ အိပ္ယာ ေစာေစာထခဲ့သည္။ အမွန္ေတာ့ ေစာေစာထတာ မဟုတ္ပါ။ အိပ္မရေသးတာသာ ျဖစ္ပါသည္။ မေန ့ညက အကင္ မက်က္တက်က္ ေတြ စားခဲ့သျဖင့္ ဗိုက္က ရစ္တစ္တစ္ ျဖစ္ေနသည္။ တြိဳက္လက္ ၀င္သည္ အဆင္မေျပ။ အြန္လိုင္းတက္သည္၊ ဘေလာ့ဖတ္သည္၊ အိမ္ႏွင့္ ေျပာသည္၊ ဖဘ ၀င္ေမႊသည္။ ခဏၾကာေသာ္ မနက္ ၉ နာရီ ထုိးေလသည္ႏွင့္ ပိစိ ကို ပိတ္၊ ပ်င္းရိ စြာ ထၿပီး ေရမိုးခ်ဳိးကာ အျပင္ထြက္ဖို ့ ျပင္ရသည္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br />မွတ္ခ်က္ ၊...........၊ ပ႑ိတ ပလာဇာဟူသည္ (Pantip Plaza, Bangkok) ကိုေျပာျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။ ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ား ထိုင္းကို လာတိုင္း ၀င္၀င္ ေမႊတတ္ေသာ ပတူနမ္ ဟူသည့္ ေနရာႏွင့္ မ်က္စ တစ္ပစ္ စာေလာက္မွာ ရွိပါသည္။ တရုတ္က လာေသာ လွ်ပ္စစ္ပစၥည္းမ်ားကို ယိုးဒယားဂ်ာ လူမ်ဳိးမ်ားထံမွ ျမန္းမိစ္ လန္းေကြ ့ျဖင့္ (ယိုးဒယားဂ်ာမွန္း သိပါက) ၀ယ္ယူ ႏိုင္ေသာ ေနရာ ျဖစ္ပါသည္။ ယိုးဒယားဂ်ာမ်ား အေၾကာင္းကို <a href="http://www.burmastrangenews.com/2011/11/blog-post.html">Burmese Strange News </a>ကို ႏွိပ္၍ ဖတ္ရႈႏိုင္ပါသည္။ အၾကမ္းဖ်ဥ္းအားျဖင့္ ယိုးဒယားဂ်ာ မည္သည္ ယိုးဒယားစကားႏွင့္ ျမန္းမိစ့္စကားကို ခြၿပီး ေျပာေသာ လူမ်ဳိးတစ္မ်ဳိး ျဖစ္ေလ၏။<br /><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-7SSmYCaluNs/Ttsv1SK3quI/AAAAAAAAClw/z4OnEScKYIg/s1600/IMG_1119.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-7SSmYCaluNs/Ttsv1SK3quI/AAAAAAAAClw/z4OnEScKYIg/s400/IMG_1119.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5682187947315014370" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">ပ႑ိတ (Pantip Plaza) အတြင္းပိုင္းဗ်ဳး<br /><br /></div>တြိဳက္လက္ Done မလာခဲ့သျဖင့္ အျပင္ထြက္တာ Confidence မရွိလွပါ။ မိတ္ေဆြထံမွ ဖုန္းလာသည္ ၁၁ နာရီ ခ်ိန္းထားၿပီး ကိုယ့္ဖက္က ေနာက္က်မည္ဟု စိတ္ထဲ ထင္ေနေသးသျဖင့္ ၁၀ မိနစ္ေနာက္က် မွ ေရာက္မည့္ အေၾကာင္း အားနာနာျဖင့္ ေျပာလုိက္ရသည္။ အိမ္ကေန BTS အထိကုိ ၆ ဘတ္တန္ ကားကေလး စီးသည္။ အဲ့သည္ကမွ Chit Lon Station ထိ ယြန္းသည္။ ေနာက္က်မွာ ေၾကာက္သျဖင့္ သုတ္ေျခတင္ခ်င္ေသာ္လည္း ရထားက သူ ့ ႏႈန္းအတိုင္း ပံုမွန္ သြားသည္။ Chit Lon ကို ေရာက္ေတာ့ ၁၁ နာရီထိုးဖုိ ့ မိနစ္ ၂၀ ေတာင္ လိုေသးသည္၊ သို ့ေသာ္ ခ်စ္လံု မွ ပ႑ိတ ပလာဇာ အထိ က်ေနာ္ ဆိုင္ကယ္ စီးၿပီး မသြားဖူးေသးပါ။ ဆိုင္ကယ္ ရမရ မေသခ်ာေသးသျဖင့္ သုတ္ေျခတင္ျပန္သည္။ Chit Lon Station ႏွင့္ Siam Station ၾကား တြင္ Sky walk ရွိသျဖင့္ ေအာက္မဆင္းပဲ လမ္းေလ်ာက္သည္။<br /><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-B9T2SGc7XLQ/Ttstd92w3PI/AAAAAAAACkk/y3p5lT1Pw3g/s1600/IMG_1217.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-B9T2SGc7XLQ/Ttstd92w3PI/AAAAAAAACkk/y3p5lT1Pw3g/s400/IMG_1217.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5682185347701726450" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">Chit Lone နဲ ့ Siam Station ၾကားက Sky Walk။ အဲ့သည္ အေပၚမွာ ဘုန္းဘုန္းေတြကို ဆြမ္းကပ္ေနၾကတယ္။<br /><br /></div>ဤတြင္ မထူးဆန္းေသာ္လည္း ထူးဆန္းေနသည့္ ျမင္ကြင္း အခ်ဳိ့၀င္လာေလသည္။ Sky Walk အလယ္ တြင္ ထုိင္းဘုန္းႀကီးမ်ား ကို ေန ့ဆြမ္း ကပ္လွဴပူေဇာ္ ေနျခင္းပင္။ ေနာက္က်မွာ ေၾကာက္ေန ေသာ္လည္း ဘေလာ့ဂါလက္က အိပ္ထဲက ကင္မရာကို ဆြဲထုတ္ၿပီး သား အသင့္ျဖင့္ ဗ်ဳး အခ်ဳိ့မွ သက္ေသဓါတ္ပံု အခ်ဳိ့ရယူသည္။ ဗုဒၶဘာသာ ႏိုင္ငံခ်င္း တူေသာ္လည္း ထိုင္းႏွင့္ က်ႏုပ္တို ့မွာ ကိုးကြယ္မႈ စတိုင္ခ်င္း ကြာျခား လွသည္။ ပံုတင္ခ်င္ေသာ္လည္း ပိုစ့္ႏွင့္ ဆက္စပ္ၿပီး မသင့္ေတာ္ဟု ထင္ေသာေၾကာင့္ ေနာင္မွ ေဖာ္ျပပါမည္။<br /><br />၁၁ နာရီ ထိုးဖုိ ့ ၈ မိနစ္ အလိုမွာ ပ႑ိတ ပလာဇာကို ေရာက္သည္။ ဆိုင္ကယ္သမား ထိုင္းက သေဘာေကာင္းသည္။ ကိုယ္ေလာေနမွန္း ရိပ္မိပံုရသျဖင့္ ကားေတြၾကား ဖလူးဖလူး ေနေအာင္တိုး၀င္ၿပီး ေမာင္းေပးသည္။ ကိုယ္က ေၾကာက္ေသာ္လည္း <span id="result_box" class="short_text" lang="th"><span class="hps">ช้า</span></span><span id="result_box" class="short_text" lang="th"><span class="hps">ช้า (ခ်ာခ်ာ)</span></span> ေျဖးေျဖး တစ္လံုးမွလြဲၿပီး မေျပာတတ္ေလေတာ့ ဘုရားစာ ရြတ္ၿပီး လိုက္ရံုမွတပါး အျခားမရွိေတာ့ေခ်။<br /><br />အသိထံ ဖုန္းဆက္ၿပီး ေရာက္ႏွင့္ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ျဖည္းျဖည္းလာဖုိ ့ ေျပာရသည္။ ေစာင့္ေနရင္း ခဏတာ ခန္ ့ အၾကာတြင္ ဗိုက္က အစြမ္းျပသည္။ ေနာက္ဆံုး မေန ႏိုင္ေတာ့သည္ႏွင့္ ပ႑ိတ ေတာင္ထိပ္ ကို ေျပး၀င္ကာ Export အတြက္ ေနရာ လိုက္ရွာရသည္။ ပထမအထပ္ - ေနရာလြတ္သည္၊ တစ္ရႈးမရွိ၊ တစ္ရႈး ထုတ္စက္ မေတြ ့။ ဒုတိယ အထပ္ - ေနရာလြတ္သည္၊ တစ္ရႈး ထုတ္စက္ မရွိ၊ တစ္ရႈးလည္း မရွိေခ်။ ေခၽြးသီးေခၽြးေပါက္ က်ေနေသာ ေက်ာပိုးအိတ္ အမဲတစ္လံုးႏွင့္ လူတစ္ေယာက္ escalator ေပၚ ေက်ာ္ခြ တက္ေနသည္ကို ျမင္ပါက အႏွီ ပုဂၢိဳလ္အား က်ႏုပ္ဟု မွတ္ၾကပါကုန္။<br /><br />တတိယထပ္ အေရာက္ ဖုန္း၀င္လာသည္။ ေခၽြးဒီးဒီး က်လ်က္က ဖုနး္ကိုင္သည္။ အသိထံမွ သူေရာက္ေနၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း အသိေပးျခင္း။ ခဏေစာင့္ေနဖို ့ ေျပာၿပီး မၿပီးေသးေသာ ပန္းခ်ီကားကို ဆက္သည္။ တတိယထပ္ တြင္လည္း တစ္ရႈးမေတြ ့၊ တစ္ရႈးထုတ္စက္ မေတြ ့ပါ။ မလိုလားအပ္ေသာ အခ်ိန္ အခါႏွင့္ မကိုက္ညီေသာ အရာႀကီး တစ္ခုကိုသာ ေဒါသ ထြက္စရာ ေကာင္းစြာ ေတြ ့ရသည္။<br /><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-TA36nqJkufk/Ttsv1IKY7XI/AAAAAAAAClg/NWrM9WjABxs/s1600/IMG_1218.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-TA36nqJkufk/Ttsv1IKY7XI/AAAAAAAAClg/NWrM9WjABxs/s400/IMG_1218.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5682187944628645234" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">လိုေနတာ တစ္ရႈးပါ။<br /><br /></div>ဤအတိုင္းဆို မျဖစ္ေတာ့၊ Export က Sanction ဖြင့္မည္ ၾကားေရာ့ထင္ တားဖို ့ ဆီးဖို ့ မႏုိင္ေအာင္ ျဖစ္လာသည္။ ေအာက္ထပ္ကို ျပန္ဆင္းၿပီး တစ္ရႈး၀ယ္ရမည္။ ၀ရုန္းသုန္းကား ျပန္ဆင္း ေျပးမိျပန္သည္။ ေနာက္ဆံုး အၾကိမ္ၾကိဳးစားျခင္း အျဖစ္ ပထမထပ္ မွ Export Center ကို ၀င္ၾကည့္ေသာအခါ ဂႏၶာရထဲက အိုေအစစ္ ကို ေတြ ့ရသည္။ ေပ်ာ္လိုက္သည္ျဖစ္ျခင္း။ ေခၽြးေတြ တစ္ဒီးဒီးၾကားက ျပံဳးစိစိ ျဖစ္သည္ကို အခ်ဳိ့လူမ်ား ငွဲ့ေစာင္းၾကည့္ၾကသည္။ မတတ္ႏိုင္။ ကိုယ့္လို ေပ်ာ္ခ်င္ ကိုယ့္လုိ ျဖစ္ေအာင္လုပ္ေပါ့။<br /><br />တြိဳက္လက္ အျပင္ဖက္မွာ စက္သံုးလံုး တန္းစီ သတိစြဲၿပီး အေၾကြေစ့ကို ေစာင့္ေနၾကသည္။ ညာဖက္ဆံုးက တစ္လံုးက ဟိုဒင္းထုတ္စက္၊ ဒီခ်ိန္မွာ သိပ္ေသာက္ျမင္ကပ္ ေနသည့္ အရာ။ အသံုးမွ မက်ပဲ။ ဘယ္ဖက္က ၂ ခုကေတာ့ ေအာက္မွာ ျပထားသည္။ သိပ္ မၾကည့္ေနေတာ့ သူေတာင္းတာ ငါးဘတ္ေစ့။ ထည့္ေပးလုိက္သည္။ ထြက္က်လာတာက Pad အထုတ္တစ္ထုတ္။ ေသဟဲ့ နႏၵိယ။ ေဇာေခၽြး ေတာက္ေတာက္ ထပ္က်သည္။ <a href="http://mglay97.blogspot.com/" target="_blank">အိကု</a> ႏွင့္ <a href="http://kohtut27.blogspot.com/" target="_blank">မွ်စ္</a> တို ့အတြက္ သိမ္းေပးထားလုိက္မည္ဟု စဥ္းစားသည္။ သူတို ့ လာလည္ပါက လိုခ်င္လိုမည္။ ေနာက္စက္တစ္လံုးကို ၾကည့္ေတာ့ အိုေက ဒါမွ တစ္ရႈး ထုတ္စက္ အစစ္။ ပိုက္ဆံအိပ္ထဲ လုိက္ေမႊေတာ့ တစ္ဘတ္ေစ့ ၅ ေစ့ ထြက္လာသည္။ အေၾကြေစ့ေတြကို မုန္းတီးလြန္းလို ့ မၾကာခဏ ရွင္းရွင္းထုတ္တတ္ေသာ က်ေနာ္ တစ္ေယာက္ အေၾကြေစ့ေလး ေတြကို ဒီေန ့သိပ္ေက်းဇူး တင္မိသည္။<br /><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-PaFASz3cbEo/TtsteI9ELYI/AAAAAAAAClM/GTK1Lz43lt4/s1600/IMG_1220.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-PaFASz3cbEo/TtsteI9ELYI/AAAAAAAAClM/GTK1Lz43lt4/s400/IMG_1220.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5682185350680948098" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">Pad တစ္ထုတ္ ထုတ္ေပးလိုက္တာ ဒီစက္ (အမွန္ေတာ့ စာေရးထားရွာပါတယ္)<br /><br /></div>၁ ဘတ္ေစ့ တစ္ေစ့ထည့္လုိက္ တစ္ရႈး သင့္သေလာက္ က်လာလိုက္၊ ေနာက္တစ္ေစ့ ထည့္လုိက္ တစ္ရႈး က်လာလုိက္ႏွင့္ ငါးေစ့ လံုး ကုန္ေသာ အခါ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲ လံုးေထြးထည့္ၿပီး သကာလ အထဲ၀င္သည္။ အားလံုးေသာ အခန္းမ်ား အိမ္ျပည့္။ ဟူးးးးးးးးးးးးးးးးးးး ဒုတိယ အထပ္ကို ျပန္ေျပး တက္ရျပန္ၿပီ။ ထိုင္ခ်လိုက္ရန္ျပင္ေသာ အခါ ဖုန္း၀င္လာသည္။ ခဏေလး ေစာင့္ပါဟု ထီေပါက္ေသာ ေလသံျဖင့္ တုန္ ့ျပန္လုိက္ရသည္။ အိမ္သာထဲ ျမန္မာစကား က်ယ္က်ယ္ (ေဘး အိမ္မ်ားလည္း ရွိေန) ေျပာလို ့ စိတ္ထဲ တစ္မ်ဳိးျဖစ္သလား မေမးပါႏွင့္ ပ႑ိတ ေတာင္ထိပ္ရွိ လူဦးေရ ၅၀ ရာခိုင္ႏႈန္းခန္ ့ သည္ ယိုးဒယားဂ်ာ မ်ား ျဖစ္ၾကၿပီး ျမန္းမိစ့္လို တတ္ကၽြမ္းၾကပါသည္။<br /><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-P4PuIGB1kLM/TtsteG0Um-I/AAAAAAAACk0/JVZroC0TkMA/s1600/IMG_1219.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-P4PuIGB1kLM/TtsteG0Um-I/AAAAAAAACk0/JVZroC0TkMA/s400/IMG_1219.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5682185350107405282" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">တစ္ရႈးထုတ္စက္ ရိုက္လာတာ မွားယြင္းၿပီး ဖ်က္ပစ္လုိက္ပါသျဖင့္ ဤ အရာကိုသာ တင္လုိက္ရေၾကာင္း။<br /><br /></div>ေမးစရာရွိသည္ကား ဘန္ေကာက္ျမိဳ့လည္ေခါင္ တြင္ရွိေသာ ပ႑ိတ ပလာဇာသည္ အဘယ့္ေၾကာင့္ တစ္ရႈး ရွားပါးမႈ ျဖစ္ေနရသနည္း။ Shopping Mall မွန္သမွ် Export Center ေတြမွာ ေရ၊ တစ္ရႈး လံုေလာက္စြာ ေပးထားပါလ်က္ ဤေနရာတစ္ခုသာ ေဖာက္ျပန္ေနေလသလား။ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ဆိုရေသာ္ အေၾကြေစ့မ်ား အသက္တစ္မွ် အသံုး၀င္ေၾကာင္း ေတြ ့ရွိသြားျခင္းပင္။ ယခင္ဆို အေၾကြေစ့ေၾကာင့္ ပိုက္ဆံအိပ္ ျပဲသည္ဟု ခံယူထားသည္ႏွင့္ ရသမွ် စုၿပီး စကၠဴပိုက္ဆံႏွင့္ သြားသြား လဲတတ္သည္။ ခုေတာ့ သူ ့တုိ ့တန္ဖိုး သိလာပါၿပီ။<br /><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-LrhwAA79hQg/TtstezM_-mI/AAAAAAAAClU/9bxip2-E5oo/s1600/IMG_1222.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-LrhwAA79hQg/TtstezM_-mI/AAAAAAAAClU/9bxip2-E5oo/s400/IMG_1222.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5682185362022070882" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;">အနီေစ့ေလးေတြကေတာ့ သိပ္ အသံုးမ၀င္လွပါ။ ၁၊ ၂ ၊ ၅၊ ၁၀ ဘတ္ေစ့ အစဥ္လုိက္။<br /><br /></div>Export ကို အသဲ အသန္ လုပ္လုိက္ရလို ့ ထင္သည္။ ပိုၿပီး ေပါ့ပါးလန္းဆန္းကာ ေန၏။ ပ႑ိတ အေရွ့တြင့္ ေစာင့္ေနေသာ အသိထံ ေခါင္းေမာ့ ရင္ေကာ့ကာ ေလ်ာက္လွန္းလာခဲ့သည္။ ေလာကႀကီးကား အရာရာ လွပေနေလေတာ့သည္။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/111790925828904322-1597272360660386011?l=www.justice999burma.com' alt='' /></div>...အလင္းစက္မ်ားhttp://www.blogger.com/profile/17251203852165364649noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-111790925828904322.post-16198327167867721982011-12-01T18:32:00.006+07:002011-12-01T19:12:03.633+07:00<div style="text-align: justify;"><br />က်ႏုပ္တို ့ ၏ ျပည္သူ ့အခ်စ္ေတာ္ သမၼတႀကီးဦးသိန္းစိန္မွ အေမရိကန္ႏိုင္ငံသူ ေဒၚကလင္တန္အား လက္ညိဳး ေငါက္ေငါက္ထုိးၿပီး သတိေပး ဆံုးမလိုက္ပါတယ္။ သတင္း အစံုအလင္မွာ........<br /><br />ယေန ့ျပည္ေထာင္စု ေရႊျမန္မာ ႏိုင္ငံမွ ဗီဇာ ခက္ခဲစြာ ရရွိၿပီးေနာက္ အလည္အပတ္ ႏွင့္ တလက္စတည္း အလုပ္ အကိုင္မ်ား စံုစမ္းရန္ ေရာက္ရွိလာေသာ အေမရိကန္ ႏိုင္ငံသူ ေဒၚကလင္တန္အား ဦးသိန္းစိန္မွ ၾကပ္ၾကပ္ သတိထားဟု လက္ညိဳးထိုးကာ ဆံုးမ ၾသ၀ါဒ ေပးလိုက္ရပါတယ္။ ေဒၚကလင္တန္ဟာ အေမရိကန္မွ ေရႊ ့ေျပာင္း အလုပ္သမားမ်ား လက္ခံေပးဖို ့ ဦးသိန္းစိန္နဲ ့ လာေရာက္ညွိႏႈိင္းဖို ့ မေန ့က ၃၀ ရက္ ႏို၀င္ဘာလ ၂၀၁၁ မွာ ေရာက္ရွိလာခဲ့ပါတယ္။<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-6OmhySAC9ko/TtdmDLMnEAI/AAAAAAAACkY/wo_IEWn_e7A/s1600/Thein%2BSein%2Band%2Bhis%2Bwife%2Bmeet%2Bwith%2BHillary%2BClinton%2Btoday%2B%2528Dec%2B1%2B2011%2529.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 262px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-6OmhySAC9ko/TtdmDLMnEAI/AAAAAAAACkY/wo_IEWn_e7A/s400/Thein%2BSein%2Band%2Bhis%2Bwife%2Bmeet%2Bwith%2BHillary%2BClinton%2Btoday%2B%2528Dec%2B1%2B2011%2529.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5681121659682492418" border="0" /></a>က်ေနာ္တို ့ရဲ့ သမၼတႀကီးမွ နင္ၾကပ္ၾကပ္သတိထား၊ အခ်ဳိးေတြ ျပင္ဟု လက္ညိဳးေငါက္ေငါက္ ထိုး ဆံုးမေနရပံု။<br /><br /><div style="text-align: justify;">အေမရိကန္ႏုိင္ငံမွ ေရႊ့ေျပာင္း အလုပ္သမားမ်ားကို ေရႊျပည္မွ လက္ခံဖို ့ အေရး ေဆြးေႏြးၾကမယ့္ အခ်ိန္မွာ ေဒၚကလင္တန္ဟာ သမၼတႀကီးကေတာ္ အား “မိတ္ကပ္ ျပင္ထားတာ အေတာ္ေကာင္းေၾကာင္း၊ သူလည္း စမ္းၾကည့္ခ်င္ေၾကာင္း၊ ျမန္မာျပည္မွ ေရႊျပည္နန္းသနပ္ခါး သိပ္ေကာင္းတယ္ဟု ၾကားဖူးေၾကာင္း၊ သူလည္း သနပ္ခါး လိမ္းၾကည့္ခ်င္ေၾကာင္း၊ အတုအေယာင္ အခုအခံမ်ား မပါပဲ ေကာက္ေၾကာင္း သိပ္လွေနေသာ သမၼႀကီးကေတာ္မွ ေဘာ္ဒီ ထိန္းသိမ္းနည္းမ်ား အေၾကာင္း” ေတြသာ လွိမ့္ပိန္ ့ ေမးျမန္းေနခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ေဘးမွာ ရပ္ေစာင့္ရင္း စိတ္မရွည္ေတာ့တဲ့ ဦးသိန္းစိန္မွ ေဒၚကလင္တန္အား “ဂ်ီးေတာ္........ လုိအပ္တာပဲ ေျပာၾကရေအာင္ဗ်ာ။ အခုအခံ ကိစၥ၊ ေကာက္ေၾကာင္း ကိစၥ သိခ်င္ရင္ ေဒၚကြိဳင္ကြိဳင္ နဲ ့ အင္တာဗ်ဳး လုပ္ဖုိ ့ စီစဥ္ေပးမယ္ ..... အလုပ္ကိစၥနဲ ့ အင္ဂ်င္က်ျခင္း၊ အင္ဂ်င္ထိန္းျခင္း ေတြ မေရာေထြးေစခ်င္ဘူး။ ခင္ဗ်ား အခု အခံေတြ ထည့္လာတာ က်ဳပ္သိတာေပါ့... က်ဳပ္ေတာင္ ထည့္ထား အဲေလ... မွားလုိ ့..... ေနာင္ကို သတိၾကပ္ၾကပ္ ထားပါ.. ဒါပဲ ေျပာမယ္” ဟု လက္ညိဳးထိုး ေငါက္ငန္းခဲ့ရပါတယ္။<br /><br />အေမရိကန္ႏိုင္ငံသူ ေဒၚဟီလာရီကလင္တန္ဟာ မနက္ဖန္ ၂/၁၂/၂၀၁၁ မွာ ေရႊတိဂံုဘုရားကို ဖူးေမွ်ာ္ၿပီး သူ ့တိုင္းျပည္ကို ျပန္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ သူ ့အထက္ အႀကီးအကဲ ဦးအိုဘားမားက အလုပ္မၿပီးပဲ အိမ္ျပန္မလာေစဖို ့ အတြက္ (အုိဘားမားေဖါင္ဖ်က္ကာ) ေဒၚကလင္တန္ စီးလာတဲ့ေလယာဥ္ကို ထိုင္းႏိုင္ငံကို ပို ့ေဆာင္ ထားလိုက္ပါတယ္။<br /><br />(ေပ်ာ္ရႊင္ႏုိင္ၾကပါေစ) Just for funny!<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/111790925828904322-1619832716786772198?l=www.justice999burma.com' alt='' /></div>...အလင္းစက္မ်ားhttp://www.blogger.com/profile/17251203852165364649noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-111790925828904322.post-40655457670895016092011-11-28T21:43:00.006+07:002011-11-28T23:37:46.363+07:00<div style="text-align: justify;"><br />တစ္ခုေသာ တနဂၤေႏြေန ့ မွာ ထိုင္းႏုိင္ငံ ဘန္ေကာက္ျမိဳ့ရဲ့ ေက်ာက္ဖယားျမစ္ တစ္ဖက္ျခမ္းက ျမန္မာ စာသင္သား ဘုန္းေတာ္ၾကီးေတြ သီတင္းသံုးေနတဲ့ (၀ပ္ထလံုး) ေက်ာင္းမွာ ကထိန္ရွိလို ့ သြားျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကထိန္က်င္းပမယ့္ ၃ ရက္ အလုိမွာ ေက်ာင္းတုိက္ထဲကို ေရေတြ ၀င္ခ် လာတဲ့ အတြက္ သံဃာေတာ္ေတြဟာ ကထိန္က်င္းပမယ့္ ေနရာကို ေက်ာင္းတိုက္က ငွားရမ္းထားတဲ့ ေနရာမွာသာ က်ဥ္းက်ဥ္း ၾကပ္ၾကပ္ က်င္းပ ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-hqu5Pw7pMsI/TtOjQ2jixnI/AAAAAAAACkA/pI3yuzsWc20/s1600/IMG_1109.JPG"><br /></a><div style="text-align: center;"><div style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-I42b88suEvs/TtOi2gAho8I/AAAAAAAACjo/2FHv_4u_JcI/s1600/IMG_1100.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-I42b88suEvs/TtOi2gAho8I/AAAAAAAACjo/2FHv_4u_JcI/s400/IMG_1100.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5680062612233102274" border="0" /></a>အလည္က ၄ ထပ္ဟာ ျမန္မာ စာသင္သား သံဃာေတြ စုေပါင္းၿပီး ငွားရမ္းထားတဲ့ တိုက္ပါ။<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">စေန၊ တနဂၤေႏြ သံဃာေတာ္ေတြ ေက်ာင္းပိတ္တဲ့ အခါ ျမန္မာ ျပည္သား အလုပ္သမားေတြ အတြက္ သံဃာေတာ္ေတြ သင္ၾကား တတ္ေျမာက္ ထားတဲ့ ေလာကီ ပညာေတြကို ေ၀မွ်ေပးရာ ေနရာျဖစ္ပါတယ္။ ထိုင္းဘာသာ သင္ၾကားေပးျခင္း၊ ကြန္ျပဳတာ အသံုးျပဳတတ္ေအာင္ သင္ၾကားေပးျခင္းေတြ အဂၤလိပ္စာ သင္တန္းေတြ ကို ဖြင့္လွစ္သင္ၾကားေပးပါတယ္။<br /></div><br /></div><div style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-eoS6Vyg1hEc/TtOhugIopUI/AAAAAAAACgI/2GJVOTLFm0E/s1600/IMG_1000.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-eoS6Vyg1hEc/TtOhugIopUI/AAAAAAAACgI/2GJVOTLFm0E/s400/IMG_1000.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5680061375316534594" border="0" /></a>၀င္လာမစဲ တသဲသဲပါ။ ခန္ ့မွန္းထားတာထက္ လူအေတာ္ေလး မ်ားပါတယ္။<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-G2tknPSPAiE/TtOi2c4Q-TI/AAAAAAAACjc/qm-eTD_L3Ok/s1600/IMG_1098.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-G2tknPSPAiE/TtOi2c4Q-TI/AAAAAAAACjc/qm-eTD_L3Ok/s400/IMG_1098.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5680062611393149234" border="0" /></a>ေနရာေ၀းတဲ့ အလုပ္သမားေတြက တကၠစီမီတာနဲ ့ လာၾကပါတယ္။ တရုန္းရုန္းပါပဲ။<br /></div><br /></div><div style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-IlA-OV1iJhw/TtOiGMItggI/AAAAAAAAChk/JYIMA51hDtI/s1600/IMG_1038.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-IlA-OV1iJhw/TtOiGMItggI/AAAAAAAAChk/JYIMA51hDtI/s400/IMG_1038.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5680061782265004546" border="0" /></a>အ၀င္၀မွာ သကၤန္းလွဴခ်င္သူမ်ား အလွဴေငြ ထည့္၀င္ခ်င္သူမ်ား အတြက္ အလွဴဌာနပါ။<br /><br /></div><div style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-OssWyVWl6v8/TtOiFMqeQ8I/AAAAAAAAChA/ChyWB7baIj8/s1600/IMG_1026.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-OssWyVWl6v8/TtOiFMqeQ8I/AAAAAAAAChA/ChyWB7baIj8/s400/IMG_1026.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5680061765226742722" border="0" /></a>နည္းနည္းပါးပါး အာရႊီးလုပ္ၿပီးေနာက္ ၀ါးတီး၀ိုင္းကို ေရာက္သြားပါေတာ့တယ္။ :D<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-5a4qA4BX9zU/TtOhvYQJRII/AAAAAAAACgk/iJ1V8-ifEP0/s1600/IMG_1017.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-5a4qA4BX9zU/TtOhvYQJRII/AAAAAAAACgk/iJ1V8-ifEP0/s400/IMG_1017.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5680061390380418178" border="0" /></a>ထိုင္းမွာ အလုပ္သမားဆိုေပမယ့္ အမိုးအကာေအာက္မွာ (ကိုယ္ႏိုင္ငံမွာထက္စာရင္) သက္သက္သာသာ လုပ္ကိုင္ရတဲ့ အတြက္ အားလံုး ေတာက္ပလို ့ ေနပါတယ္။<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-S2Wm1QVKPhc/TtOhuyDeTzI/AAAAAAAACgY/9ztqtl6sNX0/s1600/IMG_1015.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-S2Wm1QVKPhc/TtOhuyDeTzI/AAAAAAAACgY/9ztqtl6sNX0/s400/IMG_1015.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5680061380126723890" border="0" /></a>ကဲ .... ဆြဲၾကပါၿပီဗ်ာ။<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-qIE0JBfolpQ/TtOhvh7RMqI/AAAAAAAACgs/yoc2R6DUhNw/s1600/IMG_1021.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-qIE0JBfolpQ/TtOhvh7RMqI/AAAAAAAACgs/yoc2R6DUhNw/s400/IMG_1021.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5680061392977212066" border="0" /></a>ၾကက္သားအာလူး၊ ၀က္သားအာလူး၊ ခ်ဥ္ရည္ဟင္း၊ ငပိရည္ တို ့စရာမ်ားနဲ ့ ထမင္း မိန္လွပါတယ္။<br /><br /></div><div style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-zb8k2QhciBk/TtOiG7qxlrI/AAAAAAAAChw/H1VaUrZVSwc/s1600/IMG_1045.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-zb8k2QhciBk/TtOiG7qxlrI/AAAAAAAAChw/H1VaUrZVSwc/s400/IMG_1045.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5680061795024344754" border="0" /></a>ကိုယ္စားၿပီေတာ့ အေပၚထပ္ကေန သူမ်ားေတြကို လုိက္ရိုက္ပါတယ္။<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-mvxsMXiWdCg/TtOiFYNicvI/AAAAAAAAChU/fwYCQw4QY68/s1600/IMG_1032.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-mvxsMXiWdCg/TtOiFYNicvI/AAAAAAAAChU/fwYCQw4QY68/s400/IMG_1032.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5680061768326607602" border="0" /></a>ခ်က္ျပဳတ္ကူညီေနၾကတဲ့ သူေတြကို ၾကည့္ပါဦး။ ျမန္မာျပည္မွာလို ေနပူက်ဲတဲမွာ ထင္းမီးထိုးေပးေနၾကတဲ့ ေက်ာမြဲေတြ မေတြ ့ရပါဘူး။ ဂတ္စ္အိုးနဲ ့ အလြယ္တကူ ခ်က္ျပဳတ္ႏုိင္ၾကတာမို ့ ရွပ္အကီၤ်ျဖဴ၊ ပုဆိုးေလးေတြနဲ ့ သပ္သပ္ ရပ္ရပ္ေလးေတြသာ။<br /><br /></div><div style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-DMuxNzPdf3g/TtOiFZsnXzI/AAAAAAAAChI/nRYnysBbEpw/s1600/IMG_1030.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-DMuxNzPdf3g/TtOiFZsnXzI/AAAAAAAAChI/nRYnysBbEpw/s400/IMG_1030.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5680061768725389106" border="0" /></a>လွပ်ဳိျဖဴေလးေတြကေတာ့ ပန္းသီးခြာ၊ အခ်ဳိပြဲျပင္ အာလူးဖုတ္ေပါ့။ :P<br /><br /></div><div style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-dRHS2D_48z0/TtOigaHW4qI/AAAAAAAACiU/QrKMyw3RP-M/s1600/IMG_1058.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-dRHS2D_48z0/TtOigaHW4qI/AAAAAAAACiU/QrKMyw3RP-M/s400/IMG_1058.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5680062232694022818" border="0" /></a>ရိုးရာ မပ်က္ ပေဒသဘင္ သီးေနတဲ့ သူပါ။ ေနာက္က အထုပ္ေတြကေတာ့ ေက်ာင္းမႀကီးမွာ ေရႀကီးလုိ ့ ေရေဘးက ေရွာင္တိမ္းလာၾကတဲ့ ျမန္မာ သံဃာေတြရဲ့ အထုတ္ေတြပါဗ်ာ။<br /><br /></div><div style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-zF7ER8SxO0c/TtOifW6kEWI/AAAAAAAACiM/waC9SDbHK_A/s1600/IMG_1056.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-zF7ER8SxO0c/TtOifW6kEWI/AAAAAAAACiM/waC9SDbHK_A/s400/IMG_1056.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5680062214655185250" border="0" /></a>စားၿပီးေတာ့ ဆရာေတာ္ေတြကို ပင့္ေလ်ာက္ၾက၊ အလွဴေငြကပ္ၾကတာေပ့ါေလ။<br /><br /><div style="text-align: justify;">ဒီမွာ ဘေလာ့ဂါ <a href="http://chenaddy.blogspot.com/" target="_blank">တီခ်မ္း </a>ရဲ့ အလွဴေလးကို လုပ္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ေရႀကီးေနတဲ့ ကာလ အတြင္းမွာ က်ေနာ္ အလွဴခံတဲ့ အတြက္ <a href="http://chenaddy.blogspot.com/" target="_blank">တီခ်မ္း</a>နဲ ့ သူငယ္ခ်င္း မိသားစုေတြကေန အ၀တ္အစားေတြ နဲ ့ အလွဴေငြ ၃၀၀၀ ဘတ္ကို က်ေနာ့္ဆီေပးအပ္ပါတယ္။ ေရေဘးက အေတာ္ေလး ဆိုးလာေတာ့ က်ေနာ္လည္း ခ်က္ခ်င္း မသြားႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ကိုယ္မသိတဲ့ အရပ္ေဒသမွာ ဘာသာစကား မေပါက္ေလေတာ့ အေတာ္ေလး ကို ဒုကၡေရာက္ပါတယ္။ ကိုယ့္လက္ထဲမွာ အလွဴေငြ နဲ ့ အ၀တ္အထည္ေတြကို ၾကာရွည္လည္း ကိုင္မထားခ်င္ပါ။ ဒါနဲ ့ပဲ ကထိန္သြားဖို ့ အေၾကာင္းေပၚလာတာနဲ ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ လွဴထားလုိက္မယ္၊ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းက ေရေဘးအတြက္ လွဴဖုိ ့ စီစဥ္ တဲ့ အခါ လိုက္ကူညီေပးမယ္လို ့ ဆံုးျဖတ္ၿပီး ပတ္၀န္းက်င္က ျမန္မာ အသိေတြနဲ ့ အတူ ေရာက္ျဖစ္ခဲ့တာပါ။<br /></div><br /></div><div style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-O6pa5iDoINw/TtOifZKFySI/AAAAAAAACh8/PGHJ886fW_c/s1600/IMG_1054.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-O6pa5iDoINw/TtOifZKFySI/AAAAAAAACh8/PGHJ886fW_c/s400/IMG_1054.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5680062215257180450" border="0" /></a><a href="http://chenaddy.blogspot.com/" target="_blank">တီခ်မ္း</a>ရဲ့ အလွဴေငြ ဘတ္ ၃၀၀၀ ကိုေတာ့ အဲ့သည္ အစ္မႀကီးကိုပဲ ကပ္လွဴေပးဖုိ ့ အကူအညီ ေတာင္းလုိက္ပါတယ္။<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-o1C0NezLC7o/TtOhufO5EmI/AAAAAAAACgA/9uvKOCA6IPY/s1600/IMG_0991.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-o1C0NezLC7o/TtOhufO5EmI/AAAAAAAACgA/9uvKOCA6IPY/s400/IMG_0991.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5680061375074341474" border="0" /></a>ဒါကေတာ့ အ၀တ္အစားေတြပါ။ (<a href="http://chenaddy.blogspot.com/" target="_blank">တီခ်မ္း</a> ေရ သာဓုပါဗ်ာ)<br /><br /><div style="text-align: justify;">အလွဴရွင္ေတြက ၀ရုန္းသုန္းကား နဲ ့ လွဴလုိက္ရတာ ေတာင္ ေသေသခ်ာခ်ာ ထုတ္ပိုးေပးလိုက္ပါတယ္။ က်ေနာ္က တစ္ထည္စီ ျပန္ထုတ္ သင့္ေတာ္မယ္ ထင္တာေလးေတြကို တြဲေရးခြဲေရးလုပ္ၿပီး တစ္အိပ္စီသီးသန္ ့ ထည့္လုိက္တာ အထည္ ၁၀၀ ေက်ာ္ေလရဲ့ဗ်ား။ စုၿပီးသြားၾကမယ့္ ဆံုရပ္မွာ အျခားလူေတြကို အထုတ္အပိုး ၃ ထုပ္နဲ ့ က်ေနာ္ ထုိင္ေစာင့္ေနပါတယ္။ ျဖတ္သြား ျဖတ္လာ ထုိင္းေတြက အဲ့သည္ အထုတ္ေတြကို အမႈိက္အိပ္မွတ္လုိ ့ ျဖတ္ကနဲ ့ အမႈိက္ပစ္တင္ သြားတာ ေတြ ့ရေတာ့ က်ေနာ္ ဘာေျပာရမလဲ မသိေအာင္ ျဖစ္ရပါတယ္။ သူတုိ ့ အပစ္မဟုတ္ပါဘူး။ က်ေနာ္ ရွင္းမျပတတ္တာ သာ အျပစ္ျဖစ္ပါတယ္။<br /></div><br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-ulsiSZZLjjM/TtOi1s7_DgI/AAAAAAAACi4/Udgcwb3AqJQ/s1600/IMG_1068.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-ulsiSZZLjjM/TtOi1s7_DgI/AAAAAAAACi4/Udgcwb3AqJQ/s400/IMG_1068.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5680062598523850242" border="0" /></a>ဘုန္းဘုန္းေတြရဲ့ ဆြမ္းပြဲပါ။ (ဒါ ကြန္ျပဳတာ သင္တန္း အထပ္မွာပါ)။<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-OenhKVR2OxE/TtOigaCKWyI/AAAAAAAACig/8zxxEXDyamk/s1600/IMG_1060.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-OenhKVR2OxE/TtOigaCKWyI/AAAAAAAACig/8zxxEXDyamk/s400/IMG_1060.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5680062232672230178" border="0" /></a>ဘုန္းဘုန္းေတြလဲ ပါးစပ္ က်ယ္က်ယ္ မဟရဲေလာက္ဘူး။ ဓါတ္ပုံေတြ၀ိုင္းရိုက္ေနၾကတာကိုး။ :D<br /></div><br /></div><div style="text-align: center;"><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-6ZuVr3KLEoM/TtOihHuNHQI/AAAAAAAACis/ualTCLzLLZM/s1600/IMG_1062.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-6ZuVr3KLEoM/TtOihHuNHQI/AAAAAAAACis/ualTCLzLLZM/s400/IMG_1062.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5680062244936555778" border="0" /></a>အမွန္ေတာ့ ဒီခန္းမ အထပ္ဟာ အလုပ္သမားေတြ အတြက္ ကြန္ျပဴတာ သင္ေပးတဲ့ အထပ္ျဖစ္ပါတယ္။ အေနာက္ဖက္မွာ ကြန္ျပဴတာေတြကို ေတြ ့ၾကမယ္ လုိ ့ ထင္ပါတယ္။<br /></div><br /></div><div style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-jP7tziC0y2c/TtOi2N24sgI/AAAAAAAACjQ/W69caeO5ook/s1600/IMG_1077.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-jP7tziC0y2c/TtOi2N24sgI/AAAAAAAACjQ/W69caeO5ook/s400/IMG_1077.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5680062607360832002" border="0" /></a>ဘုန္းဘုန္းေတြ ဆြမ္းစားေနတဲ့ အထပ္ရဲ့ ေအာက္မွာ တရားနာဖုိ ့ ေစာင့္ဆုိင္းေနၾကပါၿပီ။<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-DZJ9FRBZios/TtOi1nsjnLI/AAAAAAAACjE/3w5rz7AFLy8/s1600/IMG_1072.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-DZJ9FRBZios/TtOi1nsjnLI/AAAAAAAACjE/3w5rz7AFLy8/s400/IMG_1072.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5680062597116959922" border="0" /></a>ေယာဂီ၀တ္နဲ ့ မမေလးေတြကို ခုလို ေတြ ့လုိက္ရေတာ့ က်ေနာ္ သိပ္ကို အံ့ေအာမိပါတယ္။ ထုိင္းဟာ ဗုဒၶဘာသာ ႏုိင္ငံခ်င္း တူေပမယ့္လုိ ့ ကိုးကြယ္ ယံုၾကည္မႈခ်င္းဟာ သိပ္ကုိ ကြာျခားလြန္းလုိ ့ပါ။ ေယာဂီ ၀တ္ မမေလးေတြက တရားပြဲေတြရဲ့ အစီအစဥ္ အတိုင္း စတင္ရြတ္ဖတ္ သရစၥါယ္ ေနၾကပါၿပီ။<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><div style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-4tyq_fHMMdA/TtOjQt9vvMI/AAAAAAAACj0/QNqMFLYWqL0/s1600/IMG_1104.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-4tyq_fHMMdA/TtOjQt9vvMI/AAAAAAAACj0/QNqMFLYWqL0/s400/IMG_1104.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5680063062656138434" border="0" /></a>တရားနာၿပီးလို ့ နီးစပ္ရာ အိမ္မွာ အ၀တ္အစား လဲဖို ့ ေယာဂီမမေလးေတြ ဆင္းလာၾကပါၿပီ။<br /></div><br /></div><div style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-hqu5Pw7pMsI/TtOjQ2jixnI/AAAAAAAACkA/pI3yuzsWc20/s1600/IMG_1109.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-hqu5Pw7pMsI/TtOjQ2jixnI/AAAAAAAACkA/pI3yuzsWc20/s400/IMG_1109.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5680063064962156146" border="0" /></a>ကဲ...... ပြဲသိမ္းမွာ ရဲေရာက္လာပါၿပီဗ်ား။ အဲသည္ေနရာေလးက ကထိန္ပြဲလာတဲ့ ျမန္မာေတြ အတြက္ တရားေခြ ေရာင္းခ်ေပးရာ ေနရာေလးပါ။ ထံုးစံ အတုိင္း ျမန္မာေတြ စုၾကၿပီဆို ထိုင္းရဲေတြ အၾကိဳက္မို ့ ဖမ္းမယ္ ဆီးမယ္ အားခဲၿပီးေရာက္ခ်လာတာပါ။<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-uazwHg9GgXc/TtOjRAhWKTI/AAAAAAAACkM/qUNAS9DxDJY/s1600/IMG_1110.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-uazwHg9GgXc/TtOjRAhWKTI/AAAAAAAACkM/qUNAS9DxDJY/s400/IMG_1110.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5680063067637295410" border="0" /></a>အေခြေရာင္းတဲ့သူကို ကားနဲ ့ ဖမ္းသြားပါၿပီ။<br /><br /><div style="text-align: justify;">တရားပြဲ၊ ဘာသာေရးပြဲမွန္းသိေတာ့ က်န္တဲ့သူေတြကို ဖမ္းဆီးျခင္း မလုပ္ေတာ့ပဲ အေခြေရာင္းခ်သူကို သာ မဲၿပီး ျပသနာ ရွာပါေတာ့တယ္။ အေခြေတြကို ၀ုန္းဒိုင္းဆို ဆြဲကုိင္ၿပီးဖြ ေအာ္ႀကီး ဟစ္က်ယ္လုပ္ေနလုိက္တာ ျမင္လုိ ့ မေကာင္းလွပါဘူး။ ထိုင္းလိုတတ္တဲ့ သူအခ်ဳိ့က ဒါဟာ တရားေခြသာ ျဖစ္ေၾကာင္း ရွင္းျပမွ အနည္းငယ္ ေလ်ာ့သြားၿပီး အေခြ ေရာင္းခ်သူကို သာ ကားနဲ ့ ဖမ္းဆီးေခၚေဆာင္သြား ပါေတာ့တယ္။ ဒါဟာ တရားမ၀င္တဲ့ လုပ္ရပ္ ျဖစ္တာေၾကာင့္ သူတုိ ့ ဖက္က ၾကည့္ေတာ့ မွန္တယ္ ထင္ရေပမယ့္။ က်ေနာ့ စိတ္ထဲမွာ အေတာ္ေလး က်လိ က်လိ ျဖစ္ေအာင္ ခံစားရပါတယ္။<br /><br />အဲ့သည္ တနဂၤေႏြေန ့မွာ က်ေနာ္ ဘေလာ့ဂါ <a href="http://chenaddy.blogspot.com/" target="_blank">တီခ်မ္း</a> နဲ ့ သူ ့သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ့ အလွဴ ေလး ၿပီးေျမာက္ေစခ့ဲပါတယ္။ ကထိန္ပြဲက်င္းပရာ ေနရာ ေျပာင္းေရြ့လုိက္ၿပီး ေနရာ က်ဥ္းတာမို ့ လာမယ့္သူ နည္းမယ္လို ့ ဘုန္းဘုန္းေတြ ထင္မိၾကပါတယ္တဲ့ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ တရားနာေနစဥ္ အခ်ိန္ၿပီးဆံုးခါနီးအထိ အလွဴပြဲလာၾကသူေတြ တသဲသဲမို ့ အဲ့သည္ ေလးထပ္ တုိက္ႀကီး တစ္ခုလံုး အထပ္မွန္သမွ်မွာ ျပည့္ႏွက္သြားခဲ့ပါေတာ့တယ္။ တရားနာႏို္င္ဖုိ ့ အတြက္ ေလးထပ္စလံုးမွာ ေဆာင္းေဘာစ္ ေတြ စီစဥ္ေပးထားတာေၾကာင့္ အားလံုးလည္း တရား နာႏုိင္ခဲ့ၾကပါေၾကာင္းဗ်ာ။<br /></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/111790925828904322-4065545767089501609?l=www.justice999burma.com' alt='' /></div>...အလင္းစက္မ်ားhttp://www.blogger.com/profile/17251203852165364649noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-111790925828904322.post-55602828521290383342011-11-26T01:37:00.006+07:002011-11-26T01:55:26.255+07:00<div style="text-align: center;"><div style="text-align: justify;"><br /><div style="text-align: center;">Borne with Nothing, Gone with Nothing. We're Nothing but We'll Pretend as We've Everything.<br /></div><br />မီးမီးခဲ အသံကို ၾကိဳက္တယ္။ မာတယ္လဲ မဟုတ္၊ ဆြဲေဆာင္မႈ ရွိတယ္လည္း မဟုတ္၊ တျခား မိန္းကေလး အဆိုေတာ္ေတြနဲ ့ ကြာေတာ့ကြာတယ္။ ဘာကြာမွန္းလဲ စဥ္းစားမရဘူး။ မီးမီးခဲကို အျပင္မွာ တာခ်ီလိတ္ ေရာက္တုန္းက ရႈိးပြဲ တစ္ခု မွာ (အနီးကပ္ဆံုး) ျမင္ဖူးခဲ့တယ္။ “အိုး...... ရန္ကုန္သူေတြ မီးသိပ္စားတယ္” တဲ့ တာခ်ီလိတ္က ရွမ္းမက ၀ဲတဲတဲနဲ ့ ေျပာတယ္။ ဟုတ္တယ္ ဆလိုက္ မီးေရာင္ေအာက္မွာ ခုန္ေပါက္ေနတာ သိပ္ၾကည့္ေကာင္းပါတယ္။<br /></div><br /><iframe src="http://www.youtube.com/embed/gIp1whrKSgc" allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" width="420"></iframe><br /><br /><div style="text-align: justify;">လတ္တေလာ အနည္းငယ္ Depression ၀င္ေနလို ့ ဒါေလး ျပန္ျပန္ ခံစားျဖစ္ေနတယ္။ ကိုယ္လည္း ရန္ကုန္ (ရန္ကုန္ ျမိဳ့စြန္) မွာ ေမြးတာပါ မီးလည္း မစားပါဘူး။ ေရနံဆီေသာက္ၿပီး မီးျခစ္မွပဲ မီးပါထေတာက္မယ့္ သေဘာရွိတယ္။ အရာအားလံုးဟာ နတၳိပါပဲ။ ၀င္လာၿပီး အားလံုး ျပန္ထြက္သြားရမယ့္ ဘ၀ေတြ အတူတူ ဘာလို ့ အမုန္းပြားစရာ ရွိေနၾကမွာလဲ။ ရွိမွာပါပဲ။ “ငါ” “ငါ ဆိုတဲ့ ငါ” ေတြေၾကာင့္ မုန္းေနၾကရဦးမွာပါ။ ငါ့ႏိုင္ငံ ငါ့လူမ်ဳိး ငါ့ဘာသာ ငါ့ေဆြမ်ဳိး ငါ့မိသားစု ငါ့သူငယ္ခ်င္း ငါ့ ငါ့ ငါ့ ဆိုတဲ့ လူတစ္ဦးစီရဲ့ အတၱေတြ အတြက္ နတၳိ အခန္းထဲမွာ ငါပိုင္ခ်င္ေယာင္ ငါေတြ ေဆာင္ေနၾကၿပီး ပူေလာင္ေနၾကရဦးမွာ ပါပဲ မဟုတ္လားဗ်ာ။ သတိ၊ အသိေလးေတြနဲ ့ နတၳိ အခန္း ကို ျမင္ေအာင္ၾကည့္ ၾကပါစို ့။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/111790925828904322-5560282852129038334?l=www.justice999burma.com' alt='' /></div>...အလင္းစက္မ်ားhttp://www.blogger.com/profile/17251203852165364649noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-111790925828904322.post-39192271988011667132011-11-21T12:31:00.004+07:002011-11-24T18:38:32.602+07:00<div style="text-align: justify;"><a href="http://www.justice999burma.com/2011/11/blog-post_19.html">အပိုင္း (၁) ကို ဒီမွာ ဖတ္ရႈႏုိင္ပါသည္။</a><br /><br />ဤေနရာတြင္ ေရႊေလွႀကီးဆိပ္ႏွင့္ ေမွာ္ဘီျမိဳ့ရွိ သမိုင္း၀င္ ဘုရားတစ္ဆူ အေၾကာင္း က်ေနာ္မွတ္မိသမွ် ေျပာပါဦးမည္။ လႈိင္ျမစ္ ေရတိုက္စား ျခင္းေၾကာင့္ တစ္စ တစ္စ ျပိဳက်လ်က္ရွိေသာ ေရႊေလွႀကီးဆိပ္သည္ ေနာင္ ႏွစ္ေပါင္း (၅၀ ??) တြင္ ေမွာ္ဘီျမိဳ့ရွိ သမိုင္း၀င္ ဘုရားတစ္ဆူျဖစ္ေသာ “ေရႊေမွာ္တင္” ဘုရား အားဦးခုိက္မည္ဟု အတိတ္ တေဘာင္မ်ား ရွိေၾကာင္း ေဒၚမျမင့္တုိ ့ အဆိုအရ သိရပါသည္။ (ဟုတ္၏ မဟုတ္၏ မသိေသာ္လည္း ေနာင္ ၃ ႏွစ္အၾကာ ေရႊေလွႀကီးဆိပ္ သို ့ တစ္ေခါက္ ျပန္ေရာက္ ျဖစ္သည့္အခါ ကမ္းပါးသည္ ေမွာ္ဘီဖက္ သို ့ အေတာ္ဆုတ္လာၿပီး တစ္ဖက္ကမ္းတြင္ ေသာင္မ်ား လတာျပင္မ်ား ထြန္းလ်က္ ကုန္းေျမသစ္ တျဖည္းျဖည္း ျဖစ္လာလ်က္ ရွိသည္ကေတာ့ အေသအခ်ာပင္)။ အေသအခ်ာသိလို က ျမိဳ့ခံ <a href="http://mglay97.blogspot.com/" target="_blank">အိကု</a> အားေမးျမန္း ၾကပါေလ။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br />စက္ေလွျဖင့္ ခရီးဆက္ၾကမည့္ သူမ်ားမွာ က်ေနာ္တို ့ လူစုႏွင့္ က်န္သူ အနည္းငယ္မွ်သာ၊ ပထမဦးဆံုး ေရေၾကာင္း ခရီးသြားျခင္း ျဖစ္သျဖင့္ အလြန္ ့ အလြန္ပင္ ေၾကာက္လန္ ့ မိေၾကာင္း ၀န္ခံပါသည္။ စက္ေလွ ေသးေသး၏ ၀မ္းဗိုက္တြင္ ကုန္ပစၥည္းမ်ား ျပည့္သိပ္လ်က္၊ ၎ကုန္မ်ားေပၚ က်ေနာ္တို ့ ထုိင္လုိက္ရပါသည္။ ေလွေဘာင္၏ ၆ လက္မခန္ ့သာ ေရျပင္ေပၚ ေပၚလ်က္ေနပါသည္။ ေလအေ၀ွ့မွာ ေလွတစ္ခ်က္ လူးလိုက္တုိင္း အသက္ရႈ မွားခဲ့ပါသည္။<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-WK9gHtK1D3s/TsniySwrgaI/AAAAAAAACfY/Z4051ZQ9UoQ/s1600/%25E1%2581%2584.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 259px; height: 194px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-WK9gHtK1D3s/TsniySwrgaI/AAAAAAAACfY/Z4051ZQ9UoQ/s400/%25E1%2581%2584.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5677318158934573474" border="0" /></a><br />ဤသုိ ့ျဖင့္ ဘုရား အၾကိမ္ၾကိမ္ တၿပီးေနာက္ နဂါးေစာင့္ေသာ ကမ္းပါးေစတီရွိသည့္ ရြာတစ္ခုသို ့ ဆိုက္ကပ္သည့္ အခါ က်ေနာ္တို ့ ဆင္းၾကပါသည္။ ေရတုိက္စား၍ ကမ္းပါးျပိဳၿပီး ရြာတစ္ခုလံုး ေရြ့လုိက္ရသည့္ တိုင္ ထိုေစတီမွာ နဂါးမ်ား ေစာင့္ၾကပ္ျခင္း ေၾကာင့္ ေရတုိက္စားျခင္းမွ ကင္းလြတ္သည္ဟု ဆုိၾကပါသည္။ ထိုေစတီ ေအာက္ဖက္မွ ဌာပနာမ်ား တစ္ခါတစ္ရံ ရြာသားမ်ား ရတတ္ေၾကာင္းလည္း ခုထိ မွတ္မိ ေနပါေသးသည္။ (ယခုေတာ့ ေရတုိက္စားျခင္း ေၾကာင့္ ထိုေစတီ ျပိဳက်သြားၿပီလား မသိေတာ့ပါေပ)။<br /><br />ဆိပ္ကမ္းနားရွိ လွည္းဆိပ္တြင္ လာႀကိဳမည့္ လွည္း ၁ စီး (၃ စီးတြင္ ၂စီးအရင္ ေရာက္ႏွင့္ၿပီး) ကို ေစာင့္ရင္း က်ေနာ္တို ့ သစ္ရိပ္ ၀ါးရိပ္မ်ား ခိုကာ အပူဒဏ္ကို ေရွာင္လြဲ ၾကရပါသည္။ ထမင္းစားခ်ိန္ လြန္လာၿပီျဖစ္ရာ ၀မ္းဟာလာေသာ က်ေနာ္တို ့ အတြက္ လွည္းသမားမ်ား ခ်က္ျပဳတ္ လာၾကေသာ ငပိခ်က္ ႏွင့္ ထမင္း (ဇီယာဆန္) ျဖဴလြလြကို အားရပါးရ ေလႊးၾက ပါေတာ့သည္။ ရြာငပိခ်က္ ေကာင္းလြန္း၍ေလာ၊ ၀မ္းဟာလြန္း ၍ေလာ၊ က်ေနာ္တို ့ပဲ အစားပုတ္ ၍ေလာ မေျပာတတ္ပါ၊ လွည္းသမား ၃ ေယာက္စာ ခ်က္ထားေသာ ထမင္းတစ္အိုးလံုး က်ေနာ္တို ့ ၂ ေယာက္ႏွင့္ပင္ တက္တက္စင္ေအာင္ ေျပာင္ေလေတာ့၏။<br /><br />ထမင္းစားၿပီးေနာက္ လွည္းေပၚတက္ၿပီး တေရးတေမာ ေခြၾကျပန္သည္။ ေန ့မြန္း တည့္ခ်ိန္ ေရာက္လာခ်ိန္တြင္ ေနာက္လွည္းတစ္စီး ေရာက္လာသျဖင့္ ခရီးဆက္ဖို ့ ျပင္ၾကရျပန္သည္။ လယ္ကန္သင္းမ်ား၊ ေခ်ာင္းေျခာက္မ်ား၊ ကမူမ်ားႏွင့္ လြင္တီးေခါင္မ်ားကို ဖုန္တေသာေသာျဖင့္ ျပင္းရွလွေသာ ေနေရာင္ေအာက္မွာ လွည္းအစုအေ၀း ကေလး ခရီးဆက္ၾကသည္။ ေလွဆိပ္ႏွင့္ အုတ္ဖိုရြာ ၾကားလမ္း တစ္ေထာက္ျဖစ္ေသာ ေရေက်ာ္ႀကီးရြာ အထိ ေရာက္ခ်ိန္တြင္ ညေန ေစာင္းလာၿပီ ျဖစ္သျဖင့္ ခရီးတစ္ေထာက္ နားၾကသည္။ လွည္းသမားမ်ားက ႏြားမ်ား ပန္းလွျပီျဖစ္ရာ ေရေက်ာ္ႀကီး ရြာတြင္ပင္ ညအိပ္ရန္ အၾကံ ျပဳၾကေလသည္။ သို ့ေသာ္ အလွဴအတြက္ စီစဥ္စရာမ်ား ရွိေသာ ေဒၚမျမင့္ႏွင့္ က်ေနာ္တို ့ အဖြဲ ့မွာ ခရီးဆက္လို ၾကသည့္အတြက္ ေရေက်ာ္ႀကီးရြာမွ ေခတ္မွီ ေလးဘီးကားႀကီးႏွင့္ ခရီးဆက္ၾကမည္ ျဖစ္ေလသည္။<br /><br />ေခတ္မီွေလးဘီး ကားႀကီးမွာ လည္ထြန္စက္ ကို ေနာက္တြဲယာဥ္ တပ္ထားေသာ ယာဥ္ျဖစ္ေလသည္။ ထြန္စက္ ကားႀကီးေပၚသို ့ အားလံုးတက္ၿပီး ၾကခ်ိန္တြင္ အားလံုး၏ မ်က္ႏွာမ်ားမွာ ေမ်ာက္ျဖဴရုပ္ ေပါက္ေနၾကေလၿပီ။ စထြက္ၿပီး ေရေက်ာ္ႀကီး ရြာထိပ္ ေရာက္ခ်ိန္တြင္ ထြန္စက္ကားႀကီး တစ္ေခါက္ရပ္ရ ျပန္ေလသည္။ အေၾကာင္းမူကား က်ေနာ္တို ့ လုိက္ပါလာေသာ ေနာက္တြဲယာဥ္၏ ညာဖက္ဘီးမွာ ေလအလြန္နဲ လာေသာေၾကာင့္ပါေပ။ ေျဖရွင္းနည္းကား ရိုးရွင္းလွ၏ ခရီးသည္မ်ား အကုန္ဆင္းခိုင္းကာ စက္ဘီး ေလထိုးတံျဖင့္ ကားဘီးကို လူသံုးေလးေယာက္ တစ္လွည့္စီ ေျပာင္းထုိးၾကျခင္းပင္။<br /><br />ခရီးသြားမ်ား ဒုကၡေရာက္ေနခ်ိန္တြင္ ကူညီလုပ္အားေပးၾကသူမ်ားမွာ ထြန္စက္ေမာင္းသူ၊ ေလထိုးတံပိုင္ရွင္ ႏွင့္ အျခားရြာခံ လမ္းသြား လမ္းလာ မ်ားပင္ ျဖစ္ၾကေလသည္။ မည္သူက မည္သည့္ အက်ဳိးရၿပီး ကူညီသည္ ဟုမရွိၾကေပ၊ သူမ်ားဒုကၡ ကိုယ့္ဒုကၡ ကဲ့သို ့ပင္ မွတ္ယူ ကူညီၾကသည္မွာ ရိုးသားလွေသာ ျမန္မာေက်းလက္ လူသားမ်ား၏ အရိုးခံစိတ္ထား ျဖစ္ေၾကာင္း အမွတ္ရမိၿပီး ယခုခ်ိန္ထိ ဂုဏ္ယူေနမိ ပါေသးသည္။<br /><br />ထြန္စက္ ေနာက္တြဲယာဥ္ဘီးရဲ့ အေျခအေန မေကာင္းလွေတာ့ပါ။ ေလထိုးၿပီး မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ ၾကာေအာင္ေမာင္း သည္ႏွင့္ ျပန္ျပန္ေလ်ာ့သြား ေသာေၾကာင့္ ေလထိုးတံ ပုိင္ရွင္မွ ေလထိုးတံကို လမ္းမွာ အသံုးျပဳႏုိင္ရန္ ထည့္ေပးလုိက္ပါသည္။ “ဖုန္”ေျခမ်က္ေစ့ ျမဳပ္ေလာက္ေအာင္ ထူထပ္ေသာ တာရိုးေပၚတြင္ လယ္ထြန္စက္ႀကီးႏွင့္ ေနာက္တြဲယာဥ္တို ့ ေလဆင္းထုိးလုိက္ ေမာင္းလုိက္ျဖင့္ အုတ္ဖိုရြာသို ့ ခရီးႏွင္ ေနၾကေလသည္။ က်ေနာ္တို ့ လူစု တစ္သိုက္ကား ေမ်ာက္ျဖဴမ်ား ျဖစ္လ်က္ေနၾကၿပီး ေနာက္တြဲယာဥ္ ခ်ဳိင့္မ်ားေပၚ ျဖတ္တိုင္း လႈးကာလွိမ့္ကာ အိပ္ငိုက္လ်က္ လုိက္ပါလာၾကပါသည္။<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-zTcbvyCDVbg/Tsniyi_-_kI/AAAAAAAACfo/1U1Gki6OicQ/s1600/%25E1%2581%2585.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 256px; height: 192px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-zTcbvyCDVbg/Tsniyi_-_kI/AAAAAAAACfo/1U1Gki6OicQ/s400/%25E1%2581%2585.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5677318163293732418" border="0" /></a><br />ည ၁၁ နာရီခြဲေလာက္တြင္ အုတ္ဖိုရြာသို ့ေရာက္ပါသည္။ က်ေနာ္တို ့လူစု ဆင္းၿပီးသည္ႏွင့္ ထြန္စက္ယာဥ္ႀကီး ေနာက္တစ္ရြာသို ့ ဆက္လက္ ထြက္ခြာ သြားေလသည္။ လွ်ပ္စစ္မီး မေရာက္ႏိုင္သည့္ ေက်းလက္ေဒသမို ့ ရြာထိပ္မွ ဘြားေလးစိန္ဥ တုိ ့ အိမ္ရွိရာကို လက္ႏွိပ္ ဓါတ္မီးမ်ား ျဖင့္ခ်ီတက္ ၾကရသည္။ ရြာထိပ္အိမ္မ်ားမွ “ဆရာမတို ့ ျပန္လာၾကၿပီ.. ဟ့ဲ….. (…..) တုိ ့လိုက္ပို ့ လိုက္ၾကဦးေအ” ဟူေသာ စကားသံ အဆံုးမွာ ရြာမွ လူငယ္အခ်ဳိ့ လက္ႏွိပ္ ဓါတ္မီးမ်ားျဖင့္ ဘြားေလး စိန္ဥတို ့ အိမ္ေရာက္ေအာင္ လုိက္ပို ့ေပးၾကေလသည္။<br /><br />ဘြားေလးစိန္ဥတို ့ အိမ္မွာ အလွဴပြဲအတြက္ ျပင္ဆင္ေနေသာေၾကာင့္ မီးစက္မီးျဖင့္ တစ္ျခံလံုး လင္းထိန္လို ့ ေနေလသည္။ အိမ္ေရွ့ စပါးနယ္သည့္ တလင္းျပင္ႀကီးတြင္ ေဆာက္လက္စ မ႑ပ္ႀကီး ႏွင့္ အလွဴအတြက္ ခ်က္ျပဳတ္ေရး ျပင္ဆင္ ေနၾကသူမ်ား ပ်ားပန္းခတ္လ်က္။ “ဆရာမတို ့ေရာက္ၿပီ အေမေရ” ဟူေသာ ဦးေလးေအာင္ျမင့္၏ စကားသံ အဆံုးတြင္ ပိန္သြယ္သြယ္၊ ၀င္း၀ါၾကည္လင္ေသာ အသားအရည္ ပိုင္ရွင္ ဘြားေလးစိန္ဥ ခါးေလး ကိုင္းကိုင္းျဖင့္ လက္ဆြဲေတာ္ ေတာင္ေ၀ွးေလး ေထာက္ကာ လာၾကိဳေလသည္။ အသက္ ၉၀ ေက်ာ္ၿပီ ျဖစ္ေသာ္လည္း အသံကား မာဆဲပါ။<br /><br />က်ေနာ္တို ့ အတြက္ေနရာ ခ်ေပးၿပီးေနာက္ ေရမိုးခ်ဳိးၿပီးသည့္ ေနာက္တြင္ ဗိုက္ဟာေနလ်က္ ရွိေသာ က်ေနာ္တို ့ မွာ ငပိရည္၊ ေရစိမ္ထားေသာ စိုင္သီးအကင္း ကၽြတ္ဆတ္ဆတ္ ကေလးမ်ား၊ ငါးဟင္းဆီျပန္တို ့ ျဖင့္ ၀မ္းျဖည့္ၾက ျပန္ေလသည္။ ျခံထဲက ေၾကြက်ေသာ စိုင္သီး အကင္းေလးမ်ားကို ေရစိမ္ထားသျဖင့္ ကၽြတ္ဆတ္လ်က္ ရွိေလသည္။ ထမင္းပူပူထဲ စိုင္သီးေလး ကိုက္ခြဲကာ ျမဳပ္လုိက္ ငပိရည္ေလး ဆမ္းလုိက္၊ ငါးဟင္း အႏွစ္ေလး ဆမ္းလုိက္ျဖင့္ အေတာ မသတ္ႏိုင္ေအာင္ ထမင္းျမိန္ခဲ့ပါသည္။<br /><br />ေနာက္ေန ့မနက္တြင္ လူႀကီးမ်ား အလွဴပြဲအတြက္ စတင္ အလုပ္ရႈပ္လ်က္ ရွိၿပီျဖစ္ေလရာ က်ေနာ္တို ့ ကေလးတစ္သိုက္ အတြက္ ကဲခ်င္တုိင္း ကဲခြင့္ အလိုလိုရရွိ၏။ ျမိဳ့မွလာသည့္ လူစြာ က်ေနာ္မွာ ရြာမွ ကေလး တစ္သိုက္၏ ဥေသွ်ာင္ အၾကြင္းမဲ့ ျဖစ္ေလသည္။ ကိုယ္တုိင္ ဘာမွ ေရေရရာရာ အသံုးမက် ေသာ္လည္း ဆရာလုပ္ႏုိင္သည့္ အရည္အခ်င္းေလး ရွိေလသျဖင့္ ကေလးတစ္သိုက္အား ဦးေဆာင္ကာ ရြာအႏွံ ့ လွည့္ပတ္ ကဲခဲ့ၾကပါေတာ့သည္။<br /><br />ကုကၠဳိပင္မ်ား ေပါမ်ားလြန္းၿပီး အသီးသီးသည့္ ရာသီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ က်ေနာ့မွာ ၎အသီးမ်ားအား ေကာက္ၿပီး အေစ့ထုတ္ကာ စီးပြားရွာရန္ အၾကံရသည့္ အေလ်ာက္ ကေလးတစ္သိုက္အား ကုကၠိဳသီး ေကာက္ရန္ အမိန္ ့ထုတ္ျပန္ လိုက္ေလရာ ကေလးတစ္သိုက္လည္း ကစားနည္း အသစ္ရသကဲ့သို ့ ကုကၠဳိသီး တစ္ေတာင့္မက်န္ လိုက္ေကာက္ၾကပါသည္။ ရြာေနာက္ဖက္တစ္၀ိုက္ ကေလးမ်ား တရုန္းရုန္းျဖင့္ ကုန္းကုန္းကြကြ လုိက္လုပ္ေနၾကသည္ကို မသကၤာေသာ ႏြားပိုင္ရွင္ တစ္ဦးမွ သတင္းစံုစမ္းေလရာ က်ေနာ့ အၾကံကို သိရွိသြားၿပီး သူ ့ႏြားမ်ား အစာငတ္မည့္ အေရး ျမင္ေယာင္ လာေသာေၾကာင့္ ဘြားေလးစိန္ဥထံ သံေတာ္ဦးတင္ ရေလေတာ့သည္။<br /><br />ျမိဳ့မွလာေသာ ဆရာမ၏ ေမာင္တစ္ေယာက္ အမိန္ ့ျဖင့္ ကေလးမ်ား ႏြားထံမွ အစာလု ေနၾကေၾကာင္း ဘြားေလးစိန္ဥ သိရသျဖင့္ သူ၏ သား ဦးေလး ဦးေအာင္ျမင့္ကို လႊတ္ကာ ကေလးမ်ား ေဆာ့ခ်င္ သေလာက္ ေကာက္ယူၾကရန္ ႏွင့္ ႏြားစာအတြက္ ခ်န္ေပးၾကပါရန္ ေမတၱာရပ္ခံ လာေလသည္။ က်ေနာ္လည္း လူႀကီး တစ္ေယာက္ ေမတၱာရပ္ခံ ေလသည္ႏွင့္ ဆာလာအိတ္အျပည့္ ကုကၠိဳလ္သီးမ်ား သယ္ေဆာင္ကာ ထုခြဲၿပီး အထဲက အဆံထုတ္ၾကဖို ့ ကေလးထုအား ဆက္လက္ ညႊန္ၾကား ရေလေတာ့သည္။<br /><br />ကုကၠိဳလ္သီးမွာ ေတာရြာမ်ားအတြက္ ႏြားစာျဖစ္ရံုအျပင္ တန္ဖိုးမရွိေသာ္လည္း ျမိဳ့တြင္မူ ကုကၠိဳလ္ေစ့ေလွာ္ အျဖစ္ ေႏြရာသီစာ ေရာင္းတန္း၀င္ သည္ကို သိရွိထားေသာ က်ႏုပ္အတြက္မူ တန္ဖိုး ႀကီးလွေပသည္။ ဤမွ် စီးပြားေရး မ်က္စိ အျမင္ရွိသူေပတည္း။ ကေလးတစ္သိုက္မွာ အိမ္မွ အလုပ္အျဖစ္ခိုင္းပါက လုပ္ကိုင္ခ်င္ၾကမည္ မဟုတ္ေသာ္လည္း က်ေနာ္ ကဲ့သို ့ ဆရာတစ္ပါး ညႊန္ၾကားေသာေၾကာင့္ ကစားနည္း အသစ္ေတြ ့ရွိၾက သည့္ႏွယ့္ ကုကၠိဳလ္သီး ထုျခင္းအား တစ္စိုက္မတ္မတ္ ျပဳလုပ္ၾက ေလေတာ့သည္။<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-SbPQx-UYEGU/TsniyTvZMrI/AAAAAAAACfM/ApCrfCrg_dk/s1600/%25E1%2581%2582.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 160px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-SbPQx-UYEGU/TsniyTvZMrI/AAAAAAAACfM/ApCrfCrg_dk/s400/%25E1%2581%2582.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5677318159197614770" border="0" /></a><br />ကုကၠိဳလ္ေစ့ အေျမာက္အျမား ရၿပီးေနာက္ ကေလးတစ္ေယာက္ အိမ္မွ ဒယ္အိုးအႀကီး ျပန္ယူေစၿပီး က်ေနာ့ထက္ အသက္ႀကီးသူ ကေလးႀကီး တစ္ေယာက္ အား မီးဖို၊ မီးေမႊးခိုင္း ၿပီးေနာက္ ကုကၠိဳလ္ေစ့ ေလွာ္ျခင္း အမႈကို ျပဳေလေတာ့သည္။ တစ္ပိုင္တစ္ႏိုင္ စီးပြား ဆိုသည့္ ေပၚလစီမွာ က်ႏုပ္ထံမွ စတင္ခဲ့ပါသည္ :D ။<br /><br />ရြာအလွဴပြဲကား စတင္ခဲ့ေခ်ၿပီ။ ဘြားေလး စိန္ဥတို ့ အိမ္ေရွ့ကြက္လပ္မွာ အလွဴမ႑ပ္ႀကီး အခိုင္အမာ ေဆာက္ၿပီးေနာက္ ၾကီးမားလွေသာ သံဃာစင္၊ ျမိဳ့မွလာေသာ ျမန္မာ ဆုိင္း၀ိုင္းႀကီးက တစ္ဖက္ ျဖင့္ အလွဴတို ့၏ ျပကြက္ ပီျပင္ေလသည္။ သံဃာေတာ္မ်ားမွ ရြတ္ဖတ္ သရစၥယ္ျခင္း၊ ရိုးရာဓေလ့ အတုိင္း ပူေဇာ္ပသျခင္း တုိ ့ အဆံုး၀ယ္ ျမန္မာဆုိင္း၀ိုင္းႀကီးမွ ေဗ်ာသံ၊ ဗံုသံမ်ားျဖင့္ အလွဴပြဲ က်င္းပေနေၾကာင္း ဗ်ဳိးသံ ဟစ္ၾကေပေတာ့သည္။<br /><br />မ႑ပ္ အတြင္းမွာ စားပြဲပုမ်ား ဖ်ားမ်ားခင္ထားၿပီး အလွဴပြဲလာသူမ်ား အလွည့္က်ျဖင့္ စားေသာက္ႏုိင္ၾကရန္ ရုိင္ပတ္ျဖင့္ ကာရံၿပီး တစ္သုတ္စီ စနစ္တက် ၀င္ေရာက္ေစသည္။ လူႀကီး၊ လူငယ္၊ ကေလးမ်ား လူတန္းစားအားလံုး တစ္သုတ္ၿပီး တစ္သုတ္ အလွဴထမင္းႏွင့္ ဟင္းကို အားပါးတရ ၀င္ေလႊးၾကသည္။ ဖိနပ္ခါးၾကားထိုးၿပီး ၀င္လာသည္ ႏြားေက်ာင္းသား တစ္သုတ္ စားေနပံုကို က်ေနာ္ ခုထိ မ်က္စိထဲက မထြက္ေခ်။ လိုက္ပြဲ ထမင္းဇလံုမ်ား တစ္ခြက္ၿပီး တစ္ခြက္ ေျပာင္းသြားေသာ္လည္း ထို ကေလး တစ္သိုက္ ထမင္း၀ိုင္းက ေခါင္းမေဖာ္ေသး၊ အလွဴ့ရွင္ ေဒၚမျမင့္တုိ ့မွ သူ တို ့ တစ္သိုက္အတြက္ ထမင္းႏွင့္ ဟင္း မပ်က္ေစရန္ အလို ့ငွာ ျပံဳးျပံဳးႀကီး စီမံခန္ ့ခြဲေနပါသည္။ အလွဴရွင္တုိ ့ တစ္သိုက္ ေက်နပ္အားရမႈျဖင့္ ပီတိျဖစ္ေန သေလာက္ က်ေနာ့္မွာ မ်က္လံုးျပဳး ရသည္။ ဗိုက္ပူနံကားႏွင့္ ကေလးမ်ား အားပါးတရ ေလႊးေနပံုကို က်ေနာ္ အလန္ ့တၾကားျဖစ္မိတာ အမွန္ပင္။ သူတို ့ တစ္ေယာက္စာႏွင့္ ျမိဳ့သား ၅ ေယာက္စာ ညီမွ်ေလာက္ ေပသည္။<br /><br />အလွဴပထမေန ့က ငါးသေလာက္ေပါင္း၊ မယ္ဇလီရြက္ ဟင္းခ်ဳိ၊ ငပိရည္က်ဳိ၊ အတို ့ အျမိဳ့ တုိ ့ျဖင့္ စံုလင္စြာ ခင္းက်င္းၿပီး ေကၽြးေမြးသည္။ အရိုးေလးမ်ား ႏုရြေနေသာ ငါးသေလာက္ေပါင္း အရႆာကို အလွဴပြဲတုိ ့မွာက လြဲလို ့ အျခားအခ်ိန္ ဒီ့ထက္ ေကာင္းေသာ အရႆာကို ရွာမေတြ ့ ႏိုင္ခဲ့ေသးပါ။ မယ္ဇလီရြက္ ဟင္းခ်ဳိ မွာလည္း အလွဴပြဲမွာ ခ်က္တာေလာက္ ဒီတစ္သက္ စားေကာင္းတာ မရွိဟု ထင္ပါသည္။<br /><br />ေနာက္ေန ့မ်ားမွာေတာ့ ၾကက္၊ ၀က္၊ ငါး စသည္ျဖင့္ အလွည့္က် ခ်က္ျပဳတ္ ေကၽြးေမြးပါသည္။ အခ်ဳိ့ရက္ မ်ားတြင္ က်ေနာ္ ေလွဆိပ္မွာ အားရ ပါးရ ေလႊးခဲ့ေသာ ငပိခ်က္ကို အရံဟင္းအျဖစ္ စီမံေပးတာ မွတ္မိသည္။ ရက္တုိင္းရက္တုိင္း ရြာေသးေသးေလးမွာ ဘယ္က လူေတြ ဘယ္လို ေရာက္လာတယ္ မသိေလာက္ ေအာင္ပင္ မ်ားျပားလွသည္။ အျခားရြာမ်ားမွ ညအိပ္ညေန လွည္းမ်ားျဖင့္ လာေရာက္သူ မ်ားကိုပါ ေတြ ့ရသည္။<br /><br />ေမာင္ရင္ေလာင္း မ်ားကေတာ့ ေမ်ာက္ေလာင္းမ်ား ပမာ မ်က္စိ ေနာက္ေနေအာင္ ကျမင္းၾကသည္။ ရြာမွ ေမာင္ရင္ေလာင္း မ်ားက ကိုယ့္အိမ္မွာ ကိုယ္ ျပန္အိပ္ၾကၿပီး အျခားရြာမ်ားမွ ေမာင္ရင္ေလာင္း မ်ားက ဘြားေလးစိန္ဥတို ့ စီစဥ္ေပးထားေသာ အိပ္ယာေနရာမွာ အိပ္စက္ၾကရသည္။ ကေလးေပါင္း စံုေအာင္ စုမိၾကသည္တြင္ ေဆာ့လုိက္ၾက သည္မွာ လက္လက္စင္သည္။ က်ေနာ္ေတာ့ အရာအားလံုးကို အရံႈးေပးလ်က္ ခပ္မဆိပ္ ေနလိုက္ေတာ့သည္။ ကိုယ္မွ ျပိဳင္မေဆာ့ ႏုိင္ပဲကိုး။ လူႀကီးမိဘ မ်ားကလည္း ေမာင္ရင္ေလာင္းမ်ားကို အထူးအခြင့္ အေရးေပးသည့္ အခ်ိန္အခါ ျဖစ္သည့္ အေလ်ာက္ အသာအယာ ဆူေငါက္ျခင္း က လြဲလို ့ တတ္ႏုိင္သမွ် ဥပခၡါ ျပဳေပးထားၾကရာ ေမ်ာက္ေလာင္းတစ္သိုက္ ျခိမ့္ျခိမ့္ညံလ်က္ ေပတည္း။<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-7yQwyAZI0f0/TsniyYKVfDI/AAAAAAAACfE/mdrdfj_1LnQ/s1600/%25E1%2581%2581.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 259px; height: 194px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-7yQwyAZI0f0/TsniyYKVfDI/AAAAAAAACfE/mdrdfj_1LnQ/s400/%25E1%2581%2581.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5677318160384359474" border="0" /></a><br />သိပ္ငယ္ရြယ္ လြန္းေသးေသာ ေမာင္ရင္ေလာင္း အခ်ဳိ့မွာ အေမ အေဖႏွင့္ ခြဲ မအိပ္ဖူးသည့္ အေလ်ာက္ ညေနေစာင္း သည္ႏွင့္ တငိုငို တရီရီ ဂ်ီက်သည္။ အလွဴပြဲမွ ျမန္မာဆိုင္း၀ိုင္း မွာလည္း ရပ္နားသည္ ဟူေရြ့ မရွိသေလာက္ တီးလုိက္ ခတ္လုိက္ ဆိုလိုက္ၾကႏွင့္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး ဆင္ႏႊဲလ်က္ရွိသည္။ ဆိုင္း၀ိုင္း တီးခတ္သူမ်ားမွာ ျမိဳ့မွ လာသူမ်ား ျဖစ္ၾကေသာ္လည္း အလွဴ့ ပီတိကူးစက္၍ထင့္ ကိုယ့္အိမ္ကိုယ့္ရြာ ကဲ့သို ့ ရင္းႏွီးေဖာ္ေရြစြာ တီးမႈတ္ ေဖ်ာ္ေျဖၾကသည္။<br /><br />ပတ္မႀကီးတီးသံ၊ စည္သံ၊ ဒိုးသံ တို ့ အၾကားတြင္ အလွဴလာသူ မ်ားပါ ေရာ၀င္ၿပီး ကၾက ခုန္ၾကသည္။ အားလံုး ပီတိ ကိုယ္စီနဲ ့ပါ။ က်ေနာ္လည္း က်ေနာ့္ပီတိႏွင့္ က်ေနာ္။ အစားပုတ္ေသာ က်ေနာ္ တစ္ေယာက္၊ အိမ္ေပၚမွာတင္ ခဏခဏ စားသည္၊ စားၿပီးရင္း ထပ္ထပ္စားသည္။ အလွဴ့ထမင္း ဟင္းမ်ားအျပင္ က်ေနာ္တို ့ ဧည့္သည္မ်ား အတြက္ အထူးခ်က္ထားေသာ ဟင္းအိုးမွ ဟင္းလ်ာမ်ားပါ က်ေနာ့္ထံ ေရာက္သည္။ အထူး ဧည့္သည္ေတာ္ က်ေနာ္ မဟုတ္ပါလား။ :D<br /><br />အလွဴရက္က (၇) ရက္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ က်ေနာ့မွာ အနည္းငယ္ ျပင္းရိလာ ေသာေၾကာင့္ က်ေနာ့ သူငယ္ခ်င္းႏွင့္ ရြာတစ္ပတ္ ေလ်ာက္ၾကသည္။ အိမ္ေနာက္ေဖးမွ ေခ်ာင္းေျခာက္မွာ လွည့္ပတ္ ၾကည့္ၾကသည္။ မိုးရာသီ ေလွ၊ စက္ေလွမ်ား တ၀ီး၀ီး သြားၾကေသာ္လည္း ေရခမ္းေျခာက္သည့္ ေႏြရာသီတြင္မူ ေရစီးသန္လွသည္ ဆိုေသာ ေခ်ာင္းက သူမဟုတ္သလို။ ေစာက္နက္ျခင္းလည္း မရွိ ခပ္ေျပေျပသာ။ မိုးရာသီတြင္ မေတာ့ ရြာထိပ္ဖက္က တာရုိးကို ျဖတ္သည့္ ေနရာတြင္ ၀ဲကေတာ့ ထုိးတတ္ၿပီး လူစားသည့္ (တိမ္းပါးမႈ ျဖစ္တတ္သည့္) ေနရာ ျဖစ္ေနတတ္သည္ဟု ေဒၚမျမင့္တုိ ့ ေျပာျပၾကသည္။ ေရစီးသန္လွၿပီး ေခ်ာင္းျဖတ္ တာရိုးတံတားမွာ မၾကာခဏ ေရစီးေနာက္ ေမ်ာပါကာ က်ဳိးျပတ္ တတ္သည္တဲ့။<br /><br />တာရိုး၏ တစ္ဖက္ျခမ္း ဘြားေလးစိန္ဥတို ့ ပိုင္ ေရႊထြက္သည္ ေက်ာက္စရစ္ က်င္းဖက္တြင္မူ က်ေနာ့ အစ္မတုိ ့ စာသင္ရာ စာသင္ေက်ာင္းႏွင့္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ရွိသည္။ ဤတြင္ ရြာဦးေက်ာင္းမွ ဘုန္းဘုန္းေလး (ေက်ာင္းထိုင္ ဆရာေတာ္) အေၾကာင္း အနည္းငယ္ ေျပာျပရေပမည္။ ဘုန္းဘုန္းေလးသည္ ထူးျခားစြာ ေသာပုဂၢိဳလ္ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေၾကာင္း ၾကားဖူးမိသည္။ သူ ့ေက်ာင္းရွိ အခန္းေဆာင္တြင္ ေတာင္ေ၀ွးမ်ားစြာ ရွိၿပီး အခ်ဳိ့အခန္းမ်ားမွာ လူတိုင္း ၀င္ထြက္ခြင့္ မရွိေပ။ ဒကာ၊ ဒကာမတို ့မွာ မည္မွ် ရင္းႏွီးေနသည္ ျဖစ္ေစ ဘုန္းဘုန္းေလး အား ေလးစား ေၾကာက္ရြံ့ၾကသည္။ အမွားအမွန္ကို ဘယ္မ်က္ႏွာမွ မေထာက္ပဲ ျပင္ဆင္ တတ္သည္။<br /><br />ဘုန္းဘုန္းေလး၏ ေက်ာင္းေဆာင္၀ယ္ ရံဖန္ရံခါ ထူးဆန္းေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ား ေတြ ့ရတတ္ေၾကာင္း၊ ဘုန္းဘုန္းေလး စၾကၤန္ ေလ်ာက္ခ်ိန္တြင္ ရံဖန္ရံခါ အရိပ္ ေလးခု ခြဲျဖာကာ ေတြ ့ ရတတ္ေၾကာင္း လည္း ၾကားသိခဲ့ရသည္။ ဘုန္းဘုန္းေလး ဘယ္ရြာမွ မၾကြပဲ ေက်ာင္းေဆာင္တြင္ သီတင္းသံုး ေနေသာ္လည္း အျခားရြာမ်ားရွိ မနာမက်န္း ရွိသူ အိမ္မ်ားတြင္ ဆြမ္းခံရင္း တရားေရေအး တိုက္ေကၽြး သြားတတ္ေၾကာင္း၊ ဤအေၾကာင္းအား ဒကာမမ်ားမွ ရိုးသားစြာ (အျခားရြာသို ့ ၾကြပါက စီစဥ္ေပးႏုိင္ရန္) ေလ်ာက္ထား ေသာ္လည္း မည္သည့္ အေၾကာင္းအရာမွ မိန္ ့ျမြက္ျခင္း မရွိေၾကာင္း သိရပါသည္။<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-3Q9CKek-RS8/Tsniy5dYjoI/AAAAAAAACf0/eF8m-gUn2d4/s1600/%25E1%2581%2586.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 259px; height: 194px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-3Q9CKek-RS8/Tsniy5dYjoI/AAAAAAAACf0/eF8m-gUn2d4/s400/%25E1%2581%2586.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5677318169322622594" border="0" /></a><br />မည္မွ်ပင္ေ၀းလံေသာ ခရီးျဖစ္ပါေစ ကၽြဲႏြား တိရစာၦန္တပ္ ေမာင္းႏွင္ေသာ ယဥ္မွန္သမွ် စီးနင္းလုိက္ပါျခင္း မရွိတတ္ေပ။ ဒကာ တစ္ေယာက္ႏွင့္ ေျခလ်င္ ၾကြတတ္တာမ်ားသည္။ က်ေနာ့ အျမင္တြင္မူ ဒကာ ဒကာမမ်ား၏ လြန္ကဲေသာ ၾကည္ညိဳမႈက အပူေဇာ္ခံ ပုဂၢိဳလ္အား သဘာ၀ လြန္ အျဖစ္ သြတ္သြင္း ေစတတ္ေၾကာင္း ေတြးမိေသာ္လည္း၊ က်ေနာ္ကိုယ္တုိင္ ဘုန္းဘုန္းေလးအား ဖူးေမွ်ာ္မိခ်ိန္တြင္ စိတ္တန္ခိုး ပါ၀ါ ႀကီးမားေသာ ပုဂၢိဳလ္ ျဖစ္ေလာက္မည္ဟု ခံစား သိခဲ့ရပါသည္။<br /><br />ရြာရိုးကိုးေပါက္ အေလ်ာက္ေကာင္းသည့္ က်ေနာ္တစ္ေယာက္ တစ္ရက္မွာ လမ္းေလ်ာက္ အထြက္ေကာင္းၿပီး အိမ္ေနာက္ဖက္က ေခ်ာင္းေျခာက္ထဲက ႏြံအိုင္ထဲ ျပဳတ္က်ခဲ့ပါေသးသည္။ အဲ့သည္ေန ့က ရြာခံ တစ္ေယာက္မွ မပါပါ။ က်ေနာ္ႏွင့္ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္သာ။ ေတာ္ေသးသည္က သူငယ္ခ်င္းကူၿပီး ဆြဲဆယ္ႏိုင္လုိ ့ ႏြံအိုင္ထဲက တက္ႏိုင္ခဲ့သည္။ အေတာ္ေလးလဲ လန္ ့ျဖန္ ့သြားမိပါသည္။<br /><br />အလွဴပြဲ ေလးရက္ေျမာက္ေန ့တြင္ ေမာင္ရင္ေလာင္းမ်ား ရွင္လာင္းလွည့္ၿပီး၊ ေနာက္ေန ့ ဆံခ်ကာ သာသနာ့ ေဘာင္၀င္ၾကသည္။ အလွဴပြဲ ၇ ရက္ေျမာက္ေန ့တြင္မူ အားလံုး ပီတိအဟုန္ျဖင့္ ပင္ပန္းမွန္း မသိခဲ့သမွ် ပတ္စာခြာ ဖ်ာသိမ္းမွ ပက္လက္ လန္ၾကေတာ့သည္။ ေမာင္ရင္ေလာင္းမ်ားလည္း သက္ဆိုင္ရာရြာရွိ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသို ့ ၾကြၾကၿပီ။ အလွဴလာသူ မ်ားလည္း လွည္းေဒါက္ ကိုယ္စီ ျဖဳတ္ကာ ျပန္ၾကေလၿပီ။ ျမိဳ့မွ ဆိုင္း၀ိုင္းႀကီးလည္း သိမ္းဆည္းၿပီး အလွဴရွင္ကို ႏႈတ္ဆက္ကာ ထြန္စက္ႀကီးျဖင့္ ထြက္ခြာ သြားၾကသည္။<br /><br />အလွဴရွင္ မိသားစုႏွင့္ ရြာခံမ်ားသာ သိမ္းၾက ဆည္းၾက စာရင္းဇယားမ်ား တြက္ၾကခ်က္ၾက ငွားထားေသာ ပစၥည္းမ်ား ျပန္အပ္ရန္ စစ္ၾက ေဆးၾကႏွင့္ အေမာ မေျဖႏိုင္ပဲ ရွိၾကေတာ့သည္။ က်ေနာ္တို ့လည္း ေနာက္ေန ့ မနက္ေစာေစာ ျပန္ၾကမည္။ ေက်ာင္းဖြင့္ရက္ နီးလာၿပီ မဟုတ္လား။ မျပန္ခင္ ညဖက္တြင္မေတာ့ ဘြားေလး စိန္ဥတုိ ့ မိသားစုႏွင့္ က်ေနာ္တုိ ့ အလြမ္းသယ္ၾကသည္။ ရြာခံ ကေလးမ်ားႏွင့္ မိသားစုမ်ား ကလည္း လာႏႈတ္ဆက္ရင္း လက္ေဆာင္မ်ား လာေပးၾကသည္။ အသီးအႏံွမ်ား၊ ငါးေျခာက္ ငျခမ္းမ်ားမွာ အလွ်ံအပါယ္ ထုတ္ပိုး၍ မကုန္ႏိုင္ေအာင္ မ်ားျပားလွေပသည္။<br /><br />ညေနဖက္တြင္ ဘုန္းဘုန္းေလး ေက်ာင္းကို သြားဦးခုိက္ကာ ျပန္ေတာ့မည့္ အေၾကာင္း ေလ်ာက္ထားၾကသည္။ ဆရာေတာ္မွ အႏၱရာယ္ကင္း ေစေၾကာင္း၊ လိမ္မာ ယဥ္ေက်းၾကဖုိ ့ ဆိုဆံုးမပါသည္။ ဘြားေလးစိန္ဥ၏ သား ဦးေလး ဦးေအာင္ျမင့္၊ သမီး ေဒၚမျမင့္တုိ ့မွ က်ေနာ့ကို မုန္ ့ဖုိးမ်ား ေပးၾကသည္။ (အၾကိဳက္ပါပဲ…. :D) ေနာက္ေန ့ မနက္ေစာေစာ လွည္းမ်ား ျပင္ဆင္ၿပီးေနာက္ အထုတ္အပိုးမ်ား တင္ေဆာင္ကာ ရြာအျပန္လမ္းကို စတင္ၾက ပါေတာ့သည္။ လွည္းေပၚ မတက္မီ ဘြားေလးစိန္ဥမွ ေတာင္ေ၀ွးေလး ေထာက္ကာ ေထာက္ကာႏွင့္ လာႏႈတ္ဆက္ၿပီး က်ေနာ့ကို မုန္ ့ဖုိး ထပ္ေပး ျပန္ေလသည္။ သူလည္း ေျမးမ်ား အၾကား က်ေနာ္တုိ ့ ကို သံေယာဇဥ္ တြယ္မိ ျပန္သည္ထင္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အားလံုးကို ႏႈတ္ဆက္ကာ မခြာခ်င္ ခြာခ်င္ႏွင့္ ရြာကေလးကို ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ ရပါေတာ့သည္။<br /><br />သည့္ထက္ သည့္ထက္ ပိုၿပီး ေက်းလက္အေၾကာင္း ေရးသားခ်င္ေသး ပါေသာ္လည္း၊ ရွည္လ်ားေထြျပားကာ အခန္းဆက္ ရွည္မည္ကို ေၾကာက္သည္က တစ္ေၾကာင္း၊ သိပ္မမွတ္မိ ေတာ့သည္က တစ္ေၾကာင္း ဒီေလာက္နဲ ့ပဲ ဆံုးခန္းတိုင္ လုိက္ရပါေတာ့သည္ဗ်ာ။<br /><br />Google.com မွ ဓါတ္ပံုမ်ား ရယူပါသည္။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/111790925828904322-3919227198801166713?l=www.justice999burma.com' alt='' /></div>...အလင္းစက္မ်ားhttp://www.blogger.com/profile/17251203852165364649noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-111790925828904322.post-20274875795798576572011-11-19T19:24:00.006+07:002011-11-21T12:40:40.620+07:00<div style="text-align: justify;"><br />က်ေနာ္ ၃ တန္းႏွစ္ေလာက္တုန္းကပါ။ တစ္ခုေသာ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ က်ေနာ့ အစ္မတစ္ေယာက္ ေက်ာင္းဆရာမ အျဖစ္ တာ၀န္ယူေနေသာ ရြာကေလးသို ့ အလည္ထြက္ဖို ့ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ရြာေလးနာမည္က အုတ္ဖိုရြာပါ။ လႈိင္သာယာကေန လႈိင္ျမစ္ကို ကူးျဖတ္ၿပီး ထန္းတပင္ျမိဳ့သို ့ ေရာက္၏။ ထန္းတပင္ျမိဳ့မွ စက္ေလွတစ္ခါစီးၿပီးေနာက္ လွည္းႏွင့္ တစ္ေနကုန္နီးပါး ခန္ ့ သြားရသည့္ ရြာျဖစ္ပါသည္။ အဲ့ဒီလမ္းမသံုးလွ်င္ ေနာက္တစ္လမ္းက ေမွာ္ဘီျမိဳ့မွ ေရႊေလွႀကီးျမစ္ဆိပ္ (လႈိင္ျမစ္၏ ျမစ္လက္တက္) ကို ကားႏွင့္သြား၊ အဲ့သည္ကမွ စက္ေလွႏွင့္ ေန ့၀က္ခန္ ့ စီးၿပီးေနာက္ လွည္းႏွင့္ ေန ့ ၀က္ ေက်ာ္ ခန္ ့ဆက္သြားရေသာ ရြာကေလးျဖစ္ပါသည္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-KhFc_MvfydA/Tseij56JBTI/AAAAAAAACd4/Yy6iyVvloBA/s1600/%25E1%2581%2583.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 256px; height: 171px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-KhFc_MvfydA/Tseij56JBTI/AAAAAAAACd4/Yy6iyVvloBA/s400/%25E1%2581%2583.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5676684593047602482" border="0" /></a><br />မုိးတြင္းကာလအတြင္း လႈိင္ျမစ္ကေန စက္ေလွႏွင့္ ေခ်ာင္းရုိးအတိုင္း ေရေၾကာင္း ခရီးႏွင္ကာ ရြာအထိေရာက္ႏိုင္သည္။ ေႏြရာသီ ေခ်ာင္းမ်ားေရခမ္းေျခာက္ ခ်ိန္မွာေတာ့ ဖုန္ထူထူ လွည္းလမ္းကို ေရြးရံုအျပင္ အျခားလမ္းမရွိပါေပ။ သြားခဲ့သည့္ ခရီးလမ္းေတြကိုေတာ့ ငယ္လြန္းသည့္ အရြယ္မို ့ ေသေသခ်ာခ်ာ မမွတ္မိေတာ့ပါ။ ဒီေလာက္ အၾကမ္းဖ်ဥ္းသာ ေရးေတးေတး မွတ္ဥာဏ္ ျပန္ေဖာ္လို ့ရပါသည္။<br /><br />အစ္မႏွင့္ အျခားေက်ာင္းဆရာမေတြ ေနထိုင္သည့္ အိမ္က ရြာ့ဥကၠဌအိမ္ဟု ဆိုႏိုင္ေသာ ဘြားေလး ေဒၚစိန္ဥ တုိ ့ အိမ္ျဖစ္ပါသည္။ အဘြားက အသက္ ၉၀ ေက်ာ္ေပမယ့္ သန္မာ ျဖတ္လတ္ဆဲ၊ ခႏၶာကိုယ္ ပိန္ပိန္ပါးပါးႏွင့္ သတ္သတ္လြတ္သမားမုိ ့ အသားအရည္က ၀င္း၀ါၾကည္လင္လို ့ေနသည္။ သားအႀကီးဦးေအာင္ျမင့္က အသက္ ၅၀ ေက်ာ္ၿပီ။ သူက ရြာလူႀကီးျဖစ္ေပမယ့္ ဘြားေလးစိန္ဥ မပါလွ်င္ ရြာ မွာ အဆံုးအျဖတ္မၿပီးေခ်။ ဘြားစိန္ဥက လယ္ဧကေပါင္း ေထာင္ႏွင့္ခ်ီၿပီး ခ်မ္းသာသည္။ လယ္သူေဌးမို ့ တစ္ရြာလံုးအျပင္ အျခားရြာေတြထိပါ ၾသဇာလႊမ္းသည္။<br /><br />လယ္ပိုင္ရွင္ျဖစ္သည့္ အေလွ်ာက္ ဆန္စက္ကိုယ္ပိုင္ေထာင္ထားသည္။ စက္ေလွ ၃ စီး ၄ စီးပိုင္ဆိုင္သည္။ ေနာက္ထပ္ သူတို ့မိသားစုၾကီးရဲ့ လွ်ိဳ့၀ွက္ခ်က္က လူသိနည္းသည့္ ေက်ာက္တြင္းႀကီးပင္။ ရြာေတြ ဆက္သြယ္ေရးအတြက္ တာ(တာရိုး) ဖို ့ရန္ ေျမတူးရင္းက သူတုိ ့ရဲ့ ကုသိုလ္ အက်ဳိးေပးတာဟု ယူဆရေလသည္။ သူတို ့ ပိုင္သည့္ လယ္ေျမ (ရြာဦးေက်ာင္းအနီး) မွာ ေျမအလွဴ လုပ္ဖုိ ့ ဆံုးျဖတ္ၿပီး ေျမတူးရင္း ေက်ာက္စရစ္ထြက္တာႏွင့္ ေက်ာက္စရစ္ က်င္ျဖစ္ၾကသည္။ ေက်ာက္စရစ္က်င္ရင္းက ေရႊမႈံေရႊမႊားမ်ား ပါလာသည္ေနာက္ ေရႊက်င္ျဖစ္ၾကရာ တစ္ႏွစ္ကို တစ္က်ပ္ ႏွစ္က်ပ္သားခန္ ့ရေလသည္။ မ်ားျပားလြန္းသည့္ ပမာဏ မဟုတ္ေသာ္လည္း လယ္ေျမက ၀င္ေငြ ဆန္စက္က ၀င္ေငြမ်ားႏွင့္ အင္းလုပ္ငန္းမွ ၀င္ေငြမ်ားေပၚ ဆင့္ကာ ဆထက္တပိုး ၀င္ေငြတိုးျခင္းဟု ေျပာႏိုင္ေလသည္။<br /><br />လယ္သူေဌးျဖစ္သည့္ အတြက္ အိမ္မွာ စားအိုး ႀကီးလွသည္။ သားသမီးမ်ား၏ မ်ဳိးဆက္မ်ား၊ တူ တူမမ်ား၊ အျခားေသာ ေသြးမေတာ္ သားမစပ္မ်ား၊ လယ္လုပ္သားအခ်ဳိ့၊ လက္တိုလက္ေတာင္းသမားမ်ားႏွင့္ ထမင္းခ်က္သည့္ အခါ အလွဴလုပ္ေနသလို ခ်က္ရ ျပဳတ္ရေလသည္။ ထို ့အျပင္ ေက်းလက္ဓေလ့အတိုင္း မည္သူမဆို ၀င္ထြက္စားေသာက္ ႏိုင္သည့္အေလ်ာက္ လမ္းၾကံဳသည့္လူ ၀င္စားႏုိင္ရန္ ထမင္းႏွင့္ ငပိရည္၊ တို ့စရာ၊ ဟင္းအမယ္ တစ္မ်ဳိးက အျမဲ အသင့္ ရွိေနသည့္ မိသားစု အိမ္ၾကီးပါေပ။<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-aV_y9wOaPmY/TseijuMcKzI/AAAAAAAACdw/r16_DyXqVPg/s1600/%25E1%2581%2582.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 203px; height: 128px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-aV_y9wOaPmY/TseijuMcKzI/AAAAAAAACdw/r16_DyXqVPg/s400/%25E1%2581%2582.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5676684589903129394" border="0" /></a><br />ဒီႏွစ္ေႏြရာသီ အုတ္ဖိုရြာမွာ ပဥၨင္းခံရွင္ျပဳရွိသည္။ ဘြားေလးစိန္ဥ ကိုယ္တုိင္ ဦးစီးၿပီး ရွင္မျပဳႏိုင္သူမ်ား၊ ပဥၨင္းမတက္ႏိုင္သူမ်ား အတြက္ ရဟန္းဒကာမ အျဖစ္ေဆာင္ရြက္မည္ျဖစ္သည္။ ရြာလံုးကၽြတ္ “မီးခိုးတိတ္” အလွဴပြဲကို ခုႏွစ္ရက္ ျပဳလုပ္မည္ျဖစ္ၿပီး အနီး၀န္းက်င္ရြာႀကီးမ်ား ျဖစ္ၾကေသာ ေရေက်ာ္ႀကီး၊ ေရေက်ာ္ေလး စသည့္ ရြာမ်ားအျပင္ အျခား ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္ မ်ားမွပါ လာေရာက္ၾကေပမည္။<br /><br />အလွဴအတြက္ လိုအပ္သည့္ ပစၥည္းမ်ား၊ ပဥၨင္းခံရွင္ျပဳအတြက္ လိုအပ္မည့္ ပစၥည္း ပစၥယမ်ားကို ဘြားေလးစိန္ဥ၏ သမီးေဒၚမျမင့္က ဦးစီးကာ ေမွာ္ဘီျမိဳ့မွ ၀ယ္ယူၾကမည့္ျဖစ္သည့္ အတြက္ သူတို ့ အျပန္ခရီးတြင္ က်ေနာ္ႏွင့္ က်ေနာ္၏ သူငယ္ခ်င္း (က်ေနာ့ထက္ အသက္ ၆ ႏွစ္ ခန္ ့ႀကီး၏) တို ့ လိုက္ပါၾကမည္ျဖစ္ေလသည္။<br /><br />ထိုအခ်ိန္က ေက်းလက္ ေက်ာင္းဆရာ၊ ေက်ာင္းဆရာမမ်ား၏ ဂုဏ္ရွိန္၀ါကား ႀကီးမားလွေပသည္။ ျမိဳ့ႀကီးျပႀကီးက ေက်ာင္းသားမ်ား၊ ေက်ာင္းသားမိဘမ်ားႏွင့္ လားလားမွ မတူၾကသည့္ ေတာသူေတာင္သားမ်ားပါေပ။ က်ေနာ့ကို သူတို ့ ကေလးမ်ားအား စာသင္ေပးသည့္ ဆရာမ၏ ေမာင္အရင္း ဟူေသာ ဂုဏ္ပုဒ္တစ္ခုႏွင့္ပင္ အေရးတယူရွိလွေပသည္။<br /><br />ေမွာ္ဘီျမိဳ့မေစ်း၏ ေရွ့ဖက္ တြင္ ေရႊေလွႀကီးသို ့ သြားေသာ ခ်က္ပလက္ ကားႀကီးမ်ား ဆိုက္ေလသည္။ အိုမင္းေဟာင္းႏြမ္းလွၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း၊ ေရႊေလွႀကီးသို ့ သြားရာလမ္းမွ ရြာမ်ား၊ ေရႊေလွႀကီးရြာခံမ်ား ႏွင့္ လႈိင္ျမစ္ တစ္ဖက္ကမ္းရွိ ေတာရြာမ်ားမွ ေစ်း၀ယ္တက္လာတိုင္း အႏွီခ်က္ႀကီးကိုသာ အားကုိးရသည္။ အဲ့သည္ အခ်ိန္ေလာက္တုန္းက ေထာ္လာဂ်ီစေပၚခါစ ျဖစ္ၿပီး လူတိုင္း သံုးႏိုင္ေအာင္ တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ မရွိေသးေခ်။<br /><br />ခ်က္ပလက္ ကားႀကီး၏ အမိုးေပၚတြင္ ၾကက္ျခင္းမ်ား၊ ငါးျခင္းမ်ား၊ တိုလီမုတ္စ အိုးခြက္ပန္းကန္မ်ား ပေဒသာပင္သဖြယ္ ခ်ိတ္တြဲ လ်က္၊ အထဲတြင္မေတာ့ ေစ်း၀ယ္တက္လာသူ မ်ား ငပိသိပ္ ငခ်ဥ္သပ္ သလို ျပည့္ညပ္လို ့ ေနသည္။ ၾကက္ျခင္းမွ ၾကက္ေခ်းနံ ့မ်ား၊ ငါးေတာင္းမွ ငါးညီွနံ ့မ်ားျဖင့္ ေက်းလက္သဘာ၀ စစ္စစ္ကို ခံစားရေလသည္။ ဘြားေလးစိန္ဥ၏ သမီးေဒၚမျမင့္က ရြာအလွဴအတြက္ ပစၥည္းမ်ားကို ေရွ့ကားတစ္စီးျဖင့္ တင္ကာ လူယံုေတာ္ျဖင့္ လႊတ္လုိက္ေလၿပီ။ ယခုကားေပၚတြင္ေတာ့ က်ေနာ္တို ့သူငယ္ခ်င္း ၂ ေယာက္၊ က်ေနာ့အစ္မ ေက်ာင္းဆရာမႏွင့္ ေဒၚမျမင့္တို ့ လူစုတစ္သိုက္ လိုက္ပါၾကမည္။<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-PGPQfCaydrg/TseijnAzLaI/AAAAAAAACdk/Hnr_tngW0E4/s1600/%25E1%2581%2581.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 229px; height: 220px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-PGPQfCaydrg/TseijnAzLaI/AAAAAAAACdk/Hnr_tngW0E4/s400/%25E1%2581%2581.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5676684587975257506" border="0" /></a><br />ေဒၚမျမင့္ႏွင့္ သူ၏ တူမတို ့မွာ ေက်းလက္သူမမ်ား ပီပီ စကားကို အားပါးတရ ေျပာေနၾကေလသည္။ က်ေနာ္တို ့ အလည္လာျခင္း အတြက္လည္း ၀မ္းသာေနပံုရသည္။ ေက်းလက္ေဒသမွာ ဧည့္သည္ လာျခင္းအတြက္ ဂုဏ္ယူၾကသည္ မဟုတ္ပါလား။ ကားေပၚတြင္ ရြာမွ အသိမ်ား အျခားရြာမွ အသိမ်ားအား သူတို ့ရြာက ဆရာမ ရဲ့ မိသားစု အလည္လာေၾကာင္း အားပါးတရ ေျပာေျပာျပေနေလသည္။<br /><br />ေက်းလက္သူမ်ား စကားတြင္ “ဟဲ့” ဟုေသာ စကားႏွင့္ အစခ်ီကာ “ေအ” ဟုေသာ ရင္းႏွီးသည့္ အသံုး အႏႈန္းမ်ား ထည့္သြင္းေျပာၾကပါသည္။ “အမေလးေတာ္” ၊ “က်ဳပ္တို ့က”၊ “ညည္းတို ့ကေအ”၊ “မနက္ႀကီးက်ရင္” (မနက္မိုးလင္းရင္)၊ “သန္းေခါင္ျပန္ ၂ ခ်က္တီး” (မနက္ ၂ နာရီ)၊ “မေနာပုတ္တာေအ” (စိတ္ပုတ္လိုက္တာေအ) စသည္ျဖင့္ က်ေနာ္တို ့ ႏွင့္ စိမ္းေသာ စကားမ်ား ၾကားရ နာရေပသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ နားမလည္လုိ ့ ျပန္ျပန္ေမးရတာမ်ဳိးလည္း ရွိပါသည္။ က်ေနာ္ကိုယ္တုိင္ပင္ ျမန္မာစကားကို ျမန္မာနားလည္ေအာင္ (လည္သြားေအာင္) ေျပာတတ္သူျဖစ္ေပရာ တစ္ခါတစ္ရံ အလြန္ရယ္စရာ ေကာင္းေသာ စကား၀ိုင္းပင္ ျဖစ္ေလေတာ့သည္။<br /><br />ေမွာ္ဘီျမိဳ့ေစ်းေရွ့မွ ဂိတ္စထြက္သည့္ ခ်က္ပလက္ ကားႀကီးသည္ ေမွာ္ဘီျမိဳ့မ အထက္တန္းေက်ာင္းအလြန္တြင္ ေရႊေလွႀကီးလမ္းခြဲသို ့ ၀င္ခါ တစ္ရြာ၀င္ တစ္ရြာထြက္ ေမာင္းတစ္ခါ ရပ္တလွည့္ျဖင့္ ပ်င္းရိျငီးေငြ ့ေအာင္ ေမာင္းႏွင္ပါသည္။ လူေစာ္နံသည္ကတစ္မ်ဳိး၊ ငါးညီွနံ ့ ျပင္းျပင္းက တစ္မ်ဳိး၊ ၾကက္ေခ်းနံ ့ကတစ္မ်ဳိး၊ ႏွိပ္စက္ၾကသည္မွာ ေခါင္းမူးေနာက္ေနာက္ ျဖစ္သည္ အထိပင္။ ေရႊေလွႀကီးဆိပ္ေရာက္ေတာ့ ကားေပၚလူအေတာ္နဲ သြားေလၿပီ။<br /><br />ဤပိုစ့္ကိုဘေလာ့ဂါ <a href="http://www.myitkyoeinn.com/" target="_blank">ကိုျမစ္က်ဳိးအင္း</a> ၏ ေက်းလက္ ဓေလ့ ထံုမႊန္းေနေသာ <span style="font-size:100%;"><a href="http://www.myitkyoeinn.com/2011/04/blog-post_23.html">သရက္သီးေကာက္ ရာသီ</a></span> ပိုစ့္ ဖတ္ရႈၿပီးေနာက္ အားက်၍ ေရးပါသည္။<br /><br />ဆက္ပါဦးမည္။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/111790925828904322-2027487579579857657?l=www.justice999burma.com' alt='' /></div>...အလင္းစက္မ်ားhttp://www.blogger.com/profile/17251203852165364649noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-111790925828904322.post-40158212142583179862011-11-18T07:52:00.003+07:002011-11-18T08:05:02.832+07:00<div style="text-align: justify;">အေၾကာင္းအရင္းမရွိတဲ့ မဲေမွာင္မႈေတြၾကားမွာ<br />အေမွာင္ထုထဲက အလင္းစက္တစ္ေယာက္ လမ္းေပ်ာက္ေနဆဲပါ အေမ။<br /><br />ေယာနသံ အေတာင္ပံခတ္တိုင္း လက္ခုတ္တီးသံ ၾကားရသလား<br />က်ေနာ ေတာင္ပံျဖန္ ့ ၿပီး တစ္ခ်က္ ခတ္ၾကည့္လုိက္တာ က်ေနာ့ တစ္ကိုယ္လံုး ျမဳမႈန္ေတြလို ေၾကြက်သြားတယ္ အေမ။<br /><br />ဒါေနာက္ဆံုး ဒါေနာက္ဆံုးလို ့ ခဏခဏ ေျပာတတ္တဲ့ က်ေနာ့ကို “ေနာက္တစ္ေခါက္မွားျပန္ၿပီလား သားရယ္” လို ့ အေမ ျငီးျငဴေနမွာ သားသိတယ္ အေမ။<br />ေက်းဇူးျပဳၿပီး ေနာက္တစ္ေခါက္ ျပင္ခြင့္ေပးပါဦးဗ်ာ။<br /><br />ဘယ္သူနဲ ့မွ ခိုက္ရန္မျဖစ္ အျငင္းမပြားတဲ့ အေမ့သား ယဥ္ေက်း လိမ္မာေနတာ မဟုတ္ပါဘူး အေမ<br />က်ေနာ္ ေပ်ာ့ညံ့ အရႈံးေပးေနတာပါ။<br /><br />လဲက်ရင္ျပန္ထရမယ္လို ့ အေမ ဘာလို ့ေျပာခဲ့တာလဲအေမ<br />က်ေနာ္ ခဏခဏ လဲလဲက်ေနမယ္ဆိုတာ အေမသိေနတယ္မို ့လားေလ.......။<br /><br />ဒုကၡေရာက္သူကို ကူညီရမယ္လို ့ အေမ အျမဲဆံုးမတယ္ေနာ္ အေမ<br />က်ေနာ္ လြယ္လြယ္ ဥပပၡါ ျပဳတတ္ေနၿပီ ခြင့္လႊတ္ပါအေမ.....။<br /><br />လြယ္လြယ္စဥ္းစား မဆံုးျဖတ္နဲ ့ ငါ့သား လို ့ အေမေျပာခဲ့ဖူးသလား ဟင္<br />အေမ့သားေတြေ၀ေနခဲ့တာပါ စဥ္းစားေနတာ မဟုတ္ရပါဘူးဗ်ာ.......။<br /><br />၁၀ တန္းေအာင္တဲ့ ေန ့မွ အျပင္ေလ်ာက္သြားဖူးတဲ့ သားအတြက္ အေမစိတ္ပူဖူးခဲ့တယ္ေနာ္အေမ။<br />စိတ္မပူပါနဲ ့ အေမ ခုလည္း တစ္ေယာက္ထည္းပါပဲ က်ေနာ္ ဒီလိုေနတာ အက်င့္ပါေနပါၿပီ အေမ....။<br /><br />အစြဲအလန္းႀကီးတဲ့သား ပစ္ခြာမိရင္ လွည့္မၾကည့္တတ္ေတာ့တာ အေမ စိုးရိမ္ဖူးမွန္း သားသိတယ္အေမ<br />စိတ္ခ်ပါ က်ေနာ္ အဲ့သည္ အက်င့္ဆိုး ခုထိ ေဖ်ာက္မရေသးပါဘူးေလ...။<br /><br />သစ္ပင္ေတြကို သိပ္တြယ္တာၿပီး ခဏခဏ ပ်ဳိးေထာင္ဖူးတဲ့ အေမသားမွာ တစ္ပင္မွ ရွင္သန္ၿပီး က်န္မေနတာ အေမသတိထားမိတယ္ မဟုတ္လားဟင္.........<br />သား ရဲ့ သစ္ပင္ေလး မေန ့ကပဲ ညိဳးၿပီးေျခာက္ေသြ ့သြားျပန္ၿပီ အေမရယ္........။<br /><br />ရင္၌ျဖစ္ေသာ အသီးအပြင့္ေတြကို တန္းဖိုးထားရမယ္ဆို အေမ<br />သားရင္မွာ ဘာပင္မွကို မေပါက္ခဲ့ဖူးေသးဘူးဗ်ာ.....။<br /><br />(လမ္းခြဲႏႈတ္ဆက္ ၾကမယ္ဆို ေက်းဇူးျပဳၿပီး ျပံဳးျပဖို ့ မေမ့ၾကပါနဲ ့ ၊ ႏုိင္တယ္ ရႈံးတယ္ မတြက္ပဲ ျပံဳးျပလုိက္ၾကစမ္းပါဗ်ာ အရာရာ လွေနမွာပါ)<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/111790925828904322-4015821214258317986?l=www.justice999burma.com' alt='' /></div>...အလင္းစက္မ်ားhttp://www.blogger.com/profile/17251203852165364649noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-111790925828904322.post-59088093687467443132011-11-11T17:17:00.003+07:002011-11-11T17:21:00.897+07:00<div style="text-align: center;"><div style="text-align: justify;">မွတ္မွတ္ရရ ၁၀ တန္းေအာင္စာရင္း ထြက္တဲ့ေန ့ အဲ့သည္ သီခ်င္း အက်ယ္ႀကီး ဖြင့္ ၿပီး လုိက္ေအာ္ဖူးတယ္။ အျခား Version ေတြနဲ ့ မတူတာက တီးထားတာ ကြာတယ္။ အဆိုေတာ္ေတြကြာတယ္။ ေလးျဖဴနဲ ့ ကိုညီထြဋ္ တြဲဆိုဖူးတဲ့ ရွားရွားပါးပါး ေလး ဆိုရင္လည္း မမွားပါဘူး။<br /></div><br /><iframe src="http://www.youtube.com/embed/EJHNn01RSww" allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" width="420"></iframe><br /><br /><div style="text-align: justify;">ေမဆြိ၊ ပိုးဒါလီသိန္းတန္၊ စတဲ့ ခုေနာက္ပိုင္း သိပ္ မၾကားဖူးၾကေတာ့တဲ့ အဆိုရွင္ေတြ ဆိုထားလို ့ ျပန္ခံစားလုိက္ပါတယ္။<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/111790925828904322-5908809368746744313?l=www.justice999burma.com' alt='' /></div>...အလင္းစက္မ်ားhttp://www.blogger.com/profile/17251203852165364649noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-111790925828904322.post-90542484252606818162011-11-05T15:20:00.005+07:002011-11-05T16:12:11.404+07:00<div style="text-align: justify;">သာကူပင္မ်ား ေပါက္ေရာက္ရာ ထိုင္းႏိုင္ငံ ေတာင္ပုိင္းမွာ အုန္းပိုးေမြးျမဳေရး လုပ္ငန္း အေတာ္ကို တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ လုပ္ကိုင္ၾကပါတယ္။ သာကူပင္မွာ ေမြးျမဳၾကလို ့ သာကူပိုးလို ့ ေခၚသင့္ေပမယ့္ ျမန္မာျပည္က အုန္းပိုး (Red Palm Weevil) နဲ ့ ခပ္ဆင္ဆင္ တူေနတာေၾကာင့္ အုန္းပိုးလုိ ့ပဲ ဘာသာျပန္လုိက္ပါတယ္။ တစ္လကို ဘတ္ ၇၀၀၀ ထိ ၀င္ေငြ ရေစတဲ့ လုပ္ငန္း ျဖစ္ပါတယ္။ အလုပ္သမား တစ္ဦးစီရဲ့ ၀င္ေငြ ျဖစ္ပံုရပါတယ္။ ခႏၶာကိုယ္ အတြက္ အေထာက္ အကူျဖစ္တဲ့ (Unsaturated Fat and Protein) ေတြ မ်ားမ်ား ပါ၀င္တာေၾကာင့္ စားေသာက္ကုန္ လုပ္ငန္းမွာ တြင္က်ယ္လာတာ လို ့ဆိုပါတယ္။<br /></div><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-S62q0Kj2UJg/TrT1IMchuSI/AAAAAAAACXc/1UQrpTf883M/s1600/0B5BE79D7CDA4880B3B2AF0D59BF66C8.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 266px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-S62q0Kj2UJg/TrT1IMchuSI/AAAAAAAACXc/1UQrpTf883M/s400/0B5BE79D7CDA4880B3B2AF0D59BF66C8.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5671427351894931746" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">ဒါကေတာ့ Weevil ေကာင္ေတြရဲ့ အၾကိဳက္ သာကူပင္ေတြျဖစ္ပါတယ္။ သက္တမ္း ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္တဲ့ အပင္ေတြကို ခုတ္လွဲၿပီး အပင္ တစ္ပင္ကို ၅၀ စင္တီမီတာ ေလာက္စီ ရွိတဲ့ အတံုး ၁၂ ေလာက္ ခုတ္ပိုင္းၾကပါတယ္။<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-bOSaCoyLjjo/TrT1GmMmmII/AAAAAAAACXQ/SBO_ceeCnj0/s1600/C0C51AEF7F5A4853B671386A359872C0.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 266px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-bOSaCoyLjjo/TrT1GmMmmII/AAAAAAAACXQ/SBO_ceeCnj0/s400/C0C51AEF7F5A4853B671386A359872C0.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5671427324447725698" border="0" /></a>ဒီလို ခ်ိန္းေဆာေတြနဲ ့ ပိုင္းျဖတ္ၾကပါတယ္။<br /></div><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-af_oFLaEel0/TrT1F6n717I/AAAAAAAACW8/LdpmnVKPQDA/s1600/B85E50F875D94D6C9DDC49FC04225D4E.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 266px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-af_oFLaEel0/TrT1F6n717I/AAAAAAAACW8/LdpmnVKPQDA/s400/B85E50F875D94D6C9DDC49FC04225D4E.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5671427312751204274" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Weevil ေကာင္ပါ။ ခုတ္ျဖတ္ ထားတဲ့ သာကူပင္ အပိုင္းေတြမွာ ဥေတြ ဥခ်ဖို ့ အပိုင္းတစ္ပိုင္းကို အေကာင္ ၅ ေကာင္ ခန္ ့မွန္းေျခ ထဲ့ပါတယ္။ အပိုင္းေတြကို စကာနဲ ့ ကာရံထားတဲ့ ျခံမွာ ထားရပါတယ္။<br /></div><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-48ZsmNVkX2M/TrT1FvzE75I/AAAAAAAACWs/coUAFtLfyTQ/s1600/15154D1BE58B4D0598A0BAF5B02AF875.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 266px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-48ZsmNVkX2M/TrT1FvzE75I/AAAAAAAACWs/coUAFtLfyTQ/s400/15154D1BE58B4D0598A0BAF5B02AF875.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5671427309845147538" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">ျပင္ဆင္ၿပီးသား သာကူပင္ အပိုင္းေတြကို ေကာက္ရိုးေျခာက္နဲ ့ အုပ္ထားၿပီး တစ္ေန ့ ၂ ၾကိမ္ခန္ ့ ေရေလာင္းေပးရပါတယ္။ စိုထိုင္းဆ ျမင့္မွ သားေလာင္းေတြ ရွင္သန္ေပါက္ဖြားဖို ့ လြယ္ကူေစမယ္ ထင္ပါတယ္။<br /><br /></div><a href="http://4.bp.blogspot.com/-a5BhdhZQDEY/TrT0ZXB4hRI/AAAAAAAACWg/30B7mdk-jLY/s1600/0AD81533F0A8434FAD302F53A14C13C6.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 266px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-a5BhdhZQDEY/TrT0ZXB4hRI/AAAAAAAACWg/30B7mdk-jLY/s400/0AD81533F0A8434FAD302F53A14C13C6.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5671426547282117906" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">အုန္းပိုးေတြ ေပါက္လာဖုိ ့ အတြက္ ရက္ေပါင္း ၃၅ ရက္ ေစာင့္ရပါတယ္။ အဲ့သည္ေနာက္မွာေတာ့ ဒီလို ခြဲၾက ျခမ္းၾကနဲ ့ အုန္းပိုးေတြ ဖမ္းၾကပါတယ္။<br /></div><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-pjgXOeDo_E4/TrT0YtB9LHI/AAAAAAAACWY/HSjLvI99xoc/s1600/BB291233689B499F9AAE64D6958F824C.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 266px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-pjgXOeDo_E4/TrT0YtB9LHI/AAAAAAAACWY/HSjLvI99xoc/s400/BB291233689B499F9AAE64D6958F824C.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5671426536008133746" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">အပိုင္းတစ္ပုိင္းကို ခြဲလုိက္ရင္ အထဲမွာ အုန္းပိုး ၂ ကီလို (ခန္ ့မွန္းေျခ အေကာင္ေရ ၄၄၀) ေလာက္ရပါတယ္။ တစ္ကီလုိကို ဘတ္ ၂၀၀ (က်ပ္ေငြ ၇၀၀၀ခန္ ့) ေစ်းေပါက္ပါတယ္။<br /><br /></div><a href="http://2.bp.blogspot.com/-2IJBwlrcjoE/TrT0YUpifsI/AAAAAAAACWI/YRW7Zf_cihU/s1600/FCE80D0E930C4497BE85FD61ACC14EF5.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 266px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-2IJBwlrcjoE/TrT0YUpifsI/AAAAAAAACWI/YRW7Zf_cihU/s400/FCE80D0E930C4497BE85FD61ACC14EF5.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5671426529463271106" border="0" /></a>အုန္းပိုးေတြကို ေရသန္ ့သန္ ့မွာ အညစ္ အေၾကးေတြ ထြက္သြားတဲ့ အထိ စိမ္ထားရပါတယ္။<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-YK1syYFGAG4/TrT0X6ZPTTI/AAAAAAAACWA/ohlOamaySM4/s1600/02682692D85841E8B27A93888D7E1A4A.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 266px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-YK1syYFGAG4/TrT0X6ZPTTI/AAAAAAAACWA/ohlOamaySM4/s400/02682692D85841E8B27A93888D7E1A4A.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5671426522415582514" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: justify;">Stir-frying လို ့ေျပာပါတယ္။ ဆူပူပူမွာ ခပ္သြက္သြက္ ေၾကာ္တာလား ဘာလဲ မသိပါဘူး။ သို ့ေသာ္ ဆူပူထိုးတယ္လို ့ က်ေနာ္ထင္ပါတယ္။<br /></div><br /></div><a href="http://4.bp.blogspot.com/-FmDAGZ6Dt4w/TrT0XpxDswI/AAAAAAAACVw/At1E-t2lnlo/s1600/BD5B433F6BBE4CE39019CA28DD69977A.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 266px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-FmDAGZ6Dt4w/TrT0XpxDswI/AAAAAAAACVw/At1E-t2lnlo/s400/BD5B433F6BBE4CE39019CA28DD69977A.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5671426517952082690" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">ကဲ...... Unsaturated Fat and Protein ေတြ ၾကြယ္၀ လွတဲ့ အုန္းပိုး (Weevil Lavae) ေတြ ၾကြပ္ၾကြပ္ရြရြ နဲ ့ လွလွပပ သင့္ေရွ့ကို ေရာက္လာပါၿပီ။ စားၾကမွာလား ???<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">ျမန္မာျပည္မွာတုန္းကေတာ့ မွ်စ္ပိုး (အေကာင္ႀကီးသည္။ မွ်စ္တစ္ခုကို တစ္ေကာင္သာ ရႏုိင္သည္) ၊ ၀ါးပိုး (တြင္းပိုးႏွင့္ ခပ္ဆင္ဆင္ တူသည္)၊ သရက္ရြက္မွာ အိမ္ဖြဲ ့တဲ့ ပိုး (ေရႊေရာင္ အမွ်င္ေတြနဲ ့ ထုပ္ထားတဲ့ ပိုးဥမ်ား၊ ေဘာက္ဖတ္ဥ လုိ ့ ထင္ပါတယ္)၊ ႏြားေခ်းပိုး၊ ခါခ်ဥ္ဥ စတဲ့ ပိုးေတြ ျမင္ဖူး၊ ၾကားဖူးပါတယ္။<br /><br />က်ေနာ့စိတ္သာ အတုိင္းဆိုရင္ေတာ့ စားျဖစ္မယ္ လုိ ့ မထင္မိပါဘူး။ လုပ္ၿပီး ကိုင္ၿပီးသားမုိ ့ အျပစ္မရွိလွပါဘူး လို ့ ဘယ္ေလာက္ေျပာေျပာ၊ စိတ္ထဲမွာ မေကာင္းမိတာ အမွန္ပါပဲ။ နယ္မွာတုန္းက စားစရာ ျပတ္လုိ ့ ငတ္မယ့္ အခ်ိန္မွာ တုန္းကေတာ့ ၀ါးပိုးေတြ စားဖူးပါတယ္။ ၀ါးျခမ္းထဲက ထြက္လာတဲ့ ပိုးေတြကို အရွင္လတ္လတ္ ဆီပူထဲ ထဲ့ေၾကာ္တာ သိေပမယ့္ ေရြးခ်ယ္စရာ မရွိလို ့ စားခဲ့ဖူးပါတယ္။<br /><br />ဘန္ေကာက္မွာ ဆုိင္ကယ္တြန္းလွည့္ေတြနဲ ့ လုိက္ေရာင္းတဲ့ ေစ်းသည္ေတြဆီမွာ အျပင္အဆင္ ေကာင္းေကာင္း ပိုးေကာင္ေၾကာ္ေတြ တစ္ခါ တစ္ရံ စားခ်င္စိတ္ ေပၚေပၚလာတာေတာ့ မညာပါဘူး။ အျပစ္ရွိတယ္ မရွိဘူး က်ေနာ္ မသိပါဘူး။ သို ့ေသာ္ လံုး၀ မငတ္ေသးသေရြ့ေတာ့ စားျဖစ္မွာ မဟုတ္ေၾကာင္း။<br /><br />က်ေနာ့ ေဘာ္ေဘာ္ေတြ ျမည္းၾကည့္ခ်င္တဲ့ စိတ္ဆႏၵ ရွိပါက ထိုင္းကို အလည္၀င္လာတဲ့ အခါ စားၾကည့္ၾကပါလို ့ဗ်ာ။ ခုေတာ့ ေရႀကီးေနလို ့ မိေက်ာင္းလက္ေဆာင္သာ ရမည္ ျဖစ္ပါေၾကာင္း :D ။<br /><br />http://www.bangkokpost.com/multimedia/photo/258555/the-weevil-deal</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/111790925828904322-9054248425260681816?l=www.justice999burma.com' alt='' /></div>...အလင္းစက္မ်ားhttp://www.blogger.com/profile/17251203852165364649noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-111790925828904322.post-81425562315207296612011-11-01T21:31:00.004+07:002011-11-01T22:09:21.403+07:00<p style="text-align: justify;">ျမစ္ဆံုကိစၥမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ တရုပ္ (အစိုးရ) ကို လန္႔သြားခဲ့ပါတယ္။ ဒီ့ေနာက္မွာ တရုပ္ (အစိုးရ) အေၾကာင္း ေတာ္ေတာ္ ေျပာဆိုလာ ၾကခ်ိန္မွာ ဘဂၤလားနယ္က ေလလြင့္လာသူ ေတြကိစၥက ေရွ႕တန္း ေရာက္လာျပန္တယ္။ သယ္ေဆာင္လာသူက BBC. ေဒါသေတြျဖစ္ရင္းနဲ႔ ပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကန္႔ကြက္ၾကရ ျပန္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အဲဒီ ဘဂၤလားက က်ဴးေက်ာ္သူေတြ အေၾကာင္းေတာ္ေတာ္ ေျပာျဖစ္လိုက္ပါ တယ္။ ဒါေပမဲ့ မ်က္ေျချပတ္သြားလို႔ မျဖစ္တဲ့ အရာေတြ ရွိေနေသးေၾကာင္း လည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတိေပး ေနမိတယ္။</p><p style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">၁) ကခ်င္ေသြးခ်င္းေတြကိစၥ။ ၂) တရုပ္လႊမ္းမိုးႏိုင္မႈအေျခအေန။ ၃) က်န္ရွိႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားမ်ား လြတ္ေျမာက္ေရး။ ၄) ဘဂၤလားေဒ့ရွ္က လာလုေနတဲ့ ျမန္မာ့ ေရပိုင္နက္ကိစၥ။</span><br /></p><p style="text-align: justify;">ကိစၥေတြက အမ်ားႀကီးပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္လို လူဗလံ စာေရးဆရာ ငတိေလးအေနနဲ႔ အားမမွ်ေလာက္ေအာင္ အင္မတန္ ႀကီးက်ယ္တဲ့ ကိစၥႀကီးေတြပါ။ (ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း အၿမဲ သတိထားတယ္။ ငါဘာေကာင္မွ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဒီလိုစာေတြေရးရင္ ဆရာႀကီးေလ လံုး၀မေပါက္ရပဲ သူငယ္ခ်င္းခ်င္း ေျပာသလို ျဖစ္ရေအာင္ အထူးဂရုျပဳပါတယ္) ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ သိပ္ႀကိဳက္တဲ့ အဆိုအမိန္႔တစ္ခု ရွိတယ္။ “ေခတ္မေကာင္းဘူး၊ ဟုတ္ပါၿပီ၊ ဒါေပမဲ့ အဲဒီေခတ္ထဲမွာ ေကာင္းေအာင္လုပ္ဖို႔ သင္ရွိေနသားပဲ” ဆိုတာ။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">ကၽြန္ေတာ္လုပ္ႏိုင္တာက ေသးေသးေလးျဖစ္ေတာင္ အဲဒီလို ေသးေသးေလးေတြ အားလံုး၀ိုင္းၾကရင္ ဧရာမႀကီး ျဖစ္လာမွာပါ။ အခု ဒီေသးေသးေလးက ေနာက္တစ္မ်ဳိး ထပ္လုပ္ပါၿပီ။ တရုပ္ (အစိုးရ) ကိစၥပါ။</p><p style="text-align: justify;">တရုပ္ကို ေဆြမ်ဳိးေပါက္ေဖာ္၊ ေဆြမ်ဳိးေပါက္ေဖာ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေတာ္ေတာ္ လံုးခဲ့ၾကတာပါ။ ေခတ္အဆက္ဆက္ တရုပ္အစိုးရဟာ လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ေပၚ ေကာင္း (သလိုလုပ္ျပ) ခဲ့တယ္။ ေနာက္ပိုင္း ျမစ္ဆံုကိစၥ ႀကံဳလာမွ ဘြားကနဲ ျပည္သူေတြ အမွန္တိုင္း ျမင္လာရတာေပါ့။ တကယ္ေတာ့ တရုပ္အစိုးရမွ ရယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘယ္ႏိုင္ငံျခား အစိုးရမွ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေပၚ တကယ္ႏွစ္ႏွစ္ ကာကာႀကီး ေကာင္းလွတယ္ ဆိုတာ မရွိပါဘူးလို႔ ေျပာလိုက္ရင္ သိပ္ျပင္းထန္ လြန္းသလိုမ်ား ျဖစ္သြားမလားပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ဒါဟာ ခါးသီးလြန္းတဲ့ အမွန္တရားပါပဲ။ လူပိန္းေတြး ေတြးၾကည့္ရင္ပဲ သိသာလွပါတယ္။ ဘယ္ႏွယ့္ သူမ်ားအစိုးရက ကိုယ့္ျပည္သူေတြ အေပၚမွာ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး လာေကာင္း ေနႏိုင္ပါ့မလဲ? ခုေခတ္ တိုင္းျပည္ အစိုးရတိုင္း ဆီမန္းမန္း သလို တတြတ္တြတ္နဲ႔ အလြတ္ရြတ္ေနတဲ့ စကားတစ္ခြန္း ရွိပါတယ္။ အမ်ဳိးသား အက်ဳိးစီးပြားတဲ့။ ရိုင္းရိုင္းေျပာရရင္ေတာ့ ကိုယ္က်ဳိးၾကည့္ေရး ၀ါဒ ပဲေပါ့ေလ။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံ ေကာင္းဖို႔ ကိုယ္လုပ္ၾကတဲ့ အေၾကာင္းပါပဲ။ သူတို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေပၚေကာင္းျပတာေတြ ရွိရင္လည္း ဒါဟာ ကမၻာ့အလည္မွာ ေစတနာ့ရွင္ႀကီး ေတြလို႔ မ်က္ႏွာပန္းလွရံု။ သူတို႔ ျပ